- Μαύρη Πέτρα -

Δεν ξέρω τίποτα... Τίποτα για τίποτα, πια... 

Δεν είμαι σίγουρη για τίποτα... Ούτε καν για αυτό που τώρα λέω... Δεν γνωρίζω το σκοπό κανενός πράγματος... Δεν έχω κανένα σχέδιο... Δεν έχω καμμιά απολύτως βεβαιότητα και - ταυτόχρονα - καμμία απορία για το ο,τιδήποτε... 

Και παρατηρώ πως όχι μόνο δεν ξέρω τίποτα για τίποτα, δεν γνωρίζω καν το λόγο που κάποιες πράξεις συμβαίνουν, ακόμη κι αν η διαδρομή και η υλοποίησή τους περνάει μέσα από τα ίδια μου τα χέρια... Η πράξη μου, φαινομενικά προπορεύεται του λόγου που τη δημιουργεί, ακόμη και για τα πιο απλά πράγματα... Είναι σαν κάτι άλλο να με κινεί κι όχι μία στοχευμένη δική μου πρόθεση...
Το ενδιαφέρον μου, για όλα τα πράγματα που πίστευα πως με καθορίζουν, απουσιάζει.... 

Το "δικό μου", απουσιάζει... Και μάλιστα, χωρίς να μου λείπει...
Κι ακόμη κι αυτή, η άλλοτε άρρηκτη σχέση μεταξύ αιτίας και αποτελέσματος έχει τώρα διασταλλεί...
Περπατάω αργά... Στην ίδια - έρημη από ανθρώπους - παραλία... Απόλυτα μόνη.... Και βρίσκω κάτι σε αυτή την Ερημία, στο μήκος και την προοπτική που προσφέρει η έκτασή της, να με θεραπεύει... Για αυτό και επιστρέφω... Από τι μπορεί να με θεραπεύει?... Δεν γνωρίζω..
Κοιτάζω το ίδιο αργά γύρω μου.... Μπορώ και διακρίνω έναν προς έναν τους κόκκους της άμμου...

Το βλέμμα μου πέφτει ξαφνικά επάνω σε μία μαύρη πέτρα... Και σε μία άλλη, λίγο πιο κάτω... Και σε άλλη μία... Το μόνο που μπορώ να πω - αν χρειάζονταν ποτέ οι λέξεις - είναι πως ετούτες εδώ, είναι παράταιρες... Σε σχέση με όλες τις υπόλοιπες πέτρες που υπάρχουν γύρω και με το ανοιχτό χρώμα της άμμου... Σαν να έχουν έρθει εδώ από μόνες τους... Ίσως από ένα ηφαίστειο που εξερράγει κάπου μακρυά... Τόσο διαφορετικές και τόσο μαύρες ήταν...
Και χαμογέλασα στην ιδέα πως, αυτές οι πέτρες μπορεί να είναι κομμάτια από το ηφαίστειο της δικής μου ζωής, που πριν λίγο καιρό εξερράγει... Και που - μέσα από μία παροξυστικά ποιητική μου στιγμή - είχα ονομάσει χαριτολογώντας "οι τελευταίες ημέρες της Πομπηίας μου"...

Έτσι ξαφνικά, νιώθω πως είναι απαραίτητο να τις μαζέψω... Απαραίτητο για μένα, όχι για αυτές... Να τις συγκεντρώσω όλες μαζί σε μία στίβα και να τις πάρω μαζί μου πίσω στο σπίτι... Πως θα μου χρειαστούν κι ας μην ξέρω ακόμα το πού... 

Οι πέτρες, μου το έλεγαν ξεκάθαρα με τον τρόπο τους... Πως είναι δικές μου τώρα, για να με βοηθήσουν σε κάτι χρήσιμο... Πήρα το λόγο τους στα σοβαρά... Μέσα στο αυτοκίνητο και γραμμή για το σπίτι... 

Στο δρόμο της επιστροφής, το μυαλό μου ήταν κενό από την οποιαδήποτε σκέψη... Απλά, οδηγούσα... Ο δρόμος, δεν είχε σημασία... Ένας μεγάλος όγκος από πέτρα ήταν στα αριστερά μου... Οι απογευματινές ακτίνες του ήλιου, τον έκαναν να μοιάζει πορτοκαλί... Με μεγάλη βραδύτητα και πολύ προσπάθεια από μέρους τους, βρήκαν το χώρο κάποιοι συνειρμοί και κατοίκησαν προς στιγμήν το μυαλό μου... Και τότε θυμήθηκα κάτι που έλεγα πάντα στον εαυτό μου... Πως, αν ποτέ αξιωνόμουν μία τέτοια αλλαγή στη ζωή μου - σαν και αυτή που τώρα ζω - θα ήταν κοντά σε ένα άλλο βουνό... Σε ένα βουνό που αγάπησα πολλά χρόνια πριν... Το αγάπησα με την πρώτη ματιά, γιατί το γνώριζα από παλιά... Είχα γονατίσει μπροστά του - εκπλήσσοντας ακόμα και τον εαυτό μου για αυτή μου τη στάση - με δάκρυα στα μάτια... Και πίστευα πάντα πως θα ήταν εκείνο που θα συντρόφευε την Αλλαγή μου... 

