Δευτέρα 29 Αυγούστου 2016

- Η Αντίθετη Κατεύθυνση -
Εκείνο το βράδυ, μύριζε παντού άνοιξη... Είχα αποφασίσει να περάσω το απόγευμά μου, περπατώντας στο Μοναστηράκι.... Τώρα, είχε πια νυχτώσει.... 
Σε μία στιγμή, καταλαβαίνω πως ένας νεαρός άντρας έρχεται προς τα εμένα... Από την αντίθετη από τη δική μου κατεύθυνση.... Τον έβλεπα να με κοιτάει από μακρυά... Το είχα ήδη νιώσει πως θα μου μιλούσε και πως χρειαζόταν κάτι... 
Σταμάτησε ακριβώς μπροστά μου... Ένα βήμα, μας χώριζε μόνο... Του χαμογέλασα... 
Και τον ακούω να μου λέει... 
"Σε παρακαλώ... Δώσε μου λίγα χρήματα... Δεν έχω να φάω... Ούτε έχω πού να μείνω... Δεν έχω κανέναν... "....
Κοιταχτήκαμε για λίγο στα μάτια... Ίσως του φάνηκε πως ό,τι έλεγε δεν ήταν ακόμη αρκετό για να με πείσει... Και εξακολούθησε, συνεχίζοντας... 
"Μέχρι και η μάνα μου, με έδιωξε..." ...
Τον κοίταζα χωρίς να μιλάω... Έψαχνα μέσα μου, μήπως και καταλάβω.... Ναι, ήταν αλήθεια τα όσα μου έλεγε... Και άρχισα να αναρωτιέμαι... Τι θα μπορούσα να του δώσω?....Τι θα μπορούσε να είναι αυτό ακριβώς που χρειαζόταν?... 
Χωρίς να το σκεφτώ περαιτέρω, παρατηρώ τα χέρια μου να ανοίγουν σε αγκαλιά και να τον σφίγγω επάνω μου με χαμόγελο.... Με τρυφεράδα... Σαν να του λέω... "Παιδί μου..."
Ο νεαρός έμεινε για λίγο εκεί... Πολύ λίγο μετά, παραπάτησε προς τα πίσω γουρλώνοντας τα μάτια... Σαν να μην μπορούσε να πιστέψει τι είχε συμβεί... Το ίδιο κι εγώ... 
Κάνοντας κι άλλα βήματα προς τα πίσω, γύρισε κι απομακρύνθηκε τρέχοντας... 
Όσο μπορούσε πιο γρήγορα... 
Κι "άκουσα" τότε, προς μεγάλη μου έκπληξη... 
"Η Αγάπη δεν είναι αυτού του κόσμου... 
Και η Δύναμή της, μπορεί να σε κάνει να τρέχεις προς την αντίθετη κατεύθυνση... "....


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.