- Υπό Εξαφάνιση -

Οι διαδικασίες που πραγματοποιούνταν σχετικά με την αποδόμηση αυτού που ήταν η ζωή μου, βρίσκονταν πια στην τελευταία τους ευθεία.... Όλα τα πρακτικά είχαν τακτοποιηθεί... Με μεσίτες, δικηγόρους, συμβολαιογράφους και τόνους από χαρτιά και υπογραφές... 

Μόνο κάποιες - πολύ λίγες - ημέρες έμεναν για να ξεκινήσω από την αρχή... 

Δεν αδημονούσα... Ήμουν πολύ κουρασμένη για κάτι τέτοιο... Τόσο σωματικά, όσο και ψυχικά... Ο βαθμός της κούρασής μου, ήταν αντιστρόφως ανάλογος με το βαθμό των αντιστάσεών μου... Κι όσο η κούραση μεγάλωνε, τόσο οι πάσης φύσεως αντιστάσεις μου, φλέρταραν με το μηδέν... 

Υπό εξαφάνιση... 

Δεν μπορούσα να δω πόσο καλό ήταν αυτό... Ήμουν άδεια... Κενή...
Και, ίσως γι αυτό, πιο αληθινή... 

Εκείνη τη στιγμή, βρισκόμουν μέσα στο σαλόνι του σπιτιού... Ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω τι συνέβαινε με εκείνον - ειδικά - το χώρο... Εκείνη ήταν η Περιοχή, όπου λάμβανα τα περισσότερα από τα Μηνύματα, όλα τα χρόνια που πέρασα σε αυτό το σπίτι... Ήταν παράξενο... Το άφηνα έτσι... 

Βρισκόμουν στο τελείωμα του πακεταρίσματος κάποιων πραγμάτων... Είχα από την αρχή αποφασίσει πως, φεύγοντας, δεν θα πάρω σχεδόν τίποτα μαζί μου... Τίποτα από το παρελθόν, μαζί μου... 

Μηδενικές αντιστάσεις, μηδενικές αντιδράσεις...
Αυτή η κόπωση που με είχε αδειάσει, είχε ταυτόχρονα επιτρέψει στην ικανότητά μου της λήψης των Μηνυμάτων και τη δεκτικότητά μου σχετικά με αυτά, να αυξηθεί... 

Ήταν η πρώτη φορά που ερχόταν κάποιο Μήνυμα, χωρίς να ρωτήσω λέξη παραπάνω... Χωρίς να ζητήσω διευκρινήσεις... Χωρίς να αντιδράσω... Μόνο άκουγα...

"Μείνε ακίνητη... Το Σύστημα θα σταματήσει να δουλεύει με τον τρόπο που ήξερες... Θα γίνεις μάρτυρας της Εξαφάνισης του σύμπαντός σου, όπως έως τώρα το γνώριζες... Τρείς ημέρες θα χρειαστούν... Το Σύστημα θα επανεκκινηθεί τρείς ημέρες μετά.... Τότε, θα είναι Αλλιώς.... Θα δεις... Μείνε ακίνητη..."...
Είμαι πια σε θέση να αναγνωρίζω τη στιγμή που έρχεται ένα Μήνυμα, από την αλλαγή της πυκνότητας στον περιβάλλοντα χώρο... Και να καταλαβαίνω για την ορθότητά του, μέσα από τον Τρόπο του... Η Αναγγελία, γίνεται με καταλυτική αγάπη.... Με σοβαρότητα... Με σταθερότητα και βεβαιότητα... Για ο,τιδήποτε μεταφέρει, παραμένει κάτι που δεν μπορείς να αγνοήσεις... 

Δεν καταλάβαινα τι σήμαιναν όλα αυτά που μου είχαν μόλις δοθεί... Και δεν είχε καμμία σημασία... Απλώς, το άκουσα.... Δεν ήταν σαν τίποτα που θα μπορούσα να φανταστώ - ή, να προλάβω... 

