- Ξαφνικός Επισκέπτης - 

Εκείνο τον καιρό, εκπαιδευόμουν εντατικά σε ένα συγκεκριμένο είδος της γιόγκα.... Χρειαζόταν να διανύω καθημερινά αρκετά χιλιόμετρα για να φτάσω... Ξυπνούσα πριν ακόμη χαράξει η μέρα, για να μπορώ να είμαι στην ώρα μου.... 

Μετά από ένα πολύωρο μάθημα στο χώρο του δασκάλου μου, θα γύριζα στις δικές μου εργασίες που θα κρατούσαν μέχρι αργά το βράδυ... Τη συγκεκριμένη ημέρα, είχαμε κάνει πολύ δυναμικές, βαθιές ασκήσεις αναπνοής... Και ήδη, με το τέλος του μαθήματος, είχα μία αισθηση πως είχαν λειτουργήσει άκρως αποτελεσματικά επάνω μου... Ο νους μου ήταν σταματημένος... Είχε παραδοθεί σε ένα εκστατικό κενό... Και να το ήθελα, δεν μπορούσα να σκεφτώ.... Σχεδόν μου ήταν δύσκολο να βρω το δρόμο για το σπίτι... 

Με τα πολλά, έφτασα στο σταθμό του τρένου... Από εκεί, θα χρειαζόταν να περπατήσω κάποια ακόμη ώρα, μέχρι να επιστρέψω... Οι δρόμοι είχαν πολύ φασαρία, ήταν ώρα αιχμής πλέον... Ένιωθα να με κουράζει όλη αυτή η βουή και η υπερκινητικότητα που υπήρχε στο περιβάλλον... 

Αποφάσισα να καθίσω σε ένα παγκάκι... Ακριβώς έξω από το σταθμό... Ένιωθα, ξαφνικά, ανήμπορη... Εξουθενωμένη... Χρειαζόμουν να ανακτήσω - έστω για λίγο - τις δυνάμεις μου, για να μπορώ να συνεχίσω... 

Πήρα μία ακόμη βαθιά ανάσα, που με οδήγησε να κρατήσω το κεφάλι μου μέσα στις παλάμες μου...  Με τους αγκώνες, επάνω στα γόνατά μου... Έκλεισα για λίγο τα μάτια... Και χωρίς να κοιτάζω, μου φάνηκε πως το περιβάλλον γύρω μου είχε ξαφνικά ησυχάσει... 

Και τότε, "άκουσα" μία φωνή μέσα στο νου μου, να μου απευθύνεται.... 

"Μιχαήλ... Το όνομά μου είναι Μιχαήλ..."...

Σήκωσα τα μάτια στον έξω κόσμο... Και αντιλήφθηκα μία εκτυφλωτική παρουσία, να στέκει μπροστά μου και να μου συστήνεται... 

Τα χέρια του, ήταν ανοιχτά στο πλάι... 

Η οικειότητα της φωνής του ήταν πρωτόγνωρη... Και η αίσθηση της Παρουσίας αυτού του Ξαφνικού Επισκέπτη, με είχε μόλις γεμίσει με μιά απόκοσμη Ασφάλεια... 

"Το όνομά μου είναι Μιχαήλ.."...
Ίσως, για να μην ξεχνώ σε ποιον κόσμο - αλήθεια - ανήκω... Σε ποιον κόσμο - αλήθεια - ανήκουμε...
Ίσως, για να μην παίρνω την κούρασή μου και τα πράγματα αυτού του κόσμου τόσο σοβαρά, λες και είναι αληθινά...
Ίσως, για να μου θυμίσει... "Είμαι Πάντα Εδώ..."... Και να μου δώσει Κουράγιο... 

Και ήταν σαν να έλεγε έτσι, με το φιλικό χαιρετισμό Του...

"Μόνος του... Κανείς... Ποτέ..."...
Σήκωσα το κεφάλι μου ψηλά... Και στάθηκα όρθια... Μάζεψα τα πράγματά μου... Και ξεκίνησα για το σπίτι...
Οι Δυνάμεις Ήρθαν και οι δυνάμεις μου επέστρεψαν... Ευτυχώς, το μυαλό μου συνέχιζε να μένει κενό... Ευτυχώς, γιατί πώς αλλιώς θα μπορούσε να χωρέσει αυτή τη συνειδητοποίηση...
Χαμογελούσα σε κάθε μου βήμα, έτσι, καθώς καταλάβαινα...
"Όλα - Είναι - Εδώ..."...
Και μετά... " Όλοι - Εδώ - Είναι..."...