- Έτη Φωτός -

Περπατούσα το μονοπάτι με τα ψηλά δέντρα, από το σπίτι προς τη θάλασσα... Η ημέρα ήταν ηλιόλουστη αλλά, προς το παρόν, τα δέντρα έκρυβαν με το ύψος τους τον ήλιο... Μέχρι να Συναντηθούμε με το φως, είχα να μετρήσω κάποια βήματα ακόμη... Ο χρόνος, μετρούσε τώρα σε βήματα... 

Ήταν πολλά έτη φωτός πίσω, πολλά χρόνια πίσω σε αυτή τη ζωή μου, όταν κατάλαβα πως η καρδιά μου του ανήκει... Από γεννησιμιού της... Δεν ήταν θέμα πίστης, ήταν θέμα καρδιάς... Ας το πούμε, θέμα κατασκευής... Έχει διαφορά... 

Κάποιες φορές του μιλούσα με ηρεμία και αμεσότητα, σαν να απευθυνόμουν σε ένα καρδιακό φίλο... Κάποιες άλλες πάλι, η απεύθυνση είχε τη μορφή παροξυσμού... Ακατάσχετου, αδιαχείριστου, εκρηκτικού πάθους... 

Σε μία τέτοια στιγμή, πολλά έτη φωτός πίσω, είχα κάνει την ερώτηση... 

"Είμαι δική σου, το ξέρεις... Τι θέλεις να κάνω?... Θέλεις να πάρω τα βουνά?... Θα τα πάρω... Θέλεις να ζήσω σε μοναστήρι και να σε υπηρετώ από εκεί?... Θα πάω... Τι θέλεις να κάνω για σένα?..."...

Ακόμη δεν είχα αντιληφθεί το πόσο απρόσμενες ήταν - και θα ήταν πάντα - οι Απαντήσεις... 

Έξω - κοσμικές... Ή, όπως μου άρεσε να σκέφτομαι για να χαμογελάω "εκτός τόπου και χρόνου"... Κυριολεκτικά... 

Αυτή τη φορά, η Απάντηση ήταν...

"Να γίνεις το πιο αλλόκοτο που μπορείς να είσαι...
Να είσαι Εσύ!..."... 

Το Μήνυμα, δεν περιέγραφε καμία συγκεκριμένη "απαίτηση" τόπου ή χρόνου ή συνθηκών ή ειδικών κατασκευών... Με περιέλουσε με μία αδιάστατη, πλήρη και καθ΄ολοκληρία αποδοχή... 

Αυτός είναι ο Θεός που εγώ Συνάντησα... 

Και για μένα, απέχει έτη φωτός από ο,τι έχει περιγραφεί από τα έργα των ανθρώπων... Και επίτηδες και επί τούτου, απέχω από το να τον ονομάσω κάπως... Για μένα, μένει απερίγραπτο... 

Θα μπορούσα να τον ονομάσω "Ανιδιοτελή Αγάπη"... Αυτό πάλι, δεν το κατάλαβα ποτέ... Γιατί, μήπως υπάρχει και "ιδιοτελής"?...
Θα μπορούσα να τον ονομάσω και "Νόμο"... Μα αυτό θα προσέδιδε πιθανά, ένα χαρακτήρα αυστηρότητας αταίριαστο με τη δική μου εμπειρία...
Αν αποφάσιζα να δώσω ένα όνομα που να ομοιάζει με ο,τι γνώρισε η καρδιά μου, αυτό θα ήταν μία άλλη, πολύ αγαπημένη λέξη που για μένα είναι τα πάντα... 

Κάτι διέκοψε τον ειρμό αυτής της σκέψης... Καθώς περπατούσα, λίγα μόλις βήματα πριν βγω στο φως του ήλιου, άκουσα πίσω μου και πάνω από το κεφάλι μου ένα πρωτόγνωρο βουητό... Σαν παφλασμός... Προσπάθησα για λίγο να φανταστώ με το νου μου, τι μπορεί να ήταν αυτό που ακουγόταν... Με πλησίαζε... 

Και ξαφνικά, σηκώνοντας τα μάτια, είδα ένα - τεράστιο σε μήκος - σμήνος πουλιών... Πετούσαν όλα μαζί, ξυστά από τις κορυφές των δέντρων και προς την ίδια με μένα κατεύθυνση... Τα φτερά τους, ήταν - θαρρείς, επίτηδες - συντονισμένα σε μία ενιαία κίνηση... Αυτό έκανε τον ήχο από το πέταγμα ακόμη πιο δυνατό... Σάρωναν τον ουρανό... Κανένα εμπόδιο δεν θα μπορούσε να τους αντισταθεί... 

Κοίταζα το σμήνος των πουλιών και ήταν σαν να με πήραν μαζί τους... 

Αν αποφάσιζα να δώσω ένα όνομα... Μία λέξη...
Θα ήταν αυτή... "Ελευθερία"...

Το μονοπάτι τελείωσε... 

Και βγήκα στο φως... 

https://www.youtube.com/watch?v=Ys5xfdn5rlo&ab_channel=fidomaxiss