Τρίτη 7 Φεβρουαρίου 2017

- Ενός Λεπτού Στιγμή -
Κάτι ήταν... Ίσως είχα ξυπνήσει στραβά, ή κάτι τέτοιο... 
Μα όλη η ημέρα είχε περάσει με μία αγωνία, με μία ανησυχία για το τι θα γίνει με το ένα και με το άλλο, τι θα κάνω με το ένα και με το άλλο... Ξαφνικά, βιαζόμουν... Είχα ανάγκη από απαντήσεις, ακόμα κι αν καταλάβαινα βαθιά μέσα μου πως δεν χρειαζόταν να με αφορούν.... Δεν έβρισκα ησυχία, παρά τις αναπνοές και παρά τις χαλαρώσεις... Το μυαλό μου, ήταν αλλού... 
Σε κάτι τέτοιες στιγμές δυσκολίας, νιώθω το μέγεθος αυτής της Αγάπης που παρεμβαίνει καταλυτικά για να προσφέρει τη Βοήθειά της... Όπου "εγώ" δεν μπορώ, έρχεται Εκείνη... 
Το ίδιο βράδυ λοιπόν, πέφτοντας για ύπνο, μου έδειξαν μία Εικόνα... Η Εικόνα ήταν, ένα δυνατό φως που εκπέμπεται από ένα μόνο σημείο στον ουρανό, αλλά φτάνοντας στη γη, διαχέεται και ανοίγει σαν φως από θεατρικό προβολέα... 
Και μετά, ήρθε το Μήνυμα... 
"Παιδί μου... Μην ανησυχείς για τίποτα... Αυτό που αντιλαμβάνεστε όλοι για Ζωή, δεν είναι παρά μία Στιγμή στα Μάτια της Πραγματικότητας... Στα Μάτια της Αιωνιότητας....
Αυτό που συμβαίνει είναι πως, στο δικό σας πεδίο, ο τόπος και ο χρόνος είναι ψευδαισθήσεις της παρούσας αντίληψής σας και - ουσιαστικά - εργαλεία για την Εκπαίδευσή σας... Διαστέλλονται, έτσι τουλάχιστον το αντιλαμβάνεστε, ώστε να μπορέσετε να Κατανοήσετε... Αυτό είναι που νιώθετε ως βραδύτητα και το αντιμετωπίζετε με ανυπομονησία...
Όλα Είναι Εδώ και όλα συμβαίνουν - πραγματικά - σε μία Στιγμή... 
Ζείτε, τη Διαστολή Μίας Στιγμής... Αυτό είναι η Ζωή για όλους σας εδώ... 
Δεν υπάρχει τίποτα για το οποίο να ανησυχείτε... Όλα, έχουν ήδη συμβεί... Όλα είναι Μία Στιγμή"...
Η Εικόνα που μου έδειξαν, ήταν περίπου όπως αυτή που αναρτώ... 
Ξυπνώντας το πρωί, ένιωθα καλύτερα... Το Μήνυμα ήταν ανακουφιστικό για το νου που χρειάζεται να υπερπροσπαθεί για το ο,τιδήποτε, αποδεικνύοντας πάντα την ύπαρξη και τη δύναμή του, τις περισσότερες φορές - αν όχι όλες - κόντρα στη ροή των πραγμάτων... 
Και ήταν περίεργο... Ο  νους μου δεν μετακινήθηκε προς τη "ματαιότητα" αυτού που μου έδειξαν ή την οποιαδήποτε σκέψη "παραίτησης" από το ο,τιδήποτε...
Αντ'αυτού, σταμάτησα - έτσι, ξαφνικά - να ανησυχώ... Η ανησυχία, δεν ήταν πια εδώ...
Και μάλιστα, με μία αίσθηση πως όλα είναι πάντοτε καλά...
Κάτι είχε σωπάσει μέσα μου... Σε μία στιγμή, είχε γίνει σιγή...
Χαμογέλασα... Σε μία στιγμή, ήμουν γαλήνια...
Σαν ήρεμη θάλασσα....
Κι αν είναι μόνο Μία Στιγμή, το μόνο που υπάρχει αληθινά είναι να τη ζήσω... 
Κι αν είναι μόνο Μία Στιγμή, το μόνο που υπάρχει, είναι να Είμαι Ολόκληρη Εδώ...


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.