- Ο Μάγος του Οζ -

"Μιά φορά κι έναν καιρό, στα πολύ παλιά χρόνια, γεννήθηκε μία νύχτα και κάτω από ένα αστέρι, ένα αγοράκι... Η μαμά του, είχε ειδοποιηθεί για τον ερχομό του... Ένα βράδυ... Στον ύπνο της... Από έναν άγγελο.... Έναν αγγελιαφόρο του ουρανού... Έτσι γίνεται με τα μεγάλα πράγματα.... Για όλους τους ανθρώπους... Οι άγγελοι στέλνουν τα προμηνύματα, για να γνωρίζεις... Δεν υπάρχει "εκλεκτός".... Μόνο, αυτός που δέχεται να "ακούσει".... Η μητέρα του, είχε ενημερωθεί για την ποιότητα του παιδιού... Χρειαζόταν να είναι προσεκτική... Και να φέρει εις πέρας το έργο που της είχε ανατεθεί... Το παιδί της, θα ήταν απεσταλμένος του Φωτός... Για τη γνώση και για τη βοήθεια των σκοτισμένων... Είχε έρθει η Ώρα... Ο κόσμος ήταν, όπως πάντα, βουτηγμένος στην παρανόηση και την άγνοια... Θα ερχόταν να μιλήσει για κάτι σημαντικό... Για κάτι επαναστατικό... Για αυτό που οι άνθρωποι αποφεύγουν... Για αυτό και θα τον μισούσαν... 

Θα ερχόταν για την Αγάπη... 

Το παιδί μεγάλωνε με τη φροντίδα και την προσοχή των γονιών του... Πολύ σύντομα, άρχισε να ακούγεται η φήμη του... Πως έκανε θαύματα... Πως θεράπευε αρρώστους... Πως έδινε πίσω στον τυφλό κόσμο, την όρασή του... Πως έδινε πίσω τη ζωή, σε όσους την είχαν χάσει... 

Οι άρχοντες του κόσμου, είχαν αρχίσει να θορυβούνται... Κάτι τους έλεγε πως, η εξουσία που είχαν για δική τους, δεν θα ήταν δική τους για πολύ ακόμη...
Δεν ήταν απλά ένα "κύμα", αυτό που έβλεπαν να έρχεται κατά πάνω τους, αλλά μία "Θάλασσα" που θα τους καταπόντιζε με ορμή... 

Και δεν ήταν τα θαύματα που τους ενοχλούσαν... Θα μπορούσαν απλά να τον δυσφημίσουν, πείθοντας τους ανθρώπους πως πρόκειται για έναν ακόμη "μάγο"... Και με αυτόν τον τρόπο, να τον ξεφορτωθούν.. Δεν ήταν όμως μόνο αυτό... 

Εκείνος, μιλούσε στους ανθρώπους... Σαν για μπορέσουν να "δουν"... Για να τους κάνει να αναζητήσουν ξανά τη δύναμή τους και να την πάρουν πίσω από όποια εξουσία την είχαν παραδώσει... Τους έλεγε πως, ό,τι κάνει εκείνος, όλοι τα ίδια και καλύτερα θαύματα μπορούν... Το να αγαπούν και να σέβονται ο ένας τον άλλο, αυτό ήταν το ουσιαστικό του Μήνυμα... Και με τον τρόπο του, όπου κι αν βρισκόταν, τους έδειχνε... Τον Τρόπο της Αγάπης και τους Νόμους του Κόσμου... Γιατί, αυτό ήταν εκείνος... Ένας από τους Δασκάλους των Νόμων του Σύμπαντος... Και δεν ήταν ο μόνος που περπάτησε ποτέ εδώ... Και όλοι, μίλησαν για μία Αλήθεια, όποιο όνομα κι αν της έδιναν...