Οι συνειρμοί λειτουργούσαν με δυσκολία.... Το παρατηρούσα... Εργάζονταν σαν τα γρανάζια μίας μηχανής που έχει καιρό να δουλέψει, αφού κανείς δεν τη χρησιμοποιούσε πια...
Ανάμεσα σε κάποιο κενό τους, κάτι με φώναξε να σταματήσω να οδηγώ... Έκανα στην άκρη... Και το αυτοκίνητο και μένα την ίδια...
Φάνηκε πως το βουνό, είχε δυό λόγια να μου πει... Και χρειαζόταν να ακούσω... 

"Κοίταξέ με... Κοίτα με από εκεί που είσαι... Όχι από τον τόπο που είσαι, αλλά από τη θέση που βρίσκεσαι... Αυτήν, την άδεια από σκέψη... Έχει σημασία?... Έχει, λες, σημασία αυτό που σκεφτόσουν?.... Για το πού ανήκεις ή το πού θα ήταν καλύτερα?... Τι σχέση έχει η Αλήθεια με την Προτίμηση?... Η Αλήθεια, είναι αυτό που συμβαίνει ήδη... Προτίμηση, είναι μόνο ένα ενδεχόμενο που σε αποσπά... Δεν έχεις αντιληφθεί ακόμη το Μέγεθος της Αλλαγής... Αυτό, θα γίνει σιγά-σιγά... Όλο το Πριν, έχει τελειώσει για πάντα... Τώρα πια, δεν ανήκεις πουθενά... Μη σε τρομάζει αυτό... Ανήκεις παντού και δεν ανήκεις πουθενά... Το παντού και το πουθενά, είναι ένα τώρα... Όλα, είναι ένα τώρα... Τότε γίνονται όλα τα Πράγματα, όταν τίποτα δεν έχει πια Σημασία..."...

Το μέγεθος της Πληροφορίας, ξεπερνούσε κατά πολύ κάθε δική μου προσωρινή δυνατότητα κατανόησης... Το μόνο που ένιωθα, ήταν πως υπήρχε κάτι βαθιά ουσιαστικό να ανακαλυφθεί μέσα από αυτά τα λόγια... 

Γύρισα σπίτι και έβγαλα τις μαύρες πέτρες από το αυτοκίνητο... Τις άφησα όλες μπροστά μου, χωρίς ακόμη να ξέρω τι να τις κάνω... Μόνο κοιτούσα....
Για να μάθω, αποφάσισα να ρωτήσω τις ίδιες... 

"Εντάξει... Είμαι έτοιμη τώρα... Δηλαδή, μάλλον...", σκέφτηκα, χαμογελώντας αμήχανα για αυτήν την καθολική αβεβαιότητα που με πλημμύριζε...
Αβεβαιότητα ακόμη και για την ίδια την ετοιμότητά μου... 

"Είμαι έτοιμη...Σας ακούω... Γιατί είσαστε εδώ?..."...

Κοιτούσα βαθιά μέσα στην ουσία της μαύρης πέτρας... Κατευθείαν στην ψυχή της... 

https://www.youtube.com/watch?v=u9Dg-g7t2l4&ab_channel=Disturbed

"Δεν μπορείς... Δεν μπορείς να προχωρήσεις από εδώ που είσαι τώρα, αν δεν τα αφήσεις όλα πίσω στη στάχτη όπου ανήκουν ήδη, μα δεν το έχεις ακόμη καταλάβει... 

