- Η Μύηση -

Το καλοκαίρι του 2007 έχει καταγραφεί στο ημερολόγιο και τα κύτταρά μου, ως το "καλοκαίρι της Μύησης"...
Μύηση... Έτσι το ονόμασα... Για να το δεχθώ... Για να το καταλάβω... Ακόμη κι αν καταλάβαινα πως ήταν αδύνατο να καταλάβω... Μιά μύηση σε κάτι που δεν γνώριζα και που δεν είχα συνειδητά προσκαλέσει... Μία μύηση που έμελλε να φέρει μαζί της αδιανόητες και αποκαλυπτικές αλλαγές...

Εκείνον τον καιρό μελετούσα και έκανα την άσκησή μου σε κάποιες πρακτικές ... Με πολύ αγάπη και αφοσίωση, όπως και για κάθε τι που καταπιανόμουν... Με αυτόν τον τρόπο περνούσαν οι μέρες μου... Μέσα σε ένα περιβάλλον σχετικής απομόνωσης...

Τίποτα - τουλάχιστον από όσο μπορούσα να αντιληφθώ - δεν προμήνυε τον ερχομό από κάτι τόσο έντονο... Ούτε μπορώ να θυμηθώ τι είχε προηγηθεί, ή ακόμη κι αν είχε προηγηθεί κάτι...

Καθόμουν και μελετούσα μεθοδικά, με τα βιβλία και τις σημειώσεις μου στο αγαπημένο μου τραπέζι της κουζίνας... Στη θέση μου...
Η μελέτη μου, για αδιευκρίνιστο λόγο, χρειαζόταν ξαφνικά να διακοπεί... Σαν κάτι να με τράβηξε, προσκαλώντας με στο κέντρο του σαλονιού... Έπιπλα δεν είχα πουθενά σε εκείνο το χώρο, καθώς τον χρησιμοποιούσα για τα μαθήματα που παρέδιδα και για τις θεραπείες...

Ευτυχώς για μένα, με την τροπή που πήραν τα πράγματα...
Στάθηκα στη μέση του σαλονιού... Σαν κάτι να περίμενα... Σαν να ήμουν έτοιμη... Το σώμα μου - θυμάμαι - είχε μία στάση σαν να λέει "ακούω"... Με τα χέρια ανοιχτά στο πλάι...
Το περιβάλλον γύρω μου, άλλαξε ξαφνικά... 

Και "άκουσα" μία βροντερή φωνή μέσα στο νου, να μου απευθύνεται....
"Άφησέ τα όλα... Για χάρη του Θεού"...

Το μυαλό μου είχε σταματήσει... Δεν είχα τρομάξει από τη δύναμη της φωνής, αλλά από την παραίνεση που δεν μπορούσα να αγνοήσω... Κι ας μην καταλάβαινα τι εννοούσε...
Τη φωνή ακολούθησε μία ηλεκτρική εκκένωση σαν κεραυνός, που με χτύπησε στην καρδιά... 

Λιποθύμησα... Έπεσα στο πάτωμα... Ένιωθα πως είχα διαλυθεί... Και έμεινα εκεί... Με το σώμα μου, σαν ένα ρούχο που δεν το μάζεψε κανείς... Στη μέση του σαλονιού... Στο πουθενά... Και για ώρες μετά... Μεταξύ ύπνου και ξύπνιου...

Ούτε μπορούσα να συνέλθω, ούτε και μπορούσα να μιλήσω... Είχα τις αισθήσεις μου, μα κάτι είχε αλλαξει... Δεν θυμόμουν τι κάνω εδώ... Δεν θυμόμουν τίποτα από το γύρω μου χώρο... Δεν θυμόμουν ποια είμαι... Δεν θυμόμουν ούτε το όνομά μου... Δεν μπορούσα τίποτα να καταλάβω με το νου μου....Όλα, ακατανόητα... 

Κοιμόμουν για ώρες... Και μέσα στον ύπνο μου, έτσι πεσμένη, άκουγα μέσα στο κεφάλι μου ανθρώπινες φωνές... Μου φαινόταν σαν να είναι από πολύ μακριά... Μιλούσαν σε ξένη γλώσσα...
Είχα μεταφερθεί με το μυαλό μου, στο σκηνικό μιάς σιδηροδρομικής τραγωδίας... Είχα βρεθεί εκεί για να βοηθήσω, με όποιο τρόπο μπορούσα... Αυτό και έκανα... Το θυμάμαι καλά... Το έβλεπα, το έπιανα, το μύριζα... Ήμουν εκεί... Κι ας ήμουν ακόμη στο πάτωμα...
Όταν άρχισα να συνέρχομαι, περί την επόμενη ημέρα, θεώρησα όλο αυτό που είχε συμβεί σαν ένα όνειρο... Ούτε καλό, ούτε κακό... Μόνο όνειρο...
Σταδιακά ανακτούσα τις σωματικές μου δυνάμεις... Βγήκα για έναν περίπατο... Έτσι, για να δοκιμάσω τα πόδια μου... Περπατούσα αργά... Στάθηκα έξω από ένα περίπτερο... Μιά ματιά στις εφημερίδες... Το βλέμμα μου, έπεσε κατευθείαν στις φωτογραφίες που περιέγραφαν το σιδηροδρομικό δυστύχημα... Όλες, ήταν οι εικόνες που είχα μέσα σε αυτό που ονόμασα "όνειρο"... Πήρα μία βαθιά ανάσα... Με κάποιον τρόπο, ήμουν κι εγώ εκεί...  Δεν το χωρούσε ο νους μου... Ήταν τρομαχτικό... Ένιωθα όμως πως είναι κάτι που θα χρειαστεί να αντέξω... Γιατί τώρα, κάτι είχε αλλάξει για πάντα μέσα μου...
Επιστρέφοντας σπίτι, ήμουν καταλυτικά σιωπηλή... Και "ζήτησα" μία καθοδήγηση... Ή, μία εξήγηση... Ή τέλος πάντων, κάτι που να με βγάλει από την Απορία...
Τα βήματά μου με οδήγησαν από μόνα τους μπροστά στη βιβλιοθήκη μου... Το χέρι μου άπλωσε αργά, πιάνοντας ένα βιβλίο που μου είχε δανείσει για μελέτη ο δάσκαλός μου της γιόγκα, μα δεν είχα προλάβει ακόμη να καταπιαστώ μαζί του... Έκλεισα για λίγο τα μάτια... Ανοίγοντας το βιβλίο, που ήταν γραμμένο στα αγγλικά, διάβασα αυτό...
"Κάνουμε λάθος που πιστεύουμε πως ο Θεός βαπτίζει με Νερό... Δεν είναι αλήθεια...
Ο Θεός, βαπτίζει με Φωτιά... "....
Υπάρχει ένα Μεγαλείο που δεν γνωρίζουμε... Ένα Μεγαλείο που δεν κατανοούμε... Κάτι που είναι πέρα και πάνω από κάθε δική μας γνωστική περιοχή και δυνατότητα αντίληψης...
Και αν ήταν όντως έτσι - αν με κάποιο τρόπο με είχε διεκδικήσει - εγώ ήδη είχα αποφασίσει...
Ή, απλά συναινούσα...
Ήμουν, Είμαι και Θα Είμαι... Δική Του για Πάντα...
Στα γόνατα...

(Πρωτότυπο Μήνυμα στα αγγλικά : "Let it go... For God's sake...")

https://www.youtube.com/watch?v=RLG1ys2CGcI&ab_channel=Vale