- Το Πρωτόκολλο -
Το σώμα μου ήταν ανέκαθεν πολύ δυνατό... Υπήρχαν παρ' όλα αυτά περίοδοι που βίωνα κάποιες ενοχλήσεις, για τις οποίες δεν είχα μπορέσει να βρω απάντηση μέσα από την κλασική ιατρική... Ένας φίλος τότε - το φθινόπωρο του 2010 - μου σύστησε έναν πρακτικό από το πεδίο της κινέζικης ιατρικής... Μου έδωσε το τηλέφωνό του, μιλώντας μου για αυτόν με τα καλύτερα λόγια... Για τις γνώσεις και τα αποτελέσματα του θεραπευτικού πρωτόκολλου που ακολουθούσε...
Όταν πήρα την απόφαση να επικοινωνήσω μαζί του, διαπιστώσα πως το νούμερο του τηλεφώνου που είχα στα χέρια μου, ήταν λάθος... Με διαβεβαίωνε για ετούτο, η άγνωστη γυναικεία φωνή από την άλλη μεριά της γραμμής... Ζητώντας συγνώμη, έκλεισα το ακουστικό...
Ένιωθα πως χρειαζόταν - για κάποιο λόγο κι όχι απαραίτητα για το λόγο που εγώ πίστευα - να Συναντηθούμε με τον *Μ*... Σχεδόν, ήταν ανεξήγητα επιβεβλημένο... Κάτι με τραβούσε με δύναμη προς τα εκεί... Γνώριζα επίσης πως ο φίλος που μου είχε αρχικά δώσει το νούμερο του τηλεφώνου, θα έλειπε στο εξωτερικό, πράγμα που καθιστούσε αδύνατο τη μεταξύ μας επικοινωνία και την πιθανότητα επανόρθωσης του σφάλματος μέσα από εκείνον... Έκανα μία απόπειρα να βρω το τηλέφωνο του στον τηλεφωνικό κατάλογο, από το ονοματεπώνυμο και τη διεύθυνση... Ο *Μ* δεν ήταν καταγεγραμμένος...
Κατάλαβα με έναν τρόπο πως ψάχνοντας "έξω", δεν θα μπορούσα να το βρω... Ούτε αυτό... Θα τολμούσα να χρησιμοποιήσω άλλη διαδρομή... Γιατί δεν φαινόταν να έχω άλλη επιλογή... Και πριν κάνω την οποιαδήποτε άλλη σκέψη, έκλεισα για λίγο τα μάτια...
"Παρακαλώ, χρειάζομαι το τηλέφωνο αυτό που ψάχνω... Δεν γνωρίζω πραγματικά το λόγο, μα αν είναι όντως έτσι, αν είναι όντως να Συναντηθούμε, παρακαλώ να καθοδηγηθώ στο σωστό τηλεφωνικό νούμερο..."...
Όταν πήρα την απόφαση να επικοινωνήσω μαζί του, διαπιστώσα πως το νούμερο του τηλεφώνου που είχα στα χέρια μου, ήταν λάθος... Με διαβεβαίωνε για ετούτο, η άγνωστη γυναικεία φωνή από την άλλη μεριά της γραμμής... Ζητώντας συγνώμη, έκλεισα το ακουστικό...
Ένιωθα πως χρειαζόταν - για κάποιο λόγο κι όχι απαραίτητα για το λόγο που εγώ πίστευα - να Συναντηθούμε με τον *Μ*... Σχεδόν, ήταν ανεξήγητα επιβεβλημένο... Κάτι με τραβούσε με δύναμη προς τα εκεί... Γνώριζα επίσης πως ο φίλος που μου είχε αρχικά δώσει το νούμερο του τηλεφώνου, θα έλειπε στο εξωτερικό, πράγμα που καθιστούσε αδύνατο τη μεταξύ μας επικοινωνία και την πιθανότητα επανόρθωσης του σφάλματος μέσα από εκείνον... Έκανα μία απόπειρα να βρω το τηλέφωνο του στον τηλεφωνικό κατάλογο, από το ονοματεπώνυμο και τη διεύθυνση... Ο *Μ* δεν ήταν καταγεγραμμένος...
