- Βουτιά στα Βαθιά -
Πολύ συχνά... Είναι το μόνο ίσως όνειρο που θυμάμαι τόσο έντονα, να διατρέχει όλη την παιδική μου ηλικία... Το έβλεπα πολύ συχνά... Ερχόταν ξανά και ξανά, σχεδόν κάθε βράδυ, σαν να ήθελε κάτι να μου πει... Για κάτι να με ενημερώσει... Ίσως, για κάτι που μου διέφευγε τότε, ή που θα μου διέφευγε αργότερα... Πιθανολογώ, φυσικά... Η επανάληψή του, δεν έμοιαζε να είναι τυχαία....
Κολυμπούσα, λέει... Αναπόφευκτα, με ένα τρόπο... Σαν να ανήκα σε αυτό το νερό, σε αυτή τη θάλασσα... Σαν να μην ήμουν στεριανή, σαν να μην υπήρχε καν στεριά γύρω... Κολυμπούσα με αγωνία... Για κάποιο άγνωστο λόγο, επέμενα να κρατιέμαι στον αφρό... Εκεί που μαλώνανε τα κύματα... Εκεί που γινόταν φασαρία...Πάλευα μαζί τους, κουράζοντας κάθε φορά ανυπέρβλητα το σώμα μου από την προσπάθεια να κρατηθώ... Να κρατηθώ, ακόμη και από αυτή την ψευδαίσθηση πως μπορώ να κρατηθώ από κάτι... Μα, από τι περίμενα να κρατηθώ?... Από το νερό?... Ήταν, θαρρείς, σαν να μου είχαν πει πως χρειάζεται - πως πρέπει - να μείνω πάση θυσία στον αφρό... Γιατί, "αλλιώς"...
Κι όμως, θυμάμαι, υπήρχαν φορές που αφέθηκα... Φορές που το δοκίμασα, το τόλμησα στον ύπνο μου... Και, για αυτό που είναι δέκατα του δευτερολέπτου αλλά μοιάζει με αιωνιότητα, έλεγα μέσα μου πως αυτό είναι πια... Πάει... Αυτά που μου έλεγαν, για όλα αυτά που με προειδοποιούσαν, ε, είχαν δίκιο, αυτά και θα γίνουν τώρα... Θα πνιγώ... Και αφηνόμουν, παρ'όλα αυτά... Από την κούραση στο σώμα ή ακόμα και για να προκαλέσω την αλήθεια των λεγομένων και των προειδοποιήσεων, πειραματιζόμενη με τη ζωή μου... Αφηνόμουν...
Κι έπεφτα στα βαθιά... Εκεί που τίποτα δεν ακουγόταν πλέον... Θυμάμαι πολύ καλά, αυτή τη γαλήνη... Την απόκοσμη ηρεμία κάτω από τους καυγάδες του νερού... Κι όμως, δεν πνιγόμουν... Σαν να προστάτευε την αναπνοή μου, το ίδιο το νερό... Μόνο ο φόβος μου ήταν, τίποτα άλλο... Μόνο ο φόβος τους ήταν, τίποτα άλλο... Όλες οι προειδοποιήσεις, ήταν από εκείνους που ποτέ δεν είχαν τολμήσει να αφεθούν.... Γιατί, πίστευαν πως θα πνιγούν... Μα δεν ήταν έτσι... Το νερό, με δεχόταν με αγάπη... Με στοργή... Όχι μόνο ήταν ακίνδυνο, όχι μόνο δεν ενέπνεε φόβο, ήταν το φυσικό μου περιβάλλον... Κατάλαβες, εκεί που νιώθεις πλήρης... Εκεί που νιώθεις πως κατοικείς πλήρως το σώμα σου και όχι μόνο... Εκεί, που γίνεσαι ένα με όλα... Γαλήνη... Η πεμπτουσία όλης της Ύπαρξης, σε μία μόνο λέξη...
Το όνειρο ξαναήρθε... Πρόσφατα... Μάλλον, ήταν η Ώρα του... Πιθανολογώ, φυσικά... Και ήρθε να μου θυμήσει τη λέξη που είχα ξεχάσει...
Γιατί, ξέρεις, κι εγώ στους αφρούς... Κι εγώ, σαν κι εσένα, εκεί που μαλώνουνε τα κύματα... Εκεί που γίνεται φασαρία... Εκεί, στις απόψεις, στις γνώμες, στις εκδοχές, στην τριβή... Εκεί, στα πάνω-πάνω... Στα του κόσμου...
Κατάλαβες?... Μόνο όσοι δεν το έχουν δοκιμάσει, το φοβούνται... Γιατί, είναι όντως "βουτιά στα βαθιά"... Αλλά, αυτό είναι που ζητείται από το καθένα μας...Έρχεται για τον καθένα αυτή η Ώρα, κάποια στιγμή στη ζωή του... Να δοκιμαστεί, στο μέγεθος εκείνο της Εμπιστοσύνης που υπερβαίνει και εκτοπίζει κάθε περιοριστική άποψη... Για το τι είναι μία βουτιά, τι είναι ζωή και τι θάνατος...
Βουτιά στα βαθιά... Εκεί που βρίσκεται η Θάλασσα των Πάντων... Εντός... Μαζί με αυτήν την Εμπιστοσύνη που γνωρίζει, ότι το Νερό θα σε δεχθεί και θα σε φροντίσει... Με Αγάπη και Στοργή...
Γιατί, ξέρεις... Δεν είσαι "κύμα", ούτε και "μέρος" κάποιου πράγματος...Ούτε χρειάζεται να κρατηθείς πάση θυσία στον αφρό, εκεί σίγουρα θα πνιγείς...
Ούτε και υπάρχει τίποτα να φοβάσαι...
Γιατί, δεν είσαι "κύμα", παιδί μου...
Είσαι η Ίδια η Θάλασσα...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.