- Το Παιχνίδι - 

Ήμουν πολύ μικρή... Πολύ πριν να αρχίσω να καταλαβαίνω τον τρόπο των Πραγμάτων... Ήμουν πολύ μικρή, όταν ξεκίνησα να παίζω αυτό το παιχνίδι με τον εαυτό μου... 

Η αγαπημένη μου ασχολία όταν δεν είχα διάβασμα ή εργασία ή κάποια υποχρέωση που θεωρούσα προτεραιότητα, ήταν να γυρίζω στους δρόμους της πόλης... Μόνη μου... Πάντα, με ένα μικρό σακίδιο στην πλάτη... Να περιδιαβαίνω - όχι ανέμελη ή χαζεύοντας - αλλά με αυτό το παιχνίδι στο μυαλό μου... Το παιχνίδι αυτό, ήταν η προσωπική μου εφεύρεση... Ένας προσωπικός πειραματισμός... Ένα μυστικό που κρατούσα για μένα... 

Μπορούσα ανέκαθεν να περπατώ για ώρες και ατέλειωτα χιλιόμετρα μέσα στην πόλη, χωρίς ίχνος κούρασης... Τα μέσα μεταφοράς τα απέφευγα από τότε, έτσι κι αλλιώς δεν εξυπηρετούσαν το σκοπό που είχε το παιχνίδι μου... Έτσι κι αλλιώς, δεν βιαζόμουν να πάω κάπου... 

Το παιχνίδι μου, ήταν αυτό... Καθώς περπατούσα στο δρόμο, κοιτούσα προσεκτικά κάθε περαστικό... Τον παρατηρούσα... Τον περιεργαζόμουν... Με κάθε λεπτομέρεια... Το ντύσιμο, τον τρόπο του, το πρόσωπό του, τη διάθεσή του... Βασικά, τη διάθεσή του... Αυτή, λέει πάντα πολλά... 

Χαμογελούσα διακριτικά, έτσι καθώς τον κοιτούσα... Κι έλεγα από μέσα μου... 

"Είναι αυτός άραγε ένας άνθρωπος που θα Συναντήσω ποτέ στη ζωή μου?"...

Μου φαινόταν αρκετά αστείο, όταν πολλοί από αυτούς, μου έκαναν - εν αγνοία τους, αλλά σαν μόλις να είχαν ακούσει την ερώτηση στο μυαλό μου - εύκολη την απάντηση, είτε κρύβοντας το πρόσωπο με τα χέρια τους - έτσι, ξαφνικά - είτε γυρίζοντας μου την πλάτη, είτε φεύγοντας γρήγορα με το αυτοκίνητο ή τη μηχανή τους... Τότε, καταλάβαινα... Κάποιους ανθρώπους, δεν θα τους Συναντούσα ποτέ... 

Το παιχνίδι μου, σταδιακά εξελισσόταν... Η αναρώτηση σταματούσε σταδιακά να υπάρχει και τη θέση της έπαιρνε ένας κραδασμός που ένιωθα καθώς Συναντούσα τον καθένα από αυτούς... Σε όποια απόσταση κι αν βρισκόταν...  Ένας κραδασμός από βαθιά, μέσα από την καρδιά μου... Και ήταν, σαν τα λόγια και οι ερωτήσεις να είχαν ωριμάσει πια και να παραχωρούσαν τη θέση τους σε μία μεγαλειώδη αίσθηση βεβαιότητας, σε μία άλογη και ανεξήγητη σιγουριά, όταν επρόκειτο για κάτι τέτοιο... 

Γινόμουν δηλαδή σταδιακά πιο σίγουρη για το "όχι" ή για το "ναι"... Μπορεί να έκλεινα για λίγο τα μάτια, έτσι, για να νιώσω καλύτερα την παρουσία του καθένα, όταν η σιγουριά μου διέφευγε... Κάποιες φορές πάλι, ήταν βέβαιο το "όχι" χωρίς καν να το σκεφτώ... Δεν υπήρχε μεταξύ μας, κανένας κραδασμός... Κάποιοι άνθρωποι ήταν μόνο σκιές... 

Το πιο αστείο - με έναν παράξενο τρόπο - ήταν όταν άρχιζαν να κάνουν την εμφάνισή τους τα "ναι" της ζωής μου... "Ναι"... Αυτόν είναι να τον Συναντήσω... "Ναι"... Κι αυτήν, είναι να την Συναντήσω... Κάποια "ναι", έρχονταν κοντά μου με κρότο... Για ανθρώπους που θα έπαιζαν σημαντικό ρόλο για τη ζωή μου, αναπτύσσονταν πια και σωματικά συμπτώματα... Ίσως για να μου το κάνουν πιο προφανές ή μη τυχόν και χάσω την ευκαιρία... Ο κραδασμός που ένιωθα να υπάρχει ανάμεσά μας, γινόταν φορές τόσο εκκωφαντικά δυνατός που μπορεί να λιποθυμούσα, ή ξαφνικά να έκλαιγα από ευτυχία χωρίς προφανή λόγο, ή να έδινα - χωρίς καμία προειδοποίηση - ένα φιλί... Για τους ανθρώπους που ήταν να Συναντήσω, είχα πάντα μέσα μου μία τεράστια χαρά... Σαν να τους γνώριζα από πολύ, πολύ, πολύ παλιά και τώρα, τους έβρισκα ξανά... Δεν ασπάζονταν φυσικά όλοι τους τον ενθουσιασμό μου, αλλά αυτό ήταν κάτι που δεν με απασχολούσε περισσότερο από το παιχνίδι μου... 