Σχεδόν αμέσως μετά το Μήνυμα, ήταν σαν να άκουσα τον εκκωφαντικό ήχο μίας Μηχανής, εκεί ακριβώς όπου βρισκόμουν... Μέσα στο σαλόνι... Ο ήχος της, ερχόταν από ολόγυρά μου... Μέσα από τη Σφαίρα μου... Σαν να ήταν μία Μηχανή από κάποιο εργοστάσιο... Δυνατή... Με πολλά γρανάζια και πολλές παράλληλες λειτουργίες... Ακουγόταν σαν να επιβραδύνεται η κίνησή της... Έως ότου - το ίδιο εκκωφαντικά - σταμάτησε.... Χωρίς να ξέρω τι σήμαινε αυτό, μου κόπηκε η αναπνοή... Το κενό, διεκδικούσε τα πάντα με την παρουσία του... 

Χρειάζεται να το αναγνωρίσω στον εαυτό μου αυτό... Αν και ήμουν στο κενό, διατηρούσα μία ψυχραιμία απαράμιλλη... Ούτε ξέρω πού τη βρήκα... Πιθανολογώ, πως ήταν κι αυτή μία συχνότητα που μου μεταδόθηκε μέσα από το ίδιο το Μήνυμα... Η ψυχραιμία αυτή, έμελλε να αποτελέσει το αντίδοτο για ό,τι ήταν που ερχόταν... 

Βρισκόμουν ακόμη στη μέση του σαλονιού... Μετά το σταμάτημα της Μηχανής, σήκωσα το βλέμμα μου να κοιτάξω το χώρο... Δεν έβλεπα τίποτα... Στην κυριολεξία... Κάνοντας με τα χέρια μου να πιάσω, να ακουμπήσω, δεν είχα καμμία αίσθηση υλικού αντικειμένου στην αφή... Το σπίτι, το περίγραμμά του, μαζί με όλα τα έπιπλα και τους επιμέρους χώρους, εξαφανίζονταν... Σταδιακά... Σαν κομμάτια από ένα πάζλ που το χαλάς για να το ξαναφτιάξεις... Απλά, έπεφταν... 

Απορημένη, έφτασα μέχρι την κουζίνα... Η παροχή του νερού και το ρεύμα, μόλις είχαν διακοπεί... Κι ας είχα φροντίσει να τα πληρώσω.... Το ψυγείο, είχε πολύ λίγα πράγματα μέσα... Θα το έλεγες, αμέλεια από μέρους μου... Το πορτοφόλι μου, επίσης... Θα έλεγες και για αυτό πως, ήταν φυσικό επόμενο της τότε συνθήκης... Συνέπεσαν - μέσα από μία τυχαιότητα - όλα μαζί... Ή, μήπως όχι?...

Είχα αρχίσει να καταλαβαίνω.... Δεν ήταν τυχαίο... Η παροχή της Ενέργειας είχε διακοπεί... Η παροχή της Τροφοδοσίας μου, είχε διακοπεί... Όλα, υπό εξαφάνιση... 

Ένιωθα πως θα χρειαζόταν μεγάλη διακριτικότητα από μέρους μου, αυτές τις τρείς ημέρες... Και ταυτόχρονα, πως δεν υπήρχε τίποτα για να φοβηθώ... 

Αποφάσισα να παραμείνω εντός αυτού του "υπό εξαφάνιση" χώρου, για το διάστημα που είχε προαναγγελθεί.... Εσώκλειστη... Σιωπηλή... 

Θα μπορούσα να το είχα ονομάσει "αγριευτικό" όλο αυτό... Προτίμησα να μην το ονομάσω καθόλου και μόνο να το ζήσω με έναν απέραντο σεβασμό, όπως κάνω για τα περισσότερα πράγματα που ξεπερνούν τη δυνατότητα της κατανόησής μου, μένοντας με τη βεβαιότητα πως - πάντα μα πάντα - είναι για την Ανάπτυξη και την Επέκτασή μας... Για την Αυτοπραγμάτωση... Ακόμη κι αν δεν το αναγνωρίζουμε... 

