- Το Δώρο του Ρόδου -
Πέρασα από πολλές εκπαιδεύσεις και από πολλά διαφορετικά επαγγέλματα, κατά τη διάρκεια όλου του χρόνου μου εδώ.... Αν και συμμετείχα ολόψυχα σε καθένα από αυτά, δεν ταυτοποιήθηκα ποτέ και με τίποτα... Όλα αντιπροσώπευαν για μένα, διαφορετικές εκδοχές του εαυτού μου...
Και διαπιστώνω, έτσι εκ των υστέρων, πως υπάρχει κάτι κοινό που διατρέχει όλες τις εμπειρίες μου, μία αόρατη συνδετική γραμμή... Ακόμη κι αν φαινομενικά παρουσιάζονται ασύνδετες και άσχετες μεταξύ τους... Κι αυτή, είναι η αδιάλειπτη προσευχή....
Αυτό έκανε πάντα η ψυχή μου, από μόνη της... Σαν να ήξερε... Ή, μήπως πάντα γνωρίζει?...
Αυτός ο τρόπος που είναι το μέσον για την πνευματική θεραπεία - γιατί, τι άλλο υπάρχει που να χρειάζεται ίαση - ήταν που με έκανε να αντέχω και να συνεχίζω.... Κάθε ημέρα ήταν διαφορετική και κάθε ημέρα η προσευχή μου άλλαζε... Τα λόγια της... Δεν ήταν της ιδιοσυγκρασίας μου να επαναλαμβάνω μηχανιστικά πάντα τα ίδια λόγια, όπως συμβαίνει με όλες τις προσευχές που μαθαίνουμε "απ'έξω"....Θαρρείς πως κάθε φορά, πρόσταζε η ίδια η ημέρα το δικό της το Λόγο.... Γιατί, κάθε ημέρα είχε όντως το Λόγο της που γεννιόταν... Με λόγια βγαλμένα από την καρδιά μου, από μία βαθιά εσωτερική ουσία, απευθυνόμουν σε Κάτι... Πολύ αγαπημένο, πολύ δικό μου, που με καταλαβαίνει, με παρακολουθεί και προστατεύει όλες τις μέρες μου...
Δεν είχε όνομα, δεν τολμούσα να το περιορίσω έτσι... Απλά του μιλούσα... Κάθε ημέρα... Για όλα τα πράγματα... Και στα δύσκολα και στα εύκολα... Προσφέροντάς του - σαν δώρο - κι ένα ρόδο από την καρδιά μου... Και ήμουν σίγουρη και ήμουν βέβαιη από την αρχή πως, παραδίδοντας την ημέρα μου σε διαθεσιμότητα στα χέρια εκείνα, την παρέδιδα στο μόνο μέρος που μπορούσε να είναι αληθινά ασφαλής... Από την Αρχή έως την Αιωνιότητα...
Πέρασα από πολλές εκπαιδεύσεις και από πολλά διαφορετικά επαγγέλματα, κατά τη διάρκεια όλου του χρόνου μου εδώ.... Αν και συμμετείχα ολόψυχα σε καθένα από αυτά, δεν ταυτοποιήθηκα ποτέ και με τίποτα... Όλα αντιπροσώπευαν για μένα, διαφορετικές εκδοχές του εαυτού μου...
Και διαπιστώνω, έτσι εκ των υστέρων, πως υπάρχει κάτι κοινό που διατρέχει όλες τις εμπειρίες μου, μία αόρατη συνδετική γραμμή... Ακόμη κι αν φαινομενικά παρουσιάζονται ασύνδετες και άσχετες μεταξύ τους... Κι αυτή, είναι η αδιάλειπτη προσευχή....
Αυτό έκανε πάντα η ψυχή μου, από μόνη της... Σαν να ήξερε... Ή, μήπως πάντα γνωρίζει?...
Αυτός ο τρόπος που είναι το μέσον για την πνευματική θεραπεία - γιατί, τι άλλο υπάρχει που να χρειάζεται ίαση - ήταν που με έκανε να αντέχω και να συνεχίζω.... Κάθε ημέρα ήταν διαφορετική και κάθε ημέρα η προσευχή μου άλλαζε... Τα λόγια της... Δεν ήταν της ιδιοσυγκρασίας μου να επαναλαμβάνω μηχανιστικά πάντα τα ίδια λόγια, όπως συμβαίνει με όλες τις προσευχές που μαθαίνουμε "απ'έξω"....Θαρρείς πως κάθε φορά, πρόσταζε η ίδια η ημέρα το δικό της το Λόγο.... Γιατί, κάθε ημέρα είχε όντως το Λόγο της που γεννιόταν... Με λόγια βγαλμένα από την καρδιά μου, από μία βαθιά εσωτερική ουσία, απευθυνόμουν σε Κάτι... Πολύ αγαπημένο, πολύ δικό μου, που με καταλαβαίνει, με παρακολουθεί και προστατεύει όλες τις μέρες μου...
Δεν είχε όνομα, δεν τολμούσα να το περιορίσω έτσι... Απλά του μιλούσα... Κάθε ημέρα... Για όλα τα πράγματα... Και στα δύσκολα και στα εύκολα... Προσφέροντάς του - σαν δώρο - κι ένα ρόδο από την καρδιά μου... Και ήμουν σίγουρη και ήμουν βέβαιη από την αρχή πως, παραδίδοντας την ημέρα μου σε διαθεσιμότητα στα χέρια εκείνα, την παρέδιδα στο μόνο μέρος που μπορούσε να είναι αληθινά ασφαλής... Από την Αρχή έως την Αιωνιότητα...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.