Κατάλαβα με έναν τρόπο πως ψάχνοντας "έξω", δεν θα μπορούσα να το βρω... Ούτε αυτό... Θα τολμούσα να χρησιμοποιήσω άλλη διαδρομή... Γιατί δεν φαινόταν να έχω άλλη επιλογή... Και πριν κάνω την οποιαδήποτε άλλη σκέψη, έκλεισα για λίγο τα μάτια...
"Παρακαλώ, χρειάζομαι το τηλέφωνο αυτό που ψάχνω... Δεν γνωρίζω πραγματικά το λόγο, μα αν είναι όντως έτσι, αν είναι όντως να Συναντηθούμε, παρακαλώ να καθοδηγηθώ στο σωστό τηλεφωνικό νούμερο..."...
Δεν πέρασε στιγμή και σαν το αίτημά μου να ήταν διαταγή, με το που σήκωσα ξανά το ακουστικό, το χέρι μου πληκτρολογούσε τώρα - και από μόνο του - ένα νέο νούμερο... Τα μάτια μου, μπορεί να έδειχναν έκπληκτα μα μέσα μου είχα τη βεβαιότητα πως αυτή τη φορά θα τον έβρισκα...
Στην αντρική φωνή που αποκρίθηκε στο κάλεσμά μου, είπα... : "Σας ψάχνω... Εσείς είσαστε ο ιατρός *Μ*, έτσι δεν είναι?"...
Όντως ήταν... Και κλείσαμε το ραντεβού... Θα Συναντιόμασταν την επόμενη κιόλας ημέρα...
Στην αντρική φωνή που αποκρίθηκε στο κάλεσμά μου, είπα... : "Σας ψάχνω... Εσείς είσαστε ο ιατρός *Μ*, έτσι δεν είναι?"...
Όντως ήταν... Και κλείσαμε το ραντεβού... Θα Συναντιόμασταν την επόμενη κιόλας ημέρα...
Μη έχοντας αυτοκίνητο, χρειαζόταν να φτάσω με το λεωφορείο πολύ μακρυά έξω από την Αθήνα και στη συνέχεια, να τον περιμένω, όπως ήταν κανονισμένο, να έρθει να με πάρει με το αυτοκίνητό του για τα επόμενα χιλιόμετρα... Το σπίτι ήταν κρυμμένο μέσα στο βουνό....
Τον ένιωσα που ερχόταν.... Τον ένιωσα... Και μαζί, πως αυτή η Συνάντηση δεν ήταν τυχαία... Όταν το αυτοκίνητο σταμάτησε μπροστά μου, άνοιξα - με μιά ξαφνική χαρά που με κατέκλυσε - την πόρτα του συνοδηγού και χωρίς να χαιρετηθούμε κατά τον τυπικό τρόπο, του έδωσα ένα φιλί....
"Χαίρομαι που ξαναβρισκόμαστε", άκουσα τον εαυτό μου να λέει... Την ίδια στιγμή που αναρωτιόμουν μήπως και τρελάθηκα για την οικειότητα που δείχνω σε έναν "άγνωστο"...Και τι εννοούσα "ξαναβρισκόμασταν"?... Είχαμε δηλαδή ξανασυναντηθεί?...
Με κοιτούσε έκπληκτος... Όχι απορημένος από την ιδιαίτερη συμπεριφορά μιάς άγνωστης.... Με κοίταζε αμίλητος, σαν να καταλάβαινε πως λέω αλήθεια...
Ήξερα πού είναι το σπίτι του... Ήξερα πως θα συναντήσουμε εκείνη τη λακούβα με το νερό από την πρωινή βροχή... Εκεί, στο συγκεκριμένο σημείο που βρισκόταν... Θα τη βλέπαμε λίγο μετά τη στροφή του δρόμου... Όπως και τα τρία σκυλιά που προστάτευαν την περιοχή... Όλα τα γνώριζα, σαν να τον είχα επισκεφθεί ξανά... Του το είπα...
Τον ένιωσα που ερχόταν.... Τον ένιωσα... Και μαζί, πως αυτή η Συνάντηση δεν ήταν τυχαία... Όταν το αυτοκίνητο σταμάτησε μπροστά μου, άνοιξα - με μιά ξαφνική χαρά που με κατέκλυσε - την πόρτα του συνοδηγού και χωρίς να χαιρετηθούμε κατά τον τυπικό τρόπο, του έδωσα ένα φιλί....