Πέρασα τις τρείς ημέρες υπό το φως των κεριών.... Με λιγοστό νερό και ακόμη λιγότερο φαγητό... Δεν ένιωθα πως έχω κάτι ανάγκη, έτσι κι αλλιώς... Ο κενός χρόνος, έμοιαζε πολύ με το μέσα μου κενό...  Το σύμπαν μου, είχε εξαφανιστεί... Το μέσα, το έξω, όλα υπό εξαφάνιση... Όλα, ήταν ιδιότυπα ταιριαστά.... Κι αυτό - είναι η αλήθεια - με κρατούσε με εμπιστοσύνη, σε κατάσταση ενάργειας.... Παρακολουθούσα - και μάθαινα - για τον Τρόπο των Πραγμάτων...
Κι αυτή τη φορά, δεν μου "αποκαλυπτόταν" απλώς... Με συμπεριελάμβανε... 

https://www.youtube.com/watch?v=FPbU-phJrPc

Για τις τρείς αυτές ημέρες, έμεινα ολοκληρωτικά δεκτική... Απόλυτα ανοιχτή σε ενδεχόμενα... Σιωπηλή, σαν να είχα ξεχάσει να μιλάω... Σοβαρή, μέσα σε αυτό που έμοιαζε σαν μία Συμπαντική Τελετουργία Επανόρθωσης, για όλα τα πράγματα... Η Επανόρθωση, ήταν εξ' άλλου, αυτό που είχα αιτηθεί...
Κι αν διέθετα "σώμα" για αυτές τις τρείς ημέρες, θα έλεγα πως ήμουν στα γόνατα...
Από Ευλάβεια... Από Ευγνωμοσύνη... Από Ένστικτο...
Ούτε τώρα αδημονούσα για κάτι... Ένιωθα πως ό,τι συνέβαινε ήταν χρήσιμο και - το πιο σημαντικό - πέρα από το πεδίο της διάνοιας... Απρόσιτο... Το άφηνα έτσι...
Με το τέλος των τριών ημερών, έλαβα ένα αποκλειστικά οπτικό Μήνυμα...
Η ίδια Μηχανή, τα ίδια γρανάζια, η ίδια εγγενής ιδιοσυγκρασία, ξεκινούσε τώρα από την αρχή... Ήταν όμως, σαν να είχε επαναρρυθμιστεί σε διαφορετικές συχνότητες... Αλλιώς...
Ο εκκωφαντικός ήχος της Επανεκκίνησης, ήταν κι αυτός αλλιώς... Σαν να είχε επιταχυνθεί... Κάποιες από τις συχνότητες που ανέκαθεν αναγνώριζα στο Πρόγραμμά μου, είχαν ολοσχερώς καταργηθεί... Και είχαν προστεθεί κάποιες - υψηλότερης συχνότητας - που περίμεναν να ενσωματωθούν...
Το Παλαιό Πρόγραμμα, είχε επισήμως πεθάνει...
Η ίδια Μηχανή - που ήμουν εγώ - είχε τώρα αλλάξει Λειτουργικό...
Το σύμπαν μου εξαφανίστηκε, μόνο για να στηθεί από την αρχή...
Και, αν θα μπορούσα να κάνω λέξεις την αίσθησή μου, τότε θα έλεγα πως η Αλλαγή του Συστήματος με μετατόπισε σε ένα Νέο Πεδίο Λειτουργίας...
Ασαφές, όσο ακόμη εκλείπει η Εμπειρία... Πραγματικό, όσο το Ένστικτο...
Δεν νιώθω πως είμαι μία "άλλη", σίγουρα όμως νιώθω "αλλιώς"... Κι ας μένει - προς το παρόν - απροσδιόριστο και για μένα την ίδια...
Οι ημέρες που ακολούθησαν - έκτοτε έως και σήμερα - μου επαληθεύουν παραδειγματικά πως ένας Άλλος Τρόπος έχει μπει σε Λειτουργία... Από τα αποτελέσματα και από τα πράγματα που έρχονται να σε βρουν, έτσι το καταλαβαίνεις...
Προς το παρόν, χωνεύω την Αλλαγή...
Προς το παρόν, μαθαίνω - παρατηρώντας - για τον Τρόπο των Πραγμάτων...
Για την Επανόρθωση όλων των Πραγμάτων, τώρα ξεκινάω από την Αρχή...
Βήμα το βήμα, σε αυτό το  Νέο Πεδίο...
Αλλιώς...
Μου είναι αρκετό...