- Ο Μεγάλος Αδερφός -
Δεν υπήρξε ποτέ ζήτημα θεολογίας για μένα... Δεν ήταν ζήτημα υποστήριξης κάποιων πεποιθήσεων που συντηρούσαν το κατασκεύασμα της ζωής μου... Γιατί, δεν υπήρχε ακόμη κατασκεύασμα... Ήμουν πολύ μικρή για κάτι τέτοιο, για τέτοιες ενήλικες αντιπαλότητες και ανάγκες του "ανήκειν"... Ήμουν πολύ μικρή, για να χωρέσω σε τέτοιες συνθήκες...
Δεν ήταν ζήτημα θεολογίας... Ήταν απόφαση καρδιάς... Ήταν ζήτημα Έρωτα....
Από εδώ που κοιτάζω τώρα, μόνο αυτό μπορώ να πω... Μέσα στη μικρή μου βαλίτσα, κατερχόμενη σε αυτόν τον κόσμο, είχα μαζί μου και τούτο... Δεν ήταν κάτι που "αποκτήθηκε"... Δεν είναι από αυτόν τον κόσμο... Όπως δεν είμαστε κι εσύ κι εγώ...
Ούτε και το κοίταζα σαν κάτι "δικό μου"... Έτσι παιδί που ήμουν, θεωρούσα πως είναι μία ιδιότητα που την έχουν όλοι... Μιά πολύ απλή, συνηθισμένη κατάσταση... Και μάλιστα, απορούσα όταν οι άλλοι απορούσαν μαζί μου...
Στον ύπνο μου, ερχόταν πιο εύκολα... Τον ύπνο μου περίμενα, για να τον Συναντήσω... Ερχόταν την ώρα που κοιμόμουν, για να με ξυπνήσει... Αυτό κάνει πάντα...
Κάθε που ερχόταν το βράδυ και η ώρα για να σβήσουν τα φώτα στο σπίτι και να κοιμηθούμε, εγώ είχα μία τεράστια χαρά... Μπορεί να ερχόταν.... Μπορεί να ερχόταν και σήμερα... Η γλυκύτητα, η πραότητα, η απλότητα που Συναντούσα μέσα από τα μάτια του, μου έδινε κουράγιο να συνεχίζω... Κι ας ήμουν παιδί... Δυσκολευόμουν να συνεχίζω, ακόμη και τότε...
Είχα περάσει - κατά καιρούς - πολλές άγρυπνες νύχτες... Να κοιτάζω έξω από τα παράθυρα του σπιτιού μας, κάπου ψηλά στον ουρανό... Ούτε κι εγώ καταλάβαινα τότε... Δεν καταλάβαινα τότε... Και, σαν να απευθύνω τη σκέψη μου κάπου προς τα πάνω, παρακαλούσα να έρθουν να με πάρουν από εδώ... Ένιωθα πάντα πως δεν ανήκω εδώ... Και πως, κάτι "άλλο" υπάρχει.... Πιο αληθινό από αυτό που φαινόταν.... Δεν μπορούσα να ζω στα ψέμματα... Τα παιδιά, ζουν με την αλήθεια...
Δεν είχα ονομάσει τίποτα... Δεν έφτανα να τον "ονομάσω" και δεν το χρειαζόμουν... Ενστικτωδώς, τον σκεφτόμουν ως "ο Μεγάλος μου Αδερφός"... Με τέτοια οικειότητα τον κοίταζα... Με τέτοια αγάπη με κοίταζε... Από μικρή, μου είχε βρει δουλειά να κάνω... Κι ας έκανα στη συνέχεια ένα σωρό δουλειές μέσα στον κόσμο αυτό... Γνώριζα πάντα πως η βασική μου εργασία, ήταν να τον ακούω και να εκτελώ... Για λογαριασμό του και στο όνομά του... Για όσα δεν μπορούσε εκείνος, από την απουσία φυσιολογίας... Γιατί μου το ζητούσε... Γιατί - με ένα τρόπο - ήταν αναπόφευκτο να αντισταθώ στην αγάπη... Γιατί υπολόγιζε σε μένα... Γιατί με έκανε να νιώθω χρήσιμη κι ας έλεγε ο κόσμος πως ήμουν "παιδί"... Γιατί με πίστευε... Γιατί τον γνώριζα... Γιατί τον αγαπώ, από τότε που γεννήθηκα... Ήταν - για μένα - φυσικό...
