- Απόφαση Ζωής - 

Ήμουν για καιρό μαζί της... Όπως εκείνη ήταν εκεί, μαζί μου πάντα στα δικά μου δύσκολα, έτσι ήμουν κι εγώ όταν απλωνόταν - ο ένας μετά τον άλλον - ο καρκίνος στο σώμα της... 

Τότε δεν είχα βέβαια τις γνώσεις και τις προσεγγίσεις που απέκτησα εκ των υστέρων για το θέμα... Έκανα όμως ο,τι μπορούσα... 

Καθάριζα το σπίτι όταν εκείνη δεν ένιωθε καλά τις δυνάμεις της, της μαγείρευα, έπλενα τα σεντόνια, σιδέρωνα... Και κάπου, έτσι μεταξύ καφέ και τσιγάρου, λέγαμε ανοησίες και ανέκδοτα για να περνάει η ώρα... 

Είχα καταφέρει να διακοσμήσω το σπίτι της από την αρχή, αλλιώς... Την έβλεπα να χαίρεται με την αλλαγή, σαν να της έδινε κουράγιο... 

Αγαπιόμασταν... 

Εκείνο τον καιρό, είχα επιλέξει να συναντώ έναν "θεραπευτή", για κάποια δικά μου θέματα... Καθώς περνούσαν οι συνεδρίες, είχα αρχίσει να καταλαβαίνω πως ήταν κι εκείνος της ίδιας συνομοταξίας με τη δική μου... Μπορούσε να "βλέπει"... 

Μετά το τέλος μίας των επισκέψεών μου, επάνω στην κουβέντα του είπα "πηγαίνω τώρα να δω τη θεία μου... Θα της φτιάξω κοτόπουλο"...

Κι εκείνος, προς μεγάλη μου έκπληξη, απάντησε "Δεν ωφελεί.... Είναι πολύ αργά πια...."

Δεν έβγαλα μιλιά... Ένιωσα τα μάτια μου να γουρλώνουν μπροστά του, σαν να θέλω να ορμήσω επάνω του να τον φάω... 

Στο δρόμο της επιστροφής, που ήταν και μπόλικος, είχα άπλετο χρόνο να βρίσω... Τον στόλισα με ο,τι πιο βρισιά μου ερχόταν στο νου... Κι όχι για αυτό που είπε....Όχι....

Κι εγώ το ήξερα πως πεθαίνει... Και η ίδια το ήξερε πως πεθαίνει.... Και το περιβάλλον το γνώριζε... 

Εγώ όμως, είχα αρνηθεί να νιώσω ποτέ αυτό το "είναι αργά πια"... Κι όχι από άρνηση... Μα γιατί πιστεύω με βεβαιότητα πως ποτέ δεν είναι... Και πως, μέχρι την τελευταία στιγμή μπορείς να προσφέρεις.... Το καλύτερο που μπορείς.... 

Και ονόμαζε εαυτόν "θεραπευτή"... 

Εγώ συνέχιζα να κάνω αυτό που μπορούσα κι αυτό που πίστευα κι αυτό που έβλεπα πως της κάνει καλό... 

Θυμήθηκα τότε πως, όταν ήμουν ακόμη μικρή, τότε που όλοι πηγαινοερχόμασταν στις ξένες γλώσσες και τα φροντιστήρια, είχα βρεθεί για τα τελευταία μαθήματα γαλλικών σε παράρτημα της Γαλλικής Ακαδημίας... 

Η καθηγήτρια που είχαμε εκείνη τη χρονιά, βαριόταν οικτρά και το παραδεχόταν... Ήταν εκεί για τα συντάξιμα χρόνια και με ραθυμία έκανε τη δουλειά της... Με ραθυμία ανάσαινε κιόλας, εδώ που τα λέμε... Βαριόταν και που υπήρχε....

Είχαμε την τύχη να λείψει κάποια στιγμή, λόγω ασθενείας ή κάτι τέτοιο... 

Περί τα εξήντα παιδιά, μπήκαμε στη μεγαλύτερη αίθουσα του κτιρίου... Ούτε που φαινόταν ποιος θα έκανε το μάθημα... 

Σηκώθηκα στις μύτες... Μπροστά στο μαυροπίνακα, με γυρισμένη την πλάτη γιατί έγραφε, ήταν η αντικαταστάτρια.... Μία μεγάλη γυναίκα, όμως λυγερόκορμη, γρήγορη, αποφασιστική.... Έγραφε με μανία στον πίνακα, σαν να έλεγε "Σας έχω όλους... Όσα παιδιά και να έρθουν, σας έχω"... 

Είδα από μακρυά - καθώς γύρισε το πρόσωπό της να μας χαιρετίσει - πως είχε ήδη ιδρώτα στο μέτωπο και μία λάμψη έξαψης σε όλο το πρόσωπο... Μπορεί να ήταν μεγάλη σε ηλικία, ή έτσι την έβλεπα, αλλά ένιωσα τα μάτια μου να ανοίγουν διάπλατα και με χαρά, μπροστά στο θέαμα που είχα μπροστά μου.... Κάτι είχε συμβεί μέσα μου....

Την εβδομάδα μετά από αυτό, επέστρεψε η αρχική, ράθυμη δασκάλα... 

Εγώ όμως, δεν την έβλεπα πια... Εγώ, είχα αποφασίσει...

Χάρις στην μικρή, λυγερόκορμη φυσιογνωμία, είχα πάρει μία Απόφαση Ζωής...

"Αυτό θα κάνω... 

Ό,τι δουλειά και να κάνω, θα κάνω το καλύτερο που μπορώ...

Κάθε φορά, για ό,τι χρειάζεται, θα είμαι το καλύτερο που μπορώ... 

Έτσι θέλω να περάσω τη Ζωή μου... 

Ανεξάρτητα με το ποιος βλέπει, ποιος εκτιμά, τι θα γίνει αργότερα, πόσο θα κουραστώ.... 

Μακάρι να έχω κι εγώ λίγο ιδρώτα στο μέτωπο και αυτή την έξαψη στο πρόσωπο..." 

Με το όποιο κόστος... 

Είμαι Εδώ, για το καλύτερο που μπορώ να κάνω για μένα και για όποιον Συναντώ...

Είμαι Εδώ, γιατί αρνούμαι να πω "είναι αργά πια"...

https://www.youtube.com/watch?v=OmLNs6zQIHo&ab_channel=Birdy