- Συνάντηση με τον *Τ* -

Πολύ συχνά πλέον, πήγαινα να επισκεφθώ τον *Τ*...

Κάθε φορά, μου έδινε κάποιο άλλο βότανο, για κάποια άλλη δυσλειτουργία που παρουσίαζε το σώμα μου, κάθε φορά μάθαινα και μία ακόμη θεραπευτική συνταγή. Για το ένα ή για το άλλο...

Τα απογεύματα πήγαινα να τον συναντήσω... Στεκόμουν μπροστά του, όρθια, στο δεξί του χέρι κρατούσε το χειροποίητο εκκρεμές του με το αγαπημένο σημείο του Σταυρού, ενώ με το αριστερό και με προτεταμένα τα δύο δάχτυλά του, το δείκτη και τον μέσο, "διάβαζε" την ενέργεια μέσα στο σώμα μου, αψηφώντας την πυκνότητα της ύλης του σώματός μου... Σαν να με περνάει από ακτινογραφία.... Η ενέργειά του, ήταν τόσο δυνατή και τόσο απαλή συγχρόνως, που πολλές φορές με γαργαλούσε... Και το έπαιρνα για παιχνίδι...

Σιγά σιγά, μετά από τις πολλές επισκέψεις μου, άρχισα να μαθαίνω και τη δική του ιστορία... Ιδιαίτερος άνθρωπος από μικρός, μιλούσε στα δέντρα και τα πουλιά κι εκείνα τον άκουγαν. Στο ξεκίνημά του, έκανε θεραπείες αποκλειστικά με τη χρήση της Ενέργειας του Πνεύματος. Μετά, χρησιμοποίησε συνδυαστικά και θεραπευτικές συνταγές, από τα βότανα που έψαχνε... Η ικανότητά του ήταν τέτοια, που κοιτάζοντας ένα φυτό, μπορούσε να "δει" τη σύστασή του και τις θεραπευτικές ιδιότητες, με την ακριβή δοσολογία για την ετοιμασία του φαρμάκου...

Κάποια στιγμή στο παρελθόν της ζωής του, ασθενώντας βαριά, βρέθηκε στο νοσοκομείο... Και αυτό, είναι μία ιστορία που την λέει πια σε όλους, μία ιστορία με την οποία και ο ίδιος ακόμη απορεί... Γιατί, τόση μα τόση Αγάπη, είναι δυσνόητη για τον κόσμο μας... Έτσι φαίνεται...

Ακόμη και για τους ανθρώπους που την έχουν βιώσει στη ζωή τους...

Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο νοσοκομείο, είδε ένα όνειρο... Σαν μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, είδε αγγέλους... Να κουβεντιάζουν μεταξύ τους και να συμφωνούν, πως ο *Τ* χρειάζεται να επιστρέψει σε αυτόν τον κόσμο, γιατί η συμβολή του στο Μεγάλο Σχέδιο θα ήταν καταλυτική... 

"Τον *Τ* τον χρειαζόμαστε", τους άκουσε να λένε... Και τον "επέστρεψαν"...

Λίγες μέρες αργότερα, αφήνοντας έκπληκτους τους γιατρούς, γύρισε στο σπίτι...

Και συνέχισε να εργάζεται ανελλιπώς, με συνέπεια, ακούραστος, επτά ημέρες την εβδομάδα, κάθε ημέρα, την ίδια ώρα. Ήταν πάντοτε εκεί, χωρίς ραντεβού από τους ανθρώπους που έρχονταν...

"Δεν μπορείς να ξέρεις τι ώρα θα έρθει κάποιος"...

Στα μάτια μου, ήταν σαν να είχε βρει αυτή τη Συνέπεια, αυτόν τον τρόπο, αυτή την Προσφορά για να ανταποκριθεί με ευγνωμοσύνη, σε ό,τι το Πνεύμα του είχε απλόχερα χαρίσει... Είχε λάβει Ζωή και ήταν ταγμένος να την επιστρέφει σε όσους τη ζητούσαν... Με τη βοήθεια του Πνεύματος... 

Εργαζόταν αδιαλείπτως στην Υπηρεσία Του... Και με την Πίστη, τη Δύναμη και την Αγάπη του, έδειχνε - σε μένα, όπως και σε όλους όσους μπορούσαν να δουν - πως ο Δρόμος αυτός που γύρευα, όντως υπήρχε... Δε μιλούσε πολύ, όχι για αυτά τα πράγματα... Μόνο μου έδειχνε...
Ο τρόπος του, ήταν που είχε σημασία...
Κι έγινε - για αυτό το λόγο - Δάσκαλός μου... 

https://www.youtube.com/watch?v=P_NpxTWbovE&ab_channel=oneandonlyck&ab_channel=oneandonlyck