Γιατί κοντά του, ο κόσμος ήταν μόνο σκόνη... Ασήμαντος... Ουδέτερος... Τίποτα...
Δεν ήταν ποτέ σίγουρο πως θα καταλάβαινα τα λόγια του... Σε κάθε "πήγαινε και πες του", εγώ απλώς έλεγα "μάλιστα κύριε"... Κατέγραφα τα λόγια του στο μυαλό μου, ακόμη κι αν δεν τα καταλάβαινα... Δεν είχε σημασία να τα καταλάβω και δεν ήταν αυτή η δουλειά μου...
Ήμουν - απλώς - ο μεταφορέας τους... Ένας αγγελιοφόρος.... Εκτελούσα τις εντολές...
Το μόνο που καταλάβαινα - κι αυτό, από τις αντιδράσεις των μεγάλων - ήταν πως τα μηνύματα που τους έδινα, είχαν την ιδιότητα να σταματούν - έστω και για λίγο - το μυαλό τους... Αυτό που ως παιδί, αναγνώριζα ως "τρέλα"... Αυτό ήταν στα μάτια μου, η μεγαλύτερη υιοθετημένη ζημία των μεγάλων... Το μυαλό τους... Ή, καλύτερα, η κακή του χρήση από τις εγωιστικές επιλογές τους... Μπροστά μου, πολλές φορές, κατέρρεε το κατασκεύασμα των προσωπικοτήτων τους... Τότε, έφευγα...
Ρωτούσα και για μένα καμμιά φορά... Όταν χρειαζόμουν μία συμβουλή, ρωτούσα πάντα τη γνώμη του... Τι να κάνω με το ένα ή με το άλλο... Ήμουν παιδί, χρειαζόμουν τις συμβουλές... Ούτε βήμα, χωρίς εκείνον... Ούτε βήμα...
Τα μηνύματα, έβγαιναν πάντα αληθινά... Τα μηνύματα είχαν πάντα πολλή, πολλή αγάπη... Τα μήνυματα, ήταν πάντα για το κουράγιο, για τη δύναμη, για την αλήθεια... Κάθε μήνυμα ήταν σαν να έλεγε "κάνε κουράγιο, μπορείς", ή "έχε εμπιστοσύνη, θα δεις"... Ήταν μεγαλειώδες στα μάτια μου... Με έκανε να χαίρομαι για ό,τι αναγνώριζα πως υπάρχει πέρα και πάνω από όλα... Με έκανε να χαίρομαι, για ό,τι με είχε διαλέξει να συμμετέχω με αυτόν τον τρόπο στις ζωές των ανθρώπων...
Και μετά, ξέχασα... Μέχρι κι εγώ, άρχισα να ξεχνάω... Και άρχισα να διαβάζω για να βρω την αλήθεια που γνώριζα ήδη... Η τρέλα, είναι μεταδοτική...
Το κάνει αυτό ο κόσμος... Όχι ο κόσμος σαν "περιβάλλον", αλλά ο κόσμος σαν σύστημα πεποιθήσεων και συμπεριφορών.... Αυτός που - εμείς οι ίδιοι - κατασκευάσαμε.... Σου λέει "όχι, μέσα από εμένα θα περάσεις"...