Κι όσο το παιχνίδι μου προχωρούσε στην εξέλιξή του, άρχιζα να αναγνωρίζω με ευκολία τους ανθρώπους που ήταν να Συναντήσω.... Ακόμη κι αυτούς που δεν είχε συμβεί προς το παρόν, είχα όμως μέσα μου μία αδιόρατη βεβαιότητα πως - κάποια στιγμή - θα Συναντήσω έναν άνθρωπο με τα τάδε και τάδε χαρακτηριστικά... Είναι απίστευτο, είναι μαγικό, είναι θαυμαστό όλο αυτό που μόνο η Ψυχή γνωρίζει για τον καθένα μας και αυτό που μπορεί να μας αποκαλυφθεί όταν της το ζητήσουμε...

Σου είπα, όμως... Ήμουν πολύ μικρή... Και για μένα όλο ετούτο, όσο αληθινό κι όσο σπαρακτικό γινόταν κατά καιρούς, ήταν για μένα μόνο ένα παιχνίδι... 

Έτσι το έβλεπα... Κι έτσι, στερούσα από τον ίδιο τον εαυτό μου την ιλιγγιώδη μεγαλοσύνη του πράγματος... Στερούσα από τον εαυτό μου έναν πλούτο, που μόνο μέσα από τον άλλο και μέσα από τη Συνάντηση μπορεί να ανακαλυφθεί και για τους δύο... Ναι, είχα τον ενθουσιασμό και τη χαρά, αλλά εξέλιπε η ευγνωμοσύνη, ο σεβασμός, η βαθιά εκτίμηση και αυτή η αίσθηση της προϋπάρχουσας Αγάπης που είναι πέρα και πάνω - στην κυριολεξία - από συνθήκες, από καταστάσεις και από τα φαινόμενα που μας συνδέουν εδώ... 

Ήμουν πολύ μικρή... 

https://www.youtube.com/watch?v=cchlCNlJUXw&ab_channel=Tonia

Πέρασαν περιπετειώδη χρόνια πειραματισμού... Πολύς καιρός... Κι ο πειραματισμός, έφτασε πια σε καταληκτικά - προσωπικής εμπειρίας - ευρήματα... 

Ναι... Δεν υπάρχει κανείς εδώ που να μην τον γνωρίζεις ήδη... Είμαστε όλοι παλιοί γνώριμοι... Ναι, από πολύ, πολύ, πολύ παλιά... 

Και, ναι... Με κάποιους ανθρώπους, είναι αλήθεια, δεν θα Συναντηθείς ποτέ... Κι αυτό να το λογαριάσεις, μόνο για να μην ξεχάσεις να εκτιμήσεις εκείνους που θα Συναντήσεις... 

Ναι... Καμία Συνάντηση δεν είναι τυχαία... Η διάρκειά της, είναι αδιάφορος παράγοντας.... Και με όποιο τρόπο κι αν γίνεται και με ο,τι κι αν μοιάζει, να γνωρίζεις πως είναι μία υπόσχεση για ανταλλαγή.... Ο άνθρωπος που Συναντάς, έχει ένα δώρο για σένα... Κι εσύ το ίδιο, για εκείνον... Μην παραλείψεις να το δεχθείς, μην αφεθείς να ξεχάσεις... Δώσε από σένα απλόχερα, κάθε φορά σαν να είναι η τελευταία... Μπορεί και να είναι... 

Ναι... Κάθε Συνάντηση, είναι μία ανταλλαγή από καρδιά σε καρδιά... Για να θυμηθείς και για να θυμίσεις... Δεν χρειάζεται να καταλαβαίνεις... Ξέρει η Ψυχή... 

Και, ναι... Είναι παιχνίδι και δεν είναι παιχνίδι... Έχει ενθουσιασμό και χαρά, αλλά έχει και ευγνωμοσύνη και σεβασμό και εκτίμηση και πολύ αγάπη, ο,τι μορφή κι αν παίρνει για αυτή τη φορά, σε αυτή τη ζωή... 

Ναι... Κάθε άνθρωπος που Συναντάς, είναι η Ευκαιρία σου να επεκταθείς, να αναπτυχθείς, να ωριμάσεις.... Μη μείνεις στην εικόνα του ή το σενάριο που θα μοιραστείτε, μα κοίταζε βαθιά μέσα στα μάτια του... Τα μάτια, δεν αλλάζουν... Θα τα θυμηθείς, τα έχεις ξαναδεί...
Να τολμήσεις να αγαπήσεις, πέρα και πάνω από όλα... Η δική σου καρδιά χρειάζεται να ανοίξει... Αλλιώς, γιατί να τον Συναντήσεις?...

Το παιχνίδι μου, άξιζε τελικά όλη τη μελέτη και όλα τα χιλιόμετρα και όλο τον κόπο... 

Για κάθε "ναι" της ζωής μου, έχω κι ένα "ευχαριστώ από καρδιάς"....

Μεγαλώνω... 

ACIM - Μάθημα Θαυμάτων 78
http://www.acim.org/Lessons/lesson.html?lesson=78

https://www.youtube.com/watch?v=PDJPpG8e4n4&ab_channel=CigarettesAfterSex&ab_channel=CigarettesAfterSex