"Χαίρομαι που ξαναβρισκόμαστε", άκουσα τον εαυτό μου να λέει... Την ίδια στιγμή που αναρωτιόμουν μήπως και τρελάθηκα για την οικειότητα που δείχνω σε έναν "άγνωστο"...Και τι εννοούσα "ξαναβρισκόμασταν"?... Είχαμε δηλαδή ξανασυναντηθεί?...
Με κοιτούσε έκπληκτος... Όχι απορημένος από την ιδιαίτερη συμπεριφορά μιάς άγνωστης.... Με κοίταζε αμίλητος, σαν να καταλάβαινε πως λέω αλήθεια...
Ήξερα πού είναι το σπίτι του... Ήξερα πως θα συναντήσουμε εκείνη τη λακούβα με το νερό από την πρωινή βροχή... Εκεί, στο συγκεκριμένο σημείο που βρισκόταν... Θα τη βλέπαμε λίγο μετά τη στροφή του δρόμου... Όπως και τα τρία σκυλιά που προστάτευαν την περιοχή... Όλα τα γνώριζα, σαν να τον είχα επισκεφθεί ξανά... Του το είπα...
Μετά από αυτήν την πρώτη Συνάντηση, γύρισα σπίτι... Και είχα την αίσθηση πως είχα Συναντηθεί με κάποιον παλιό, πολύ παλιό γνώριμό μου... Σαν να επρόκειτο για κάποιον πρώην σύζυγο ή εραστή... Πρώην... Πολύ πρώην... Από πολύ παλιά...
Δεν πέρασε πολύ ώρα και πριν κλείσει εκείνη η ημέρα, με πήρε τηλέφωνο... Η φωνή του, είχε μέσα της μία "ανάγκη", που υπερέβαινε το λόγο για τον οποίο φαινομενικά είχαμε βρεθεί... Χρειαζόταν να με ξαναδεί... Δίστασα προς στιγμήν, καθότι οι συνεδρίες μαζί του είχαν ικανό κόστος και εγώ είχα τα χρήματα ακριβώς υπολογισμένα για τις απαιτούμενες ιατρικές επισκέψεις... Χωρίς να καταλαβαίνω και χωρίς να το πολυσκεφτώ, πήγα...
Η ενέργεια μέσα στο σπίτι του, ήταν αλλιώτικη αυτή τη φορά... Δυνατή και πυκνή... Με υποδέχθηκε... Στάθηκα δίπλα του και "άκουσα" τον εαυτό μου να λέει... : "Σε ποιόν απευθύνομαι?"... Παράξενη ερώτηση, δεν μπορούσα να καταλάβω το λόγο της... Δεν πήρα απάντηση...
Από όλους τους δασκάλους που είχα - και είχα πολλούς σε αυτή τη ζωή - ο μεγαλύτερος Δάσκαλός μου, παρέμεινε αυτή η Ψυχή που Γνωρίζει τα Πάντα.... Αυτή, που βρίσκεται μέσα σε μένα, μέσα σε σένα και μέσα σε όλους... Που περιμένει υπομονετικά να αφήσεις στην άκρη όλους τους "γήινους" δασκάλους και να παροτρύνεις να σου μιλήσει, λέγοντάς της κάποια στιγμή - ίσως τώρα, ίσως αύριο - το μόνο που χρειάζεται να ακούσει από σένα... "Ακούω"...
Παρατηρώντας Αυτήν, άρχισα να ξαναθυμάμαι ό,τι είχα ξεχάσει...
"Έλα μαζί μου, έλα να σου δείξω", μου είπε... Και ανεβήκαμε στο επάνω πάτωμα του σπιτιού του.... Εκεί, στο μικρό δώμα που φιλοξενούσε κάποτε την αγαπημένη του... Εκεί όπου κάποτε υπήρχε αγάπη, εγώ τώρα "έβλεπα" φωνές, τρικυμία, τσακωμό και εγκατάλειψη... Ένιωθα πως "κάτι" είχε συμβεί, που ίσως ήταν και ο λόγος για αυτή του τη θλίψη... Περπατήσαμε για αρκετή ώρα χωρίς να μιλάμε, προς τα έξω στον κήπο... Άρχισα να νιώθω τι συμβαίνει, άρχισα να νιώθω τον πόνο του... Χρειαζόταν υποστήριξη και χρειαζόταν να συνεχίσει... Το εύκολο ήταν, πως η καρδιά του ήταν ανοιχτή σε σχέση με εμένα, για κάποιο λόγο.... Ίσως κι αυτός, όπως κι εγώ, χρειαζόταν να ελευθερωθεί από τον Πόνο... Ο καθένας για τον δικό του... Και καταλαβαίνω, έτσι περιδιαβαίνοντας τη ζωή μου και παρατηρώντας, πως κάθε μία Συνάντηση - ανεξάρτητα από το φαινομενικό λόγο για τον οποίο συμβαίνει - είναι μία Θεραπευτική Ευκαιρία για δύο... Ποτέ για έναν μόνο και πάντα για δύο τουλάχιστον...