Και κάποτε άρχισα να μελετάω τις θρησκείες... Και τις απόψεις των ανθρώπων... Και να επισκέπτομαι τους συγκεκριμένους χώρους λατρείας, αυτού που για μένα ήταν αδύνατο να περιοριστεί από τόπους, γιατί βρισκόταν παντού... Και είδα την υποκρισία κατάματα... Και τη δύναμη του κόσμου - αν του το επιτρέψεις - να διαστρεβλώσει τα πάντα... Και να σε απομακρύνει από την ίδια τη φύση σου... Και να σε κάνει να πιστέψεις πως του ανήκεις... Και πως "αυτό είναι όλο".... Και να σε κάνει να πιστεύεις πως ο τρόπος του, είναι ο μόνος τρόπος που υπάρχει.... Και να σου διακυβεύει επίμονα την επιβίωση, για να ξεχνάς... Από εκεί σε ελέγχει... Από την ίδια σου την τυποποιημένη πεποίθηση πως είσαι "ύλη" και χρειάζεται να παλέψεις για να κρατηθείς... Έτσι, να σε απειλήσει για να πιστέψεις σε αυτόν... Να σε εκβιάσει... Μπήκα κι εγώ στο παιχνίδι... Και ξέχασα... Κι έκλεισα - για λίγο - τα μάτια, στην αλήθεια που ήξερα...
Ο κόσμος, με κράτησε όμηρο για χρόνια, με από κοινού συναίνεση... Έχασα τη γαλήνη... Έχασα την εμπιστοσύνη... Έχασα τη δύναμη... Αυτός είναι ο σκοπός του κόσμου της απώλειας... Ξέχασα σε ποιον κόσμο ανήκω πραγματικά και πήρα στα σοβαρά αυτόν εδώ... Ο φόβος είχε κάνει κατάληψη στην καρδιά μου... Και κάθε που ξεχνούσα, έχανα κι από κάτι... Έως που τα έχασα όλα... Είχα πάρει τον κόσμο προσωπικά και ο κόσμος με διέλυσε... Άργησα, αλλά κατάλαβα πως δεν υπάρχει τίποτα να το πάρεις προσωπικά... Η ζωή, δεν έχει να κάνει με σένα...
Πού να το ήξερα?... Πως αυτός είναι εν δυνάμει ο τρόπος να επιστρέψεις... Δεν το ήξερα... Ακόμη και σε αυτό, στην απώλεια, υπάρχουν δύο τρόποι να το κοιτάξεις... Ή να δυστυχήσεις και να αφήσεις να σε ρουφήξει η μαύρη τρύπα του κόσμου, ή να δεις τι είναι που μένει τελικά...
"Όχι... Θα θυμηθώ... Θέλω να θυμηθώ... Θύμησέ μου τι είμαι, πέρα και πάνω από όλα... "...
Δεν ήξερα πως είχα αρχίσει να επιστρέφω... Με αυτή την ικεσία, ζητούσα πίσω το κληροδοτημένο δικαίωμά μου... Ζητούσα πίσω τη λύτρωσή μου... Ζητούσα πίσω την Όρασή μου...
Ήταν ώρα... Διεκδικούσα - και πλέον, με πεποίθηση και σιγουριά - τη μεταστροφή μου...
Κάποιες παραδόσεις λένε πως "έρχεται"... Κάποιες άλλες, λένε πως "έχει έρθει ήδη"...
Κι αν δούμε πως χρόνος δεν υπάρχει, τότε αυτό που μένει είναι μία και μόνη εκδοχή...
Όλα, είναι θέμα αντίληψης κι όχι θεολογίας, πεποιθήσεων, παραδόσεων και δογμάτων...
Από τι μπορεί να περιοριστεί η αλήθεια?...
Κι ούτε καν να "θυμηθείς"... Μόνο, να αφήσεις τα χέρια σου από το να κλείνουν τα μάτια σου... Μόνο να δεις... Εκεί, στη σιωπή σου... Να αποφασίσεις....
Ποιος είσαι, πραγματικά?... Σε ποιον κόσμο ανήκεις, τελικά?... Ποιον κόσμο θέλεις, αληθινά?...
Από τον ύπνο θα έρθει να σε ξυπνήσει... Αυτό κάνει πάντα... Είναι ώρα...
