- Το Τελευταίο Ρούχο -

Ξαφνικά... Έτσι έρχονται να με βρουν τα Μηνύματα... Πώς αλλιώς θα μπορούσε να είναι μία μορφή διδασκαλίας ή και καθοδήγησης, αν δεν ήταν "στα ξαφνικά?"... Αυτός είναι ο Τρόπος, ο μόνος τρόπος να σταματήσουν οι τρελές ταχύτητες με τις οποίες κινείται ο νους... Ο μόνος τρόπος για μία διαφορετική, απελευθερωτική κατανόηση... 

Το Μήνυμα που έλαβα λίγο καιρό πριν, είχε να κάνει με τον προσδιορισμό αυτού που με κινεί και την καθαρότητα των προθέσεών μου... Ήταν μία παρότρυνση να εξετάσω τα κίνητρά μου, για ο,τι σκέφτομαι και πράττω... 

Τα Μηνύματα, μου αφήνουν πάντοτε κάποιο διάστημα να τα αναλογιστώ... Να τα προσεγγίσω θεωρητικά... Και πάντοτε, έρχεται μία στιγμή που ζητούν την υλοποίησή τους... Ξαφνικά... 

Βρισκόμουν, λοιπόν, σε μία έντονη διένεξη με κάποιον... Σε μία διαμάχη, που με είχε βγάλει εκτός εαυτού... Χωρίς να μπορώ να αναγνωρίσω την ώρα εκείνη πως, όλες οι διαμάχες, δεν είναι ποτέ με "τον άλλο", αλλά πάντοτε με τον ίδιο τον εαυτό μας... Δια ασήμαντον αφορμή, μπορεί να νιώσουμε πως κάτι από τον τρόπο μας δεν γίνεται αποδεκτό, ή πως ένα κομμάτι του εαυτού μας κινδυνεύει με ανυπαρξία... 

Η διαμάχη συνεχίστηκε για ώρα και, σαφώς, χωρίς να φαίνεται πως θα λυθεί σύντομα... 

Τότε ήταν που ήρθε το Μήνυμα... "Για ποιο Λόγο?"

Η ξαφνική ερώτηση, με γέμισε με Κενό... Πάτησε φρένο, σε όλα τα λόγια που στερούντο του Λόγου...

"Για ποιο Λόγο?" ... Τι θα πει αυτό?... 

"Για ποιο Λόγο?"... Δεν ήξερα να απαντήσω... 

Ο νους, χαροπάλευε με τις τελευταίες του ανάσες... Ζητούσε να συνεχίζει να διεκδικεί τη θέση του στον κόσμο... Ο νους, δεν μπορούσε πια να γαντζωθεί από πουθενά... 

Η διένεξη, δεν σταμάτησε απλώς... Καταργήθηκε στη ρίζα της... Η τυφλή παρόρμηση, η πεποίθηση, η προσωπική άποψη, αυτός ο εσωτερικός δαίμονας που ζητάει πάντα να τραφεί με το "δίκιο" το δικό του ενάντια σε ο,τι άλλο, δεν είχαν απλώς σταματήσει... Είχαν σβηστεί... 

Και παρακολουθώ έτσι ξαφνικά, τον εαυτό μου να στέκει άδειος, μπροστά σε αυτό που ήταν πριν "ο αντίπαλος"...  Και να έχει γεμίσει με ένα καταλυτικό Κενό και μία Σιωπή, που είχε τη δύναμη να σταματήσει τον κόσμο να κινείται... 

Εκείνη ακριβώς την ώρα, η αίσθησή μου ήταν σαν να έφευγε από πάνω μου και το τελευταίο ρούχο που φορούσα... Αυτό, που ήταν φορεμένο κατάσαρκα... Έπεσε στη γη, σαν το τελευταίο ξερό φύλλο από ένα δέντρο... Χωρίς θόρυβο... Δεν  ήξερα τι να πω, αληθινά δεν ήξερα τίποτα για τίποτα εκείνη την ώρα...  

"Για ποιο Λόγο?"... Η ερώτηση είχε λειτουργήσει σαν ένα καταλυτικό Κοάν... 

Στη θέση της προηγούμενης διαμάχης, υπήρχε τώρα μία Γαλήνη, κυριολεκτικά από αλλού φερμένη...

"Για ποιο Λόγο?"... 

Το τελευταίο μου φύλλο, που με έντυνε κρατώντας με ακάλυπτη σαν αδαμιαία περιβολή, είχε πέσει καταγής... Μόνο ο κορμός μου, έμενε να στέκει εκεί...
Ακίνητος, Σιωπηλός και Μόνος στη μέση του δάσους...
Καθαρός, καταμεσής του Τίποτα... 

https://www.youtube.com/watch?v=ESv5uhrHqpM