- Ολική Αμνηστία -

Δεν μπορούσα να σε καταλάβω... Για πολύ καιρό... Δεν μπορούσα να καταλάβω το πώς σκέφτεσαι... Δεν μπορούσα να μπω στο μυαλό σου και να καταλάβω τι κάνεις... 

Αν και σε είχα ήδη Συναντήσει και σε αγαπούσα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, το να σε καταλάβω, μου ήταν αδύνατο... Δεν μπορούσα να σε χωρέσω μέσα μου... 

Διάβαζα για σένα, όπως κάνουν πολλοί άλλοι άνθρωποι... Και μάθαινα για σένα από αυτά που διάβαζα... Και καμμιά φορά, μάθαινα για σένα πιο άμεσα, με ένα τρόπο... Από το Αποτύπωμά σου, στις ζωές των ανθρώπων... Κι εξακολουθούσα, παρ΄όλα αυτά, να μην καταλαβαίνω... 

Θυμήθηκα πως μελετούσα πριν χρόνια, μία τότε νέα ενεργειακή, θεραπευτική μέθοδο... Ριζοσπαστική, ανατρεπτική, αποτελεσματική... Σκεφτόμουν πως αυτός που την ανακάλυψε, θα πρέπει να ήταν ξεχωριστός... Η μέθοδος, μόλις είχε κάνει την εμφάνισή της κι εγώ βρέθηκα να μελετώ το βιβλίο που είχε γράψει ο άνθρωπος που τη συνέλαβε... 

Στο βιογραφικό του αναφερόταν η πορεία της ζωής του, πριν και μέσα από τη μέθοδο... Μεταξύ άλλων, πως τα κλειδιά της μεθόδου του "παρουσιάστηκαν", μετά από τη δολοφονία της γυναίκας του, από τα ίδια του τα χέρια... 

Έκλεισα το βιβλίο με θυμό και αποφάσισα να το δωρίσω σε μία φίλη που το αναζητούσε... Προσωπικά, θα το ξεφορτωνόμουν... 

Μαζί με το βιβλίο, είχα απορρίψει και τη μέθοδο και τον άνθρωπο... 

Αυτός, για μένα, ήταν ένας "άνθρωπος κακός"... 

Πώς μπορούσες να τον συγχωρέσεις?... Για ποια δικαιοσύνη?... Μα τι κάνεις, τέλος πάντων?... 

Καταλαβαίνεις?... Δεν μπορούσα να καταλάβω... Το ότι είχα άποψη για τον Τρόπο των Πραγμάτων, με κρατούσε τυφλή... Και ήταν μόνο τα δικά μου χέρια που μου έκλειναν τα μάτια... 

Μα επειδή χρειαζόταν να σε καταλάβω, επειδή χρειαζόταν να σε γνωρίσω, αποφάσισες να φέρεις ένα παρόμοιο φαινόμενο λίγο πιο κοντά σε μένα... Στην περιφέρεια της ζωής μου, κάποια χρόνια μετά... 

Και μου έφερες ένα ικανό παράδειγμα για τη δειγματοληψία μου... 

Έναν άνθρωπο με τόσο σκοτεινές πτυχές, ίδιος η κόλαση... Με τέτοια δύναμη απόλυτης και κυριολεκτικής καταστροφής, ακόμη και για τους κοντινούς του... 

Παρακολουθούσα με δάκρυα στα μάτια, για χρόνια... 

Πώς μπορούσες να το επιτρέπεις να συμβαίνει?... Τι σου συμβαίνει?...

Και έβλεπα... Τη μία ευκαιρία μετά την άλλη, να του προσφέρεται... Για να παίρνει κι αυτός ανάσες και να συνεχίζει... 

Και συνέχιζα να μην καταλαβαίνω... Επέμενα σε αυτό... Γύριζα να κοιτάζω αλλού... 

Κι επειδή χρειαζόταν να καταλάβω, τώρα πια θα έπρεπε να φέρεις το φαινόμενο ακριβώς μπροστά στα μάτια μου, σε μένα την ίδια... Σε μένα, που λέω πως δεν μου φαίνεται, μα είχα κι εγώ το δικό μου μερίδιο στο "κακό"... 