Από όλους τους δασκάλους που είχα - και είχα πολλούς σε αυτή τη ζωή - ο μεγαλύτερος Δάσκαλός μου, παρέμεινε αυτή η Ψυχή που Γνωρίζει τα Πάντα.... Αυτή, που βρίσκεται μέσα σε μένα, μέσα σε σένα και μέσα σε όλους... Που περιμένει υπομονετικά να αφήσεις στην άκρη όλους τους "γήινους" δασκάλους και να παροτρύνεις να σου μιλήσει, λέγοντάς της κάποια στιγμή - ίσως τώρα, ίσως αύριο - το μόνο που χρειάζεται να ακούσει από σένα... "Ακούω"...
Παρατηρώντας Αυτήν, άρχισα να ξαναθυμάμαι ό,τι είχα ξεχάσει...
"Έλα μαζί μου, έλα να σου δείξω", μου είπε... Και ανεβήκαμε στο επάνω πάτωμα του σπιτιού του.... Εκεί, στο μικρό δώμα που φιλοξενούσε κάποτε την αγαπημένη του... Εκεί όπου κάποτε υπήρχε αγάπη, εγώ τώρα "έβλεπα" φωνές, τρικυμία, τσακωμό και εγκατάλειψη... Ένιωθα πως "κάτι" είχε συμβεί, που ίσως ήταν και ο λόγος για αυτή του τη θλίψη... Περπατήσαμε για αρκετή ώρα χωρίς να μιλάμε, προς τα έξω στον κήπο... Άρχισα να νιώθω τι συμβαίνει, άρχισα να νιώθω τον πόνο του... Χρειαζόταν υποστήριξη και χρειαζόταν να συνεχίσει... Το εύκολο ήταν, πως η καρδιά του ήταν ανοιχτή σε σχέση με εμένα, για κάποιο λόγο.... Ίσως κι αυτός, όπως κι εγώ, χρειαζόταν να ελευθερωθεί από τον Πόνο... Ο καθένας για τον δικό του... Και καταλαβαίνω, έτσι περιδιαβαίνοντας τη ζωή μου και παρατηρώντας, πως κάθε μία Συνάντηση - ανεξάρτητα από το φαινομενικό λόγο για τον οποίο συμβαίνει - είναι μία Θεραπευτική Ευκαιρία για δύο... Ποτέ για έναν μόνο και πάντα για δύο τουλάχιστον...
Εκείνος, γύρισε την πλάτη του κάνοντας πως κοιτάζει τη θέα που όντως ήταν υπέροχη από εκεί, αν φυσικά μπορούσε να βλέπει... Γιατί ήταν τόσο βουτηγμένος στη θλίψη του και στις εικόνες του παρελθόντος, που σίγουρα δεν έβλεπε τίποτα από την ομορφιά... Το βλέμμα του, ήταν προς τα μέσα... Η ψυχή του ήταν που έκλαιγε...
Εκείνη την ώρα και έτσι στα ξαφνικά, η ενέργειά μου άλλαξε... Σαν κάτι να μπήκε μέσα μου, διαπερνώντας με από το κεφάλι και προς τα κάτω... Είχα κι άλλες φορές παρόμοιες εμπειρίες, αυτή τη φορά όμως ήταν με τη δύναμη ενός σεισμού... Μία διαφορετική συχνότητα έκανε ξαφνικά όλο μου το σώμα να δονείται και ένιωσα σαν να κατοικούμαι από μία άλλη οντότητα...Και με άκουσα να λέω - με αλλαγμένη φωνή, ούτε γυναίκα ούτε άντρας - σαν να μιλούσε "κάτι άλλο" και "από κάπου αλλού" μέσα από μένα, αυτά τα λόγια... "Δεν - είσαι - μόνος σου"...
Γύρισε απότομα και με κοίταξε ξαφνιασμένος...