Χρειάζεται να δεις... Δεν μπορείς να επιστρέψεις στο παλιό... Όσο κι αν φοβάσαι, δεν γίνεται πια... Γιατί δεν υπάρχει τίποτα πλέον για να επιστρέψεις σ' αυτό... Και δεν μπορείς να κρατήσεις τίποτα για σένα γιατί τώρα, τίποτα δεν είναι πλέον δικό σου...
Είσαι ακόμη μουδιασμένη... Κι αυτό, γιατί δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί η Εσωτερική σου Ρύθμιση στο Καινούργιο... Το μαύρο, απορροφά τα πάντα... Θα απορροφήσουμε εμείς, ό,τι δεν χρειάζεσαι πια.... Γι αυτό είμαστε εδώ... Η κάθε μία, θα πάρει και ένα κομμάτι από τα απομεινάρια των ψευδαισθήσεών σου... Πάρε μας, μία προς μία, στα χέρια σου... Γύρεψε στο νου σου τι είναι που αφήνεις πίσω για πάντα... Με την εκπνοή σου, δώσε το σε μας...
Χρειάζεται να γνωρίζεις πως πρόκειται για μία βαθιά, ουσιαστική θεραπεία... Μη το φοβηθείς... Γι αυτό είμαστε εδώ... Κοίταξέ τα όλα...Όποτε είσαι έτοιμη..."...
Έκλεισα τα μάτια... Είχα μόλις κατανοήσει πως θα ήταν μία ιεροτελεστία αποδέσμευσης...
Έκλεισα τα μάτια και οι εικόνες άρχισαν εύκολα να έρχονται στην επιφάνεια του νου μου....
Αυτό είναι μάλλον η Θεραπεία... Σαν ένα ηφαίστειο που για καιρό ζυμώνει την εκτόνωσή του και ξαφνικά, όλο του το μάγμα βγαίνει στην επιφάνεια προς απελευθέρωση....
Κι όχι απαραίτητα με εκρηκτικό τρόπο... Γιατί διαπίστωνα πως, με κάθε εικόνα που ανερχόταν και σε κάθε εκπνοή μου προς τα έξω, μία βαθιά θλίψη έκανε ταυτόχρονα την αντίστροφη πορεία προς τα μέσα.... Για ό,τι άφηνα πίσω και για ό,τι δεν υπήρχε πια...
Ό,τι πίστευα πως με καθορίζει, ό,τι έλεγα πως είμαι, ό,τι μου είχαν πει άλλοι πως είμαι, με αποχωριζόταν με μία εκπνοή... Στη μαύρη πέτρα.... Ούτε κι αυτό δικό μου, ούτε κι εκείνο δικό μου... Δικό μου, τίποτα... Και σε κάθε τέτοια εκπνοή, αναγνώριζα δια της αφαιρέσεως αυτό που μένει...
Δεν ήταν φόβος... Μόνο μία θλίψη που ριζωνόταν κατάβαθα σαν συγκίνηση που έκανε το σώμα μου να σείεται εσωτερικά, μαζί με μία πρωτόγνωρη ευλάβεια για όλη αυτή την τελετή παράδοσης και παραλαβής...
Και όταν η διαδικασία που μου είχαν υποδείξει οι μαύρες πέτρες έλαβε τέλος, τότε κατάλαβα...
Τώρα, δεν ανήκω πουθενά... Και "πουθενά", θα πει "ούτε καν σε μένα"...
"Εγώ", δεν υπάρχω πια... Κι ούτε καν μου λείπω...
Γύρισα το βλέμμα μου προς το βουνό... Και ήταν σαν να ήμουν κι εγώ τώρα μία μαύρη πέτρα... Καταμεσίς αυτής της Ερημίας που φιλοξενούσε κι εκείνες....
Δεν είμαι μέρος της.... Είμαι η ίδια η Ερημία...

https://www.youtube.com/watch?v=73I-S88Csfw&ab_channel=AnandaDas

Ξέρεις, έχουμε πολλές δημιουργημένες πεποιθήσεις και απόψεις για όλα τα πράγματα, που δεν είναι παρά δικές μας νοητικές κατασκευές - προσαρμοσμένες κατά βούληση, ώστε να μοιάζουν με αυτό που μας "λείπει" - με τεράστια απόσταση από την Αλήθεια...
Ακόμη και η εικόνα που έχουμε για την Ελευθερία την ίδια...
Πίσω από Χίμαιρες τρέχουμε... Αενάως...
Πάντα πίστευα πως, Ελευθερία θα πει να "κάνεις το δικό σου"...
Πως η λέξη, έχει μέσα της ταξίδια και μετακίνηση και δρόμους και φασαρία...
Τίποτα από αυτά δεν είναι αλήθεια...
Όταν δεν ανήκεις πουθενά, μόνο τότε ανήκεις παντού...
Όταν δεν ανήκεις πουθενά, μόνο τότε είσαι Ελεύθερος...
Κι όπως ισχύει για όλα τα Πράγματα, δεν πρόκειται ποτέ να Συναντηθείς μαζί τους γυρεύοντας Έξω για να τα βρεις...

Η Ελευθερία - κι αυτή, όπως όλα - είναι Δρόμος προς τα Μέσα...
Η Ελευθερία, δεν είναι κάτι που "έχεις" ή που "κάνεις"...  Ελευθερία, είναι αυτό που είσαι, αυτό που είμαι, αυτό που είμαστε....

Είναι αποκαλυπτικά αντιφατικό, το πόση Ακινησία απαιτεί...
Είναι αναπάντεχα τρομακτικό, το πόση Σιωπή χωράει...
Δεν μοιάζει με τίποτα από ό,τι μπορούμε ποτέ να φανταστούμε...
Κι ακόμη κι αυτό, δεν έχει πια Σημασία...

https://www.youtube.com/watch?v=rSSVDGY0dP4&ab_channel=Britten_One

https://www.youtube.com/watch?v=atyvdC15HFA&ab_channel=neofromD