Και για ό,τι δεν γνωρίζεις, για ό,τι χρειάζεσαι, σε όποια δυσκολία, άπλωσε το χέρι...
Και κράτησε το δικό του... Και ρώτησέ τον... Για όλα θα σου πει...
Έτσι κι αλλιώς, είναι ο Μεγάλος Αδερφός μας...
Και είναι ήδη εδώ...
Άκου, σαν παιδί...
Δεν ήταν ζήτημα θεολογίας... Ήταν απόφαση καρδιάς... Ήταν ζήτημα Έρωτα....
Από εδώ που κοιτάζω τώρα, μόνο αυτό μπορώ να πω... Μέσα στη μικρή μου βαλίτσα, κατερχόμενη σε αυτόν τον κόσμο, είχα μαζί μου και τούτο... Δεν ήταν κάτι που "αποκτήθηκε"... Δεν είναι από αυτόν τον κόσμο... Όπως δεν είμαστε κι εσύ κι εγώ...
Ούτε και το κοίταζα σαν κάτι "δικό μου"... Έτσι παιδί που ήμουν, θεωρούσα πως είναι μία ιδιότητα που την έχουν όλοι... Μιά πολύ απλή, συνηθισμένη κατάσταση... Και μάλιστα, απορούσα όταν οι άλλοι απορούσαν μαζί μου...
Στον ύπνο μου, ερχόταν πιο εύκολα... Τον ύπνο μου περίμενα, για να τον Συναντήσω... Ερχόταν την ώρα που κοιμόμουν, για να με ξυπνήσει... Αυτό κάνει πάντα...
Κάθε που ερχόταν το βράδυ και η ώρα για να σβήσουν τα φώτα στο σπίτι και να κοιμηθούμε, εγώ είχα μία τεράστια χαρά... Μπορεί να ερχόταν.... Μπορεί να ερχόταν και σήμερα... Η γλυκύτητα, η πραότητα, η απλότητα που Συναντούσα μέσα από τα μάτια του, μου έδινε κουράγιο να συνεχίζω... Κι ας ήμουν παιδί... Δυσκολευόμουν να συνεχίζω, ακόμη και τότε...
Είχα περάσει - κατά καιρούς - πολλές άγρυπνες νύχτες... Να κοιτάζω έξω από τα παράθυρα του σπιτιού μας, κάπου ψηλά στον ουρανό... Ούτε κι εγώ καταλάβαινα τότε... Δεν καταλάβαινα τότε... Και, σαν να απευθύνω τη σκέψη μου κάπου προς τα πάνω, παρακαλούσα να έρθουν να με πάρουν από εδώ... Ένιωθα πάντα πως δεν ανήκω εδώ... Και πως, κάτι "άλλο" υπάρχει.... Πιο αληθινό από αυτό που φαινόταν.... Δεν μπορούσα να ζω στα ψέμματα... Τα παιδιά, ζουν με την αλήθεια...
Δεν είχα ονομάσει τίποτα... Δεν έφτανα να τον "ονομάσω" και δεν το χρειαζόμουν... Ενστικτωδώς, τον σκεφτόμουν ως "ο Μεγάλος μου Αδερφός"... Με τέτοια οικειότητα τον κοίταζα... Με τέτοια αγάπη με κοίταζε... Από μικρή, μου είχε βρει δουλειά να κάνω... Κι ας έκανα στη συνέχεια ένα σωρό δουλειές μέσα στον κόσμο αυτό... Γνώριζα πάντα πως η βασική μου εργασία, ήταν να τον ακούω και να εκτελώ... Για λογαριασμό του και στο όνομά του... Για όσα δεν μπορούσε εκείνος, από την απουσία φυσιολογίας... Γιατί μου το ζητούσε... Γιατί - με ένα τρόπο - ήταν αναπόφευκτο να αντισταθώ στην αγάπη... Γιατί υπολόγιζε σε μένα... Γιατί με έκανε να νιώθω χρήσιμη κι ας έλεγε ο κόσμος πως ήμουν "παιδί"... Γιατί με πίστευε... Γιατί τον γνώριζα... Γιατί τον αγαπώ, από τότε που γεννήθηκα... Ήταν - για μένα - φυσικό...