Οι άρχοντες τον μίσησαν πρώτοι... Γιατί τον φοβήθηκαν πρώτοι... Τα λόγια, οι πράξεις του αλλά και η ίδια του η Παρουσία, έσπερναν αναταραχή στα καθεστώτα και στις καρδιές των ανθρώπων... Τον περιέλαβαν... Και τον δίκασαν... Ο θάνατός του, ήταν πια επιτακτικός... Ήταν ο μόνος τρόπος για να τον φιμώσουν... Να τον κάνουν να πάψει... Να τον εξαφανίσουν...

Εκείνη την ημέρα, λέγεται πως σταυρώθηκε η Αθωότητα...

"Συγχώρεσέ τους, Πατέρα"...Έτσι τον άκουσε κάποιος να λέει... "Συγχώρεσέ τους, δεν ξέρουν τι κάνουν"... Έβλεπε το μίσος στα μάτια τους, τους είχε τυφλώσει... Τι θα μπορούσαν να καταλαβαίνουν άραγε από "σωστό" και "λάθος", την Ώρα εκείνη?... Χρειάζονταν να σκοτώσουν αυτό που δεν κατανοούσαν...Αυτό δεν κάνουν πάντα οι άνθρωποι?...
Ακόμη όμως κι η θανάτωσή του, φαίνεται πως ούτε αυτό ήταν αρκετό... Γιατί, υπήρξαν και άνθρωποι που τον κατάλαβαν... Που τον ένιωσαν... Και που, άρχισαν να αναρωτιούνται... 

Η Ύπαρξή του, είχε αφήσει πίσω της, τον Απόηχο της Ελευθερίας  που είχαν ξεχάσει... 

"Για σκέψου", έλεγαν μεταξύ τους οι άρχοντες του κόσμου, προετοιμάζοντας μία συνωμοσία πέρα από κάθε φαντασία... 

"Για σκέψου να καταλάβαινε ο καθένας πως δεν έχει χάσει τη δύναμή του... Για σκέψου να την έβρισκαν ξανά... Για σκέψου, ο καθένας να άρχιζε να καταλαβαίνει τον Τρόπο των Πραγμάτων... Και να έκαναν θαύματα... Για σκέψου να καταλάβαιναν πως δεν μας χρειάζονταν...Πού θα ήμασταν εμείς τότε?...Τι θα γινόμασταν?"...

Ε, λοιπόν... Τότε ήταν που ένα εξωφρενικό σχέδιο άρχισε να ξημερώνει στο κεφάλι τους... Ένα τέλειο σχέδιο... Ένα σχεδόν - ή, στην κυριολεξία - σατανικό σχέδιο... Ένα τέλεια στημένο κόλπο...
"Θα φτιάξουμε μιά θρησκεία γύρω από αυτόν", είπαν τρίβοντας τα χέρια τους... "Θα φτιάξουμε ένα είδωλο που θα του μοιάζει... Και όλο αυτό, θα το μετακινήσουμε στη σφαίρα της φαντασίας, των συμβόλων και των ειδώλων"....
Και πήραν τη δύναμη των ανθρώπων από τα χέρια και την καρδιά τους... Και έφτιαξαν είδωλα... Και εικόνες, και ιερά βιβλία και σταυρούς... Και περιόρισαν το Θεό να κατοικεί μέσα στο χώρο μιάς εκκλησίας, λες και ο Θεός δεν είναι παντού και μέσα στην καρδιά του κάθε ανθρώπου... Και είπαν για το Θεό πως είναι φόβος, λες και ο Θεός δεν είναι Αγάπη...
Οι άνθρωποι, ακούν ό,τι τους λένε... Γιατί θεωρούν τις αρχές και τους άρχοντες, πως είναι πάντα με το μέρος τους... Κι ας δείχνουν τα πράγματα αλλιώς... Κι έτσι, έφτιαξαν οπαδούς... Τους μεν και τους δε και τους άλλους... Αυτούς που συμφωνούσαν με το δόγμα κι αυτούς που το απεύχονταν... Και έτσι, οι άνθρωποι διαχωρίστηκαν ξανά...
Και έτσι, μετέτρεψαν ξανά τους ανθρώπους σε αρρώστους, σε τυφλούς και σε νεκρούς... Γιατί, είχαν χάσει τη δύναμή τους και, τώρα πια, είχαν ξεχάσει... Είχαν απομακρυνθεί από τη φύση τους... 