"Σε αγαπάνε πολύ, με τον ίδιο τρόπο που μας αγαπούν όλους... Να τη θυμηθείς αυτή την Αγάπη... Μην την ξεχνάς... Την ξέρεις... Χρειάζεται να συνεχίσεις... Δεν - είσαι - μόνος σου"....
Τα μάτια του γούρλωσαν, σαν να έκαναν όλες τις ερωτήσεις του κόσμου μαζί... "Αυτό χρειαζόμουν, πώς το ξέρεις?"... "Ποια είσαι?"... "Γιατί τώρα?"... "Τι συμβαίνει?"....
Μέχρι να κάνουμε με το αυτοκίνητο τη συνηθισμένη διαδρομή προς το λεωφορείο της επιστροφής, δεν εκστόμισε καμία από τις ερωτήσεις του.... Δεν ξαναμιλήσαμε καν....
Μέχρι να χωριστούμε, δεν είπαμε λέξη... Τίποτα.... Ούτε αυτός, ούτε εγώ...
Μέχρι να Συναντηθούμε ξανά για την τελευταία προκανονισμένη συνεδρία μας, τον είχα πολύ στο μυαλό μου... Τον παρακολουθούσα με το νου μου, από μακρυά... Ένιωθα το τι ένιωθε, τι σκεφτόταν και το αν γιατρευόταν σιγά-σιγά από τη θλίψη του... Δεν μου ήταν καθόλου δύσκολο.... Είχα αναγνωρίσει τη δύναμη της σύνδεσής μας, όπως και το - φανερό για μένα - γεγονός πως είχαμε Συναντηθεί για την από κοινού ίασή μας...
Ο καθένας μας, ασθενούσε κι από κάτι... Ήταν Σωστό...
Με την ολοκλήρωση και της τελευταίας - από τις τέσσερις, κατά το πρωτόκολλο - συνεδρίες μας, σηκώθηκε από το γραφείο του και πήγε στην κουζίνα... Θα έφτιαχνε να πιούμε ένα τσάι με βότανα, για τον αποχαιρετισμό μας...
Καθίσαμε οκλαδόν και οι δύο στο πάτωμα, με τα φλυτζάνια μας στο χέρι... Ο ένας απέναντι στον άλλον... Και ήταν σαν να μην υπήρχε κενό μεταξύ μας... Σαν να ήμασταν ένας... Ήμασταν "ένας" εκεί... Το πρόσωπό του, άλλαζε μορφές με την ταχύτητα του φωτός... Μπορούσα να το βλέπω... Του το είπα...
Άρχισε να μιλάει...
"Δεν ήξερα ποια είσαι... Δεν ξέρω γιατί δεν σε κατάλαβα από την αρχή.... Το Πρωτόκολλο, δεν είναι αυτό που κάνω... Το Πρωτόκολλο, είσαι εσύ..."...
Δεν καταλάβαινα τι εννοούσε...Φαινόταν εκνευρισμένος και δεν καταλάβαινα γιατί... Η επικοινωνία μας, είχε περάσει ξαφνικά σε άλλη διάσταση... Κυριολεκτικά... Επικοινωνούσαμε τώρα, χωρίς να μιλάμε καθόλου... Θα το έλεγε κανείς, τηλεπαθητικά... Ή θα το έλεγε "κάτι απολύτως φυσικό"... Αυτό που θα μπορούσε να συμβαίνει σε όλους και για όλους, αν θυμόμασταν ξανά το τι ακριβώς είμαστε... Για όποια απορία, η απάντηση ερχόταν - χωρίς να ακούγεται - μέσα από όσα δεν λέγαμε... Και παρακολουθώ τώρα το νου μου, με αδιανόητη αγάπη και επιείκεια, να του απευθύνεται...
"Είσαι πολύ ικανός... Πολύ δυνατός στη δουλειά σου... Γιατί όμως χρεώνεις τόσα πολλά?... Γιατί αποκλείεις ανθρώπους που σε χρειάζονται?... Δεν υπάρχει ανάγκη να είσαι υλιστής... Γνωρίζεις ήδη πως έχουν τα πράγματα... Δεν κινδυνεύεις από κάτι... Η επιβίωσή σου, δεν κινδυνεύει από τίποτα.."...
Είχε ακούσει τα λόγια μέσα στο νου του... Πετάχτηκε πάνω... Τώρα πια ήταν έξαλλος μαζί μου...