Γιατί κοντά του, ο κόσμος ήταν μόνο σκόνη... Ασήμαντος... Ουδέτερος... Τίποτα...
Δεν ήταν ποτέ σίγουρο πως θα καταλάβαινα τα λόγια του... Σε κάθε "πήγαινε και πες του", εγώ απλώς έλεγα "μάλιστα κύριε"... Κατέγραφα τα λόγια του στο μυαλό μου, ακόμη κι αν δεν τα καταλάβαινα... Δεν είχε σημασία να τα καταλάβω και δεν ήταν αυτή η δουλειά μου...
Ήμουν - απλώς - ο μεταφορέας τους... Ένας αγγελιοφόρος.... Εκτελούσα τις εντολές...
Το μόνο που καταλάβαινα - κι αυτό, από τις αντιδράσεις των μεγάλων - ήταν πως τα μηνύματα που τους έδινα, είχαν την ιδιότητα να σταματούν - έστω και για λίγο - το μυαλό τους... Αυτό που ως παιδί, αναγνώριζα ως "τρέλα"... Αυτό ήταν στα μάτια μου, η μεγαλύτερη υιοθετημένη ζημία των μεγάλων... Το μυαλό τους... Ή, καλύτερα, η κακή του χρήση από τις εγωιστικές επιλογές τους... Μπροστά μου, πολλές φορές, κατέρρεε το κατασκεύασμα των προσωπικοτήτων τους... Τότε, έφευγα...
Ρωτούσα και για μένα καμμιά φορά... Όταν χρειαζόμουν μία συμβουλή, ρωτούσα πάντα τη γνώμη του... Τι να κάνω με το ένα ή με το άλλο... Ήμουν παιδί, χρειαζόμουν τις συμβουλές... Ούτε βήμα, χωρίς εκείνον... Ούτε βήμα...
Τα μηνύματα, έβγαιναν πάντα αληθινά... Τα μηνύματα είχαν πάντα πολλή, πολλή αγάπη... Τα μήνυματα, ήταν πάντα για το κουράγιο, για τη δύναμη, για την αλήθεια... Κάθε μήνυμα ήταν σαν να έλεγε "κάνε κουράγιο, μπορείς", ή "έχε εμπιστοσύνη, θα δεις"... Ήταν μεγαλειώδες στα μάτια μου... Με έκανε να χαίρομαι για ό,τι αναγνώριζα πως υπάρχει πέρα και πάνω από όλα... Με έκανε να χαίρομαι, για ό,τι με είχε διαλέξει να συμμετέχω με αυτόν τον τρόπο στις ζωές των ανθρώπων...
Και μετά, ξέχασα... Μέχρι κι εγώ, άρχισα να ξεχνάω... Και άρχισα να διαβάζω για να βρω την αλήθεια που γνώριζα ήδη... Η τρέλα, είναι μεταδοτική...
Το κάνει αυτό ο κόσμος... Όχι ο κόσμος σαν "περιβάλλον", αλλά ο κόσμος σαν σύστημα πεποιθήσεων και συμπεριφορών.... Αυτός που - εμείς οι ίδιοι - κατασκευάσαμε.... Σου λέει "όχι, μέσα από εμένα θα περάσεις"...
