- Στιγμιότυπο -
Έξω στους δρόμους... Πάλι... Περνούσα μπροστά από την εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής... Χρειαζόμουν να προσευχηθώ, εκεί, στα καλά καθούμενα, για πράγματα που μόνο η ζωοδόχος πηγή μπορεί να γνωρίζει και να παρέμβει... Μπήκα μέσα... Όπως ήμουν... Με το τζιν και το μαλλί πιασμένο ατσούμπαλα... Ατημέλητη... Δε νοιάστηκα... Βρέθηκα με ένα κερί στο χέρι... 

Έκλεισα τα μάτια, αναπνέοντας βαθιά...

"Τη φλόγα ζωντανή... Σε παρακαλώ, κράτησε τη φλόγα ζωντανή"... Έτσι βγήκαν οι λέξεις από μέσα μου, φτιάχνοντας μιά ολοδική τους παράκληση... Μιά παύση και μετά το βύθισα βαθιά μέσα στην άμμο, τώρα θα ήταν παρέα με άλλα κεριά και άλλες προσευχές... 

Κι εκεί, όπως κοίταξα τη φλόγα να τρεμοπαίζει μέσα από τα μισάνοιχτα ακόμη μάτια μου, ήταν σαν να άκουσα....

"Στο μυαλό σου... Η φλόγα, είναι στο μυαλό σου"... 

Όλα στο μυαλό σου είναι, ακόμη κι αυτό... Ο ναός, είναι στο μυαλό σου, στο νου σου... Το κάθε κερί που ανάβεις, είναι στο μυαλό σου... Και η φλόγα, κι αυτή στο μυαλό σου είναι... Και με αυτό, δεν εννοώ "στη φαντασία σου"... Μιλάω για τον Ένα Νου, εκεί όπου όλα συνδέονται, εκεί όπου δεν υπάρχει διαχωρισμός, μιλάω για το Περιβάλλον όπου Όλα υπάρχουν... Εκεί απευθύνεται... Εκεί χρειάζεται να κρατήσεις τη φλόγα αναμμένη... Κι αυτό, το να ανάψεις ένα κερί, κι αυτό μιά συμβολική κίνηση είναι... Δεν είναι πως ανάβεις το κερί σε κάποιο συγκεκριμένο χώρο και μετά το αφήνεις πίσω σου και το ξεχνάς... Ανάβεις το κερί και το βυθίζεις βαθιά στην άμμο του νου σου...Και με αυτόν τον τρόπο, προσκαλείς το Φως... Να φωτίζει ό,τι σκοτεινό υπάρχει εκεί, μέσα στο μυαλό σου, ό,τι είναι που δεν κατανοείς... Ό,τι σε κάνει να ξεχνάς ποιος είσαι και για ποιο λόγο είσαι εδώ... Και για όποιους προσεύχεσαι, το φως είναι που σας συνδέει... Για το φως στη ζωή τη δική σου και τη ζωή άλλων ανθρώπων, για αυτό προσεύχεσαι... Το φως είναι που διαλύει όλα τα σκοτάδια... 

Χρειάζεται απλώς να ανάψεις το φως... Γιατί, μόνο αυτό είναι το σκοτάδι... Η απουσία Φωτός... Χαμογέλασα... "Κοίταξε πόσο απλή μπορεί να είναι μία προσευχή... Με τα δικά μου λόγια... Απλή, όπως κάθε αληθινή προσευχή από καρδιάς"...
Λίγο πριν την έξοδό μου, τακτοποίησα τα μαλλιά μου... Τα έλυσα και τα συμμάζεψα ξανά, σαν να ήταν να βάζω με το χέρι μου επάνω τους, λίγο από το φως των κεριών... Βγαίνοντας, αποφάσισα να κράτησω το χαμόγελο στο πρόσωπό μου... Κι αυτό, φως είναι... 

"Τη φλόγα ζωντανή... Σε παρακαλώ, κράτησε τη φλόγα ζωντανή"... 

https://www.youtube.com/watch?v=KCBS5EtszYI