"Θα κάνω ό,τι θέλω", μου φώναξε... "Και, ναι, είμαι υλιστής..."...
Ήταν θυμωμένος όσο δεν πήγαινε... Μπορούσα να το μυρίζω... Και μπορούσα να το βλέπω... Με την πνευματική μου όραση, έβλεπα ξαφνικά να φεύγουν από το σώμα του μυριάδες κόκκινα βέλη... Από εκείνον και προς τα εμένα... Δεν είχα νιώσει ποτέ ξανά κάτι τέτοιο... Για κάθε βέλος που έπεφτε πάνω μου, το σώμα μου πονούσε τραγικά... Χτυπούσε την ενέργειά μου και το σώμα μου σφάδαζε... Τα βέλη με γέμισαν τρύπες... Κάθε χτύπημα και μία πληγή στο ενεργειακό μου σώμα, ώσπου έπεσα στο πάτωμα λαβωμένη...
Το μόνο που μπόρεσα, ήταν να σταθώ για λίγο στα χέρια μου ώστε να σηκωθεί το πρόσωπό μου από το χαλί που βρέθηκα πεσμένη... "Χρειάζομαι να γυρίσω σπίτι", είπα ψελλίζοντας και χωρίς καθόλου δύναμη...
Φύγαμε από το σπίτι του, χωρίς να συμμαζέψει το χώρο και όλα τα πράγματα που αφήσαμε πίσω μας... Ούτε καν το θυμό του...
Ευτυχώς για μένα, το λεωφορείο πέρασε αμέσως... Χρειαζόμουν επειγόντως να κοιμηθώ... Δεν φανταζόμουν κάποιον άλλον τρόπο για να γιατρευτώ ψυχικά από αυτό που είχε συμβεί... Είχα ακούσει ξανά τον όρο "ψυχικές επιθέσεις", δεν γνώριζα όμως πως πρόκειται για κάτι τόσο δυνατό και τόσο αληθινό... Τόσο χειροπιαστό κι ας μη φαίνεται... Τόσο οδυνηρά αποτελεσματικό... Δεν μπορούσα να σταθώ στα πόδια μου... Ο δρόμος της επιστροφής, μου φάνηκε αιώνας...
Ξαφνικά, χτύπησε το κινητό μου... Το άκουγα να χτυπά επίμονα, μέσα από τη λήθη που βρισκόμουν... Άνοιξα την τσάντα μου με δυσκολία... Το σήκωσα... Ήταν εκείνος... Ήθελε να δει - δεν ξέρω για ποιο λόγο - πού ήμουν και τι έκανα... Ούτε θυμάμαι τι απάντησα ή αν απάντησα κάτι... Εκείνος, μιλούσε με ακατανόητα λόγια από την άλλη μεριά... Ήταν σαν η φωνή του να απομακρύνεται σταδιακά και δεν έφταιγε το σήμα... Το μόνο που μας συνέφερε και τους δύο - εκείνον από τα λόγια κι εμένα από τη λήθη - ήταν όταν ξαφνικά ακούστηκε ένας ήχος ανάμεσά μας, σαν μιά πόρτα που κλείνει δυνατά... Τον κρότο, τον ακούσαμε και οι δύο... Ήταν φανερό... Γιατί και οι δύο ξαφνικά παγώσαμε...
Στο βιβλίο "Μαθήματα Θαυμάτων", αναφέρεται πως καμμία Συνάντηση δεν βρίσκεται στο πεδίο της τυχαιότητας... Είναι να συμβεί... Για κάποιον λόγο, πέρα από αυτόν που φαίνεται σαν συνθήκη και για την από κοινού ωρίμανση και θεραπεία... Και πως όσοι είναι να Συναντηθούν, θα Συναντηθούν... Αναπόφευκτα... Το τι θα γίνει με τη Συνάντηση, εναπόκειται στη δική μας διαχείριση...
Ο κρότος με είχε συνεφέρει... Και με είχε προσωρινά ανακουφίσει...
Κατάλαβα πως δεν θα βρισκόμασταν ξανά...
Το πεδίο μεταξύ μας, είχε γίνει απαγορευτικό...
Η πόρτα της δικής μας Συνάντησης - τουλάχιστον, για αυτή τη φορά - είχε κλείσει....
Με κρότο...