Χωρίς καν να σε προσκαλέσω, άνοιξες την Πόρτα και μπήκες, στην Κατάλληλη Στιγμή... 

Πρώτα, έσωσες την ψυχή μου... Σχεδόν ταυτόχρονα, το νου μου που ήταν έτοιμος να ξεφύγει... 

Και μετά, ήρθε η ώρα για το σώμα... Έβαλες το χέρι σου εκεί που ήταν ο Πόνος... Πήρες το θάνατο από πάνω μου και με άφησες να συνεχίζω, δίνοντάς μου ακόμη ζωή... 

Σε ποιον?... Γιατί τώρα?... Γιατί σε μένα?... Τι ιδιαίτερο έχω?...

Η Αναξιότητά μου, με πλημμύριζε μαζί με τις απορίες μου... 

Απαντήσεις όμως δεν δίνονται, αν δεν κάνεις τη Σωστή Ερώτηση... 

Με πολύ κόπο, βρέθηκε... Ήρθε, μόνο όταν άδειασα από Απαιτήσεις... 

"Τι θέλεις από εμένα?..."...

"Είστε όλοι εδώ, για να μάθετε για την Αγάπη... Μάθε την Αγάπη... Από το Ίδιο το Παράδειγμα... 

 Δες, με τι Αγάπη κρατώ τον κόσμο στα χέρια μου..."... 

"Είδες τι κάνει το Έλεος... Είδες τι κάνει η Γενναιοδωρία... Είδες τις Αμέτρητες Ευκαιρίες... 

Είδες...Κι έτσι, τώρα Γνωρίζεις... 

Δεν μετρώ... Δεν ξεχωρίζω... Δεν κρίνω... Ευκαιρίες, δίνονται απλόχερα έως ότου επιστρέψετε ολοκληρωτικά το νου σας στο Γεννήτορα... Μιά για Πάντα... Αμετακίνητα... 

Μάθε για την Αγάπη... Αυτή είναι η Αποστολή σας εδώ... Για όλους, το ίδιο... 

Να είσαι το Έλεος.... Να είσαι η Γενναιοδωρία... Να είσαι οι Αμέτρητες Ευκαιρίες... 

Μάθε την Αγάπη, με το να είσαι η Αγάπη... Και μάθε, Ασκώντας την... 

Όταν ξεχνιέσαι, εμένα να κοιτάζεις... Και να βλέπεις τον κόσμο, μέσα από τα μάτια μου... 

Τώρα, καταλαβαίνεις..."...

Ήταν αλήθεια... 

Κι αυτό που μόλις είχα αρχίσει να καταλαβαίνω, με άφηνε χωρίς λέξεις μπροστά στο Μεγαλείο που υπενθύμιζε... 

Γι αυτό το απέφευγα... Γι αυτό δεν μπορούσα να σε χωρέσω... Εγώ, ήμουν μικρή... 

Το Μεγαλείο, το φοβόμαστε...
Θα χρειαζόταν να φύγω από τον εαυτό μου, για να Συναντήσω τον Εαυτό μου...
Θα χρειαζόταν να τεντωθώ πέρα από το γνωστό, συμπαθητικό μου περίγραμμα... Θα χρειαζόταν να επεκταθώ πέρα από συνθήκες, τους συνειρμούς και τις ταυτότητες... Πέρα από το "καλό" και το "κακό" και όλα τα προκατασκευασμένα δίπολα...

Ολική Αμνηστία... 

Προς όλους ανεξαιρέτως, για εμάς τους ίδιους... Άνευ ορίων και άνευ όρων... 

Όπως Εκείνος...Όμοιοι με Εκείνον.... 

Για την Αγάπη... 

Καταλαβαίνω...

https://www.youtube.com/watch?v=7Gqr2s_6A8w&t=2s&ab_channel=OmegaInstituteforHolisticStudies