- "X" Factor -
Πρώτα, κάποιες λέξεις... Και κάποιες σκόρπιες ιδέες...
"Αυτό είναι το επόμενο κείμενο που θα γράψω", έλεγα με σιγουριά...Έξ' άλλου, έχω να γράψω καιρό...
"Όχι...Πήγαινε Εντός... Πιο μέσα ακόμη"...
Και μετά, πάλι κάτι άλλες λέξεις και κάτι άλλες σκόρπιες ιδέες... Ένα άλλο κείμενο, φαινόταν να ξημερώνει...
"Οχι... Πήγαινε Εντός... Και ακόμη πιο μέσα σου"...
Η Φωνή με οδηγούσε να σταματήσω... Να μη γράψω για τίποτα που θα ήταν φτιάξιμο νοητικό... Ή, ένα ωραίο, ποιητικό κείμενο που να βασίζεται σε γνωστικές κατασκευές... Η Φωνή, απαιτούσε από μένα την Αλήθεια...
"Go Deeper... Deeper Within"...
Κάθε που είναι να προκύψει ένα κείμενο για αυτόν εδώ το χώρο, όσο απλό κι αν φαίνεται στον αναγνώστη του, περνάω από μία διαδικασία... Μία αλλαγή στη συχνότητά μου... Αυτή είναι η ένδειξη που λαμβάνω, όταν είναι για κάτι που χρειάζεται να αναγραφεί και - προφανώς - να διαβαστεί... Από κάποιον... Από όποιον... Από εμένα την ίδια, ή από κανέναν...
Η Φωνή, συνέχιζε...
"Έχει έρθει η ώρα.... Να συνδέσεις τις τελείες... Για να δεις το συνολικό σχέδιο... Τι είναι αυτό που οδηγεί όλα τα κείμενα που ως τώρα έγραψες"...
Άρχισα να τρέμω εσωτερικά... Τρόμαξα σχεδόν, γιατί φαινόταν πως βρίσκομαι σε ένα σημείο που δεν έχει επιστροφή... Σε ένα σημείο που απαιτεί... Την Αλήθεια, ή τίποτα...
"Να συνδέσεις τις τελείες... Υπάρχει ένας κοινός παράγοντας, σε όλα τα κείμενα και σε όλες σου τις απορίες... Χρειάζεται να τον βρεις"....
Η Φωνή, ερχόταν και στον ύπνο μου με τα ίδια λόγια... Ένιωθα να με έχουν στριμώξει... Σαν να είναι κάτι που θα ήθελα ενστικτωδώς να αποφύγω, αλλά δεν γινόταν πια...
Τι είναι άραγε, αυτό που λείπει?... Αυτό που "μου" έχει λείψει σε κάθε συνάντηση με ανθρώπους και πράγματα και σε κάθε γεγονός της ζωής μου?... Ποιο είναι, άραγε, το χαμένο κομμάτι του πάζλ?... Το μυαλό μου, δούλευε σαν τρελό... Όχι υπό την έννοια του να κατασκευάσει κάτι, περισσότερο σαν να ήταν να λυθεί μία εξίσωση... Για τον Άγνωστο Παράγοντα "Χ"...
Μετά από αρκετές ημέρες και ατελείωτους συνδυασμούς, η λέξη άρχισε να φανερώνεται...
Με τα γράμματά της, ένα προς ένα... Αργά και σταθερά, σαν να μου αποκαλύπτεται...
"Το Ανθρώπινο"....
Έπεσε μέσα μου σιωπή...
Αυτή ήταν η λέξη... Αστείο, δεν είναι?... Απλό, δεν είναι?... Το απλό είναι που πάντα διαφεύγει...
Αυτό ήταν που έλειπε... Που "μου" έλειπε... Αυτό γύρευα...
Το Ανθρώπινο... Αυτό είναι που παραβαίνουμε... Από αυτό έχουμε αποκλίνει... Από αυτό, επειδή το θεωρούμε δεδομένο κληροδότημα της ύπαρξής μας... Και όμως, μέχρι να το αναζητήσουμε και να το εφαρμόζουμε αδιαλείπτως και με συνείδηση, δεν είναι...
Το Ανθρώπινο, μιλάει από την καρδιά... Το Ανθρώπινο, δεν σκέφτεται μόνο τον εαυτό του... Το Ανθρώπινο, υπάρχει με αξιοπρέπεια, με σεβασμό, με ακεραιότητα... Με τον καλό λόγο, με την αγάπη και την προσφορά... Ξέρει πως δεν μπορεί να σταθεί μόνο του στον κόσμο... Πως χρειάζεται τους άλλους... Και για ετούτο, για αυτή τη σύνδεση που αναγνωρίζει, τους αγαπά και τους σέβεται... Ως ομοίους... Ως εαυτόν... Το Ανθρώπινο, ανεβάζει τον πήχυ στην ανθρώπινη συμπεριφορά... Λογαριάζει τα λόγια, λογαριάζει και τη σιωπή... Δίνει ευχές... Υπάρχει για τον άλλο, εν ελευθερία...
Το Ανθρώπινο, δημιουργεί Σχέσεις, όχι εξαρτήσεις... Σχέσεις προσωπικές...Με όλα... Η Πρωταρχική του Σχέση, είναι αυτή με το Θεό... Χωρίς συμβιβασμούς, διαπραγματεύσεις, δόγματα και κανόνες δημιουργημένους από άλλους ανθρώπους... Αφέντης ή δούλος, κανενός... Γνωρίζει από πού έρχεται, γνωρίζει πού θα καταλήξει... Γνωρίζει τη φθαρτότητα και το προσωρινό όλων των πραγμάτων, για αυτό κατοικεί στη Στιγμή... Γνωρίζει το Δημιουργό, μέσα σε κάθε άνθρωπο... Δεν καταλαβαίνει από ταυτότητες, ανταγωνισμούς, ζηλοφθονίες, προκαταλήψεις, υπερηφάνειες και διαχωρισμούς...Δεν στέκεται στα φαινόμενα, αλλά στην ουσία της καρδιάς....
Το Ανθρώπινο, είναι η Θεϊκή Αθωότητα... Η Ευλάβεια προς όλες τις μορφές ζωής...
Το Ανθρώπινο, εξαφανίζει τον άνθρωπο... Είναι ό,τι μένει, όταν φύγουν όλα τα περιττά...
Το Ανθρώπινο, είναι η απαξιωμένη κατάσταση ύπαρξης που γίνεται από μόνη της μία κινούμενη προσευχή... Γιατί επιμένει να θυμάται... Και συνεχίζει να κοιτάζει ψηλά...
"Πήγαινε Εντός... Και ακόμη πιο μέσα σου"...
Οι λέξεις αυτές με καθοδηγούσαν... Είχα μπει εκεί, βαθιά μέσα στην καρδιά μου... Άκουγα και ήταν σαν να μαθαίνω ξανά...
"Από εκεί να υπάρχεις, από εκεί να ζεις...
Εκεί, όλος ο κόσμος είναι μέσα σου... Μαζί κι ο Θεός"...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.