Γύρισε απότομα και με κοίταξε ξαφνιασμένος...
"Σε αγαπάνε πολύ, με τον ίδιο τρόπο που μας αγαπούν όλους... Να τη θυμηθείς αυτή την Αγάπη... Μην την ξεχνάς... Την ξέρεις... Χρειάζεται να συνεχίσεις... Δεν - είσαι - μόνος σου"....
Τα μάτια του γούρλωσαν, σαν να έκαναν όλες τις ερωτήσεις του κόσμου μαζί... "Αυτό χρειαζόμουν, πώς το ξέρεις?"... "Ποια είσαι?"... "Γιατί τώρα?"... "Τι συμβαίνει?"....
Μέχρι να κάνουμε με το αυτοκίνητο τη συνηθισμένη διαδρομή προς το λεωφορείο της επιστροφής, δεν εκστόμισε καμία από τις ερωτήσεις του.... Δεν ξαναμιλήσαμε καν....
Μέχρι να χωριστούμε, δεν είπαμε λέξη... Τίποτα.... Ούτε αυτός, ούτε εγώ...
Μέχρι να Συναντηθούμε ξανά για την τελευταία προκανονισμένη συνεδρία μας, τον είχα πολύ στο μυαλό μου... Τον παρακολουθούσα με το νου μου, από μακρυά... Ένιωθα το τι ένιωθε, τι σκεφτόταν και το αν γιατρευόταν σιγά-σιγά από τη θλίψη του... Δεν μου ήταν καθόλου δύσκολο.... Είχα αναγνωρίσει τη δύναμη της σύνδεσής μας, όπως και το - φανερό για μένα - γεγονός πως είχαμε Συναντηθεί για την από κοινού ίασή μας...
Ο καθένας μας, ασθενούσε κι από κάτι... Ήταν Σωστό...
Με την ολοκλήρωση και της τελευταίας - από τις τέσσερις, κατά το πρωτόκολλο - συνεδρίες μας, σηκώθηκε από το γραφείο του και πήγε στην κουζίνα... Θα έφτιαχνε να πιούμε ένα τσάι με βότανα, για τον αποχαιρετισμό μας...
Καθίσαμε οκλαδόν και οι δύο στο πάτωμα, με τα φλυτζάνια μας στο χέρι... Ο ένας απέναντι στον άλλον... Και ήταν σαν να μην υπήρχε κενό μεταξύ μας... Σαν να ήμασταν ένας... Ήμασταν "ένας" εκεί... Το πρόσωπό του, άλλαζε μορφές με την ταχύτητα του φωτός... Μπορούσα να το βλέπω... Του το είπα...
Άρχισε να μιλάει...
"Δεν ήξερα ποια είσαι... Δεν ξέρω γιατί δεν σε κατάλαβα από την αρχή.... Το Πρωτόκολλο, δεν είναι αυτό που κάνω... Το Πρωτόκολλο, είσαι εσύ..."...
Δεν καταλάβαινα τι εννοούσε...Φαινόταν εκνευρισμένος και δεν καταλάβαινα γιατί... Η επικοινωνία μας, είχε περάσει ξαφνικά σε άλλη διάσταση... Κυριολεκτικά... Επικοινωνούσαμε τώρα, χωρίς να μιλάμε καθόλου... Θα το έλεγε κανείς, τηλεπαθητικά... Ή θα το έλεγε "κάτι απολύτως φυσικό"... Αυτό που θα μπορούσε να συμβαίνει σε όλους και για όλους, αν θυμόμασταν ξανά το τι ακριβώς είμαστε... Για όποια απορία, η απάντηση ερχόταν - χωρίς να ακούγεται - μέσα από όσα δεν λέγαμε... Και παρακολουθώ τώρα το νου μου, με αδιανόητη αγάπη και επιείκεια, να του απευθύνεται...
"Είσαι πολύ ικανός... Πολύ δυνατός στη δουλειά σου... Γιατί όμως χρεώνεις τόσα πολλά?... Γιατί αποκλείεις ανθρώπους που σε χρειάζονται?... Δεν υπάρχει ανάγκη να είσαι υλιστής... Γνωρίζεις ήδη πως έχουν τα πράγματα... Δεν κινδυνεύεις από κάτι... Η επιβίωσή σου, δεν κινδυνεύει από τίποτα.."...
