- Επτά -

Εκείνη τη χρονιά - το χειμώνα του δύο χιλιάδες επτά - έλαβα το πρώτο Μήνυμα με τη μορφή ονείρου, σχετικά με αυτό που ερχόταν...

Η εικόνα που δέχθηκα, ήταν ένα παγωμένο, χιονισμένο τοπίο.... Όλα γύρω, ήταν άσπρα... Όχι λευκά... Άσπρα... Μαζί με μία απόκοσμη σιωπή... Παντού... Σαν να είχαν παγώσει κι οι λέξεις...
Δεν μπορούσα να δω τίποτα... Δεν παρουσιαζόταν ένα χαρούμενο τοπίο... Μόνο μία συνθήκη πολύ δύσκολη...Το χιόνι και το κρύο φαινόταν να μη βοηθούν ούτε στο ελάχιστο αυτό που συνέβαινε...
Μέσα στο όνειρο, προχώρησα... Τα αργά μου βήματα με οδήγησαν μπροστά σε μιά μεγάλη συστάδα από ανθρώπους...
Ήταν όλοι ρακένδυτοι, με τα χέρια απλωμένα και ζητώντας βοήθεια... Όλοι, στη σειρά... Το τρομαχτικό ήταν πως κανένας δεν είχε εξαιρεθεί... Για πρώτη φορά ίσως, όλοι μαζί... Και όλοι στα ίδια...
Ξύπνησα με την ίδια παγωμένη σιωπή μέσα μου... Ακόμη κι αν είχα ανοίξει τα μάτια μου σε μιά καινούργια ημέρα, δεν είχα μπορέσει να συνέλθω... Και δεν μπόρεσα ποτέ να ξεχάσω...
Έκτοτε, κοίταζα κάθε μέρα τον ορίζοντα... Όσο μπορεί κάποιος να βρει ορίζοντα ανάμεσα στο μπετόν... Προσπαθούσα να κοιτάζω μακρυά και προσπαθούσα να καταλάβω αν υπήρχε κάτι που θα μπορούσα να κάνω... Να κάνουμε... 

Σαν να ήταν το γραμμένο, να συναντηθούμε με την Επαιτεία...

Είχα μία ενδόμυχη βεβαιότητα τότε... Κι ας το απευχόμουν....
Το όνειρο ήταν προμήνυμα...
Μίας ανατρεπτικής - για όλους ανεξαιρέτως - πραγματικότητας...
Ήταν στο δρόμο μας.... Κάπου μακρυά στον ορίζοντα μας... Κι ας μη το βλέπαμε... Είμασταν συνεργοί... Την είχαμε - με ένα τρόπο - προσκαλέσει...
Και θα την Συναντούσαμε ...
Αναπόφευκτα...

https://www.youtube.com/watch?v=wqCpjFMvz-k&index=26&list=RDlqZEp4Fb6qw&ab_channel=NCherryYNDourVEVO