Και τώρα, χρειαζόταν οι άνθρωποι να έχουν άλλο ένδυμα για την αγορά, άλλο για το σπίτι τους, άλλο για την εκκλησία... Και παρακολουθούσαν με ευλάβεια το θέατρο σκιών... Και για όσα παραπτώματα, συγκαταβατικά έλεγαν πως "ήταν από το Θεό"... Και κάνανε πολέμους και κάνανε και ένα σωρό εγκλήματα για αυτό που πιστεύανε και εις το όνομα κάποιου Θεού, λες και ο Θεός δεν είναι Ειρήνη... Και άφηναν τους ανθρώπους, να περιφέρονται ρακένδυτοι στην Άνυδρη Γη... Και όλα, επέστρεψαν με την ίδια τάξη και ασφάλεια για τον κόσμο των αρχόντων...
Και ζήσαν αυτοί καλά"...

Έτσι τελειώνει αυτό το παραμύθι μας, αγαπημένο μου παιδί... Μα δεν τελειώνει με αυτό το παραμύθι η ιστορία των ανθρώπων... Γιατί θα έρθει μία μέρα, παιδί μου, που οι άνθρωποι θα ανοίξουν τα μάτια τους στην Αλήθεια, με όποιο όνομα κι αν την πουν... Και ό,τι ποτέ πίστευαν και ό,τι νόμιζαν, θα καταργηθεί... Δεν είναι γεννημένος ο άνθρωπος, παιδί μου, για να είναι σκλάβος κανενός... Κι όταν ένας-ένας θα αρχίσει να το καταλαβαίνει αυτό, τότε είναι που θα ξυπνήσει εντός τους η Αληθινή Δύναμη...Αυτή που κατοικεί μέσα στον καθένα, αλλά δεν είναι προνόμιο και ιδιοκτησία κανενός... Που δεν είναι "κύμα", αλλά "Θάλασσα"...
Και οι άνθρωποι θα αναζητήσουν ξανά, την καθαρότητα και τη φωνή της καρδιάς τους...
Και ένας προς ένας, θα πει τα θαυμαστά λόγια... "Φτάνει, ως εδώ"... 

Και τότε, αγαπημένο μου παιδί, όλα τα παραμύθια, ένα προς ένα, θα καταργηθούν κι αυτά... Αυτά τα παραμύθια που σου λένε οι άλλοι κι εκείνα που λες στον εαυτό σου κι όλα τα άλλα....Γιατί, υπάρχουν ήδη άνθρωποι που, όσο και να τους φιμώσουν και όσο και να τους σκοτώσουν, θα μιλούν για την Αλήθεια που έχουν δει... Για την Αλήθεια που τους αποκαλύφθηκε... Άνθρωποι που έχουν κατανοήσει τι ήρθαν να πουν όλες αυτές οι "διαφορετικές" παρουσίες στον κόσμο... Και πόσο απόσταση έχει η παρουσία και τα λόγια τους, από οποιαδήποτε θεολογία...
Και τότε, ένας προς ένας, θα ξυπνάνε οι άνθρωποι.... Και όλοι μαζί - γιατί έτσι θα γίνει - θα φτιάξουν από το Τίποτα, τη Νέα Γη της Επαγγελίας.... 

Κι αυτό, παιδί μου, δεν θα είναι παραμύθι...
Θα είναι το Θαύμα μιάς ομαδικής - πώς αλλιώς? - Αναγέννησης...
Θα είναι η Ιστορία των Ανθρώπων, όλη από την Αρχή....

https://www.youtube.com/watch?v=eeZAb1mdgXI&ab_channel=Calescent