Είχε ακούσει τα λόγια μέσα στο νου του... Πετάχτηκε πάνω... Τώρα πια ήταν έξαλλος μαζί μου...
"Θα κάνω ό,τι θέλω", μου φώναξε... "Και, ναι, είμαι υλιστής..."...
Ήταν θυμωμένος όσο δεν πήγαινε... Μπορούσα να το μυρίζω... Και μπορούσα να το βλέπω... Με την πνευματική μου όραση, έβλεπα ξαφνικά να φεύγουν από το σώμα του μυριάδες κόκκινα βέλη... Από εκείνον και προς τα εμένα... Δεν είχα νιώσει ποτέ ξανά κάτι τέτοιο... Για κάθε βέλος που έπεφτε πάνω μου, το σώμα μου πονούσε τραγικά... Χτυπούσε την ενέργειά μου και το σώμα μου σφάδαζε... Τα βέλη με γέμισαν τρύπες... Κάθε χτύπημα και μία πληγή στο ενεργειακό μου σώμα, ώσπου έπεσα στο πάτωμα λαβωμένη...
Το μόνο που μπόρεσα, ήταν να σταθώ για λίγο στα χέρια μου ώστε να σηκωθεί το πρόσωπό μου από το χαλί που βρέθηκα πεσμένη... "Χρειάζομαι να γυρίσω σπίτι", είπα ψελλίζοντας και χωρίς καθόλου δύναμη...
Φύγαμε από το σπίτι του, χωρίς να συμμαζέψει το χώρο και όλα τα πράγματα που αφήσαμε πίσω μας... Ούτε καν το θυμό του...
Ευτυχώς για μένα, το λεωφορείο πέρασε αμέσως... Χρειαζόμουν επειγόντως να κοιμηθώ... Δεν φανταζόμουν κάποιον άλλον τρόπο για να γιατρευτώ ψυχικά από αυτό που είχε συμβεί... Είχα ακούσει ξανά τον όρο "ψυχικές επιθέσεις", δεν γνώριζα όμως πως πρόκειται για κάτι τόσο δυνατό και τόσο αληθινό... Τόσο χειροπιαστό κι ας μη φαίνεται... Τόσο οδυνηρά αποτελεσματικό... Δεν μπορούσα να σταθώ στα πόδια μου... Ο δρόμος της επιστροφής, μου φάνηκε αιώνας...
Ξαφνικά, χτύπησε το κινητό μου... Το άκουγα να χτυπά επίμονα, μέσα από τη λήθη που βρισκόμουν... Άνοιξα την τσάντα μου με δυσκολία... Το σήκωσα... Ήταν εκείνος... Ήθελε να δει - δεν ξέρω για ποιο λόγο - πού ήμουν και τι έκανα... Ούτε θυμάμαι τι απάντησα ή αν απάντησα κάτι... Εκείνος, μιλούσε με ακατανόητα λόγια από την άλλη μεριά... Ήταν σαν η φωνή του να απομακρύνεται σταδιακά και δεν έφταιγε το σήμα... Το μόνο που μας συνέφερε και τους δύο - εκείνον από τα λόγια κι εμένα από τη λήθη - ήταν όταν ξαφνικά ακούστηκε ένας ήχος ανάμεσά μας, σαν μιά πόρτα που κλείνει δυνατά... Τον κρότο, τον ακούσαμε και οι δύο... Ήταν φανερό... Γιατί και οι δύο ξαφνικά παγώσαμε...
Στο βιβλίο "Μαθήματα Θαυμάτων", αναφέρεται πως καμμία Συνάντηση δεν βρίσκεται στο πεδίο της τυχαιότητας... Είναι να συμβεί... Για κάποιον λόγο, πέρα από αυτόν που φαίνεται σαν συνθήκη και για την από κοινού ωρίμανση και θεραπεία... Και πως όσοι είναι να Συναντηθούν, θα Συναντηθούν... Αναπόφευκτα... Το τι θα γίνει με τη Συνάντηση, εναπόκειται στη δική μας διαχείριση...
Ο κρότος με είχε συνεφέρει... Και με είχε προσωρινά ανακουφίσει...
Κατάλαβα πως δεν θα βρισκόμασταν ξανά...
Το πεδίο μεταξύ μας, είχε γίνει απαγορευτικό...
Η πόρτα της δικής μας Συνάντησης - τουλάχιστον, για αυτή τη φορά - είχε κλείσει....
Με κρότο...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.