Και κάποτε άρχισα να μελετάω τις θρησκείες... Και τις απόψεις των ανθρώπων... Και να επισκέπτομαι τους συγκεκριμένους χώρους λατρείας, αυτού που για μένα ήταν αδύνατο να περιοριστεί από τόπους, γιατί βρισκόταν παντού... Και είδα την υποκρισία κατάματα... Και τη δύναμη του κόσμου - αν του το επιτρέψεις - να διαστρεβλώσει τα πάντα... Και να σε απομακρύνει από την ίδια τη φύση σου... Και να σε κάνει να πιστέψεις πως του ανήκεις... Και πως "αυτό είναι όλο".... Και να σε κάνει να πιστεύεις πως ο τρόπος του, είναι ο μόνος τρόπος που υπάρχει.... Και να σου διακυβεύει επίμονα την επιβίωση, για να ξεχνάς... Από εκεί σε ελέγχει... Από την ίδια σου την τυποποιημένη πεποίθηση πως είσαι "ύλη" και χρειάζεται να παλέψεις για να κρατηθείς... Έτσι, να σε απειλήσει για να πιστέψεις σε αυτόν... Να σε εκβιάσει... Μπήκα κι εγώ στο παιχνίδι... Και ξέχασα... Κι έκλεισα - για λίγο - τα μάτια, στην αλήθεια που ήξερα...
Ο κόσμος, με κράτησε όμηρο για χρόνια, με από κοινού συναίνεση... Έχασα τη γαλήνη... Έχασα την εμπιστοσύνη... Έχασα τη δύναμη... Αυτός είναι ο σκοπός του κόσμου της απώλειας... Ξέχασα σε ποιον κόσμο ανήκω πραγματικά και πήρα στα σοβαρά αυτόν εδώ... Ο φόβος είχε κάνει κατάληψη στην καρδιά μου... Και κάθε που ξεχνούσα, έχανα κι από κάτι... Έως που τα έχασα όλα... Είχα πάρει τον κόσμο προσωπικά και ο κόσμος με διέλυσε... Άργησα, αλλά κατάλαβα πως δεν υπάρχει τίποτα να το πάρεις προσωπικά... Η ζωή, δεν έχει να κάνει με σένα...
Πού να το ήξερα?... Πως αυτός είναι εν δυνάμει ο τρόπος να επιστρέψεις... Δεν το ήξερα... Ακόμη και σε αυτό, στην απώλεια, υπάρχουν δύο τρόποι να το κοιτάξεις... Ή να δυστυχήσεις και να αφήσεις να σε ρουφήξει η μαύρη τρύπα του κόσμου, ή να δεις τι είναι που μένει τελικά...
"Όχι... Θα θυμηθώ... Θέλω να θυμηθώ... Θύμησέ μου τι είμαι, πέρα και πάνω από όλα... "...
Δεν ήξερα πως είχα αρχίσει να επιστρέφω... Με αυτή την ικεσία, ζητούσα πίσω το κληροδοτημένο δικαίωμά μου... Ζητούσα πίσω τη λύτρωσή μου... Ζητούσα πίσω την Όρασή μου...
Ήταν ώρα... Διεκδικούσα - και πλέον, με πεποίθηση και σιγουριά - τη μεταστροφή μου...
Κι αν δούμε πως χρόνος δεν υπάρχει, τότε αυτό που μένει είναι μία και μόνη εκδοχή...
Όλα, είναι θέμα αντίληψης κι όχι θεολογίας, πεποιθήσεων, παραδόσεων και δογμάτων...
Από τι μπορεί να περιοριστεί η αλήθεια?...
Κι ούτε καν να "θυμηθείς"... Μόνο, να αφήσεις τα χέρια σου από το να κλείνουν τα μάτια σου... Μόνο να δεις... Εκεί, στη σιωπή σου... Να αποφασίσεις....
Ποιος είσαι, πραγματικά?... Σε ποιον κόσμο ανήκεις, τελικά?... Ποιον κόσμο θέλεις, αληθινά?...
Από τον ύπνο θα έρθει να σε ξυπνήσει... Αυτό κάνει πάντα... Είναι ώρα...
Και για ό,τι δεν γνωρίζεις, για ό,τι χρειάζεσαι, σε όποια δυσκολία, άπλωσε το χέρι...
Και κράτησε το δικό του... Και ρώτησέ τον... Για όλα θα σου πει...
Έτσι κι αλλιώς, είναι ο Μεγάλος Αδερφός μας...
Και είναι ήδη εδώ...
Άκου, σαν παιδί...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.