- Μόλις χθες - 

Στο δρόμο, έβρεχε... Όλοι οι περαστικοί δίπλα μου, περπατούσαν σκυφτοί... Όλα, γκρίζα, στο περιβάλλον και τις διαθέσεις... 

"Κάτι δεν πάει καθόλου καλά"... Ήταν σαν να άκουσα το νου να μου απευθύνεται, σχεδόν θυμωμένος... 

"Κάτι δεν πάει καθόλου καλά με σένα...."

"Γιατί?", αναρωτήθηκα... "Γιατί το λες αυτό, έτσι ξαφνικά?"...

Κι αμέσως, άρχισα να ψάχνω να βρω... Τι ήταν αυτό που "δεν πήγαινε καλά"...

Δεν άργησα πολύ... 

Χαμογελούσα... Αυτό ήταν... Χωρίς λόγο και αιτία... Χωρίς κάτι να συμβαίνει φανερά χαρμόσυνο... Απλά, χαμογελούσα... Αληθινά... Σε μένα, μα και σε όποιον συναντούσα... 

"Ε, λοιπόν, θα πρέπει να τρελάθηκες", ξανάκουσα το νου να μου λέει... "Δεν υπάρχει τίποτα γύρω, που να σε κάνει να χαμογελάς από την καρδιά σου"...

Αρνήθηκα να απαντήσω... Τις γνωρίζω καλά, όλες αυτές τις ατελείωτες κουβέντες του νου... 

"Θα χαμογελάω", ήταν σαν να έλεγα από μέσα μου... 

"Θα χαμογελάω, ο,τι κι αν συμβαίνει, ο,τι κι αν ποτέ συμβεί.... Δεν μπορεί το χαμόγελό μου να εξαρτάται από τις συνθήκες... "

"Αυτός, θα είναι ο Τρόπος μου.... Ο δικός μου τρόπος Αντίστασης", χαμογελώντας ακόμη πιο αποφασιστικά...

Δεν ξαναμίλησε... 

Ο νους μου, κάθισε ηττημένος σε μία γωνία... 

Με παρακολουθούσε βουβός, καθώς συνέχιζα να χαμογελάω... 

Ερήμην του... 

Επιμένοντας...

https://www.youtube.com/watch?v=YcY3FH208l8&ab_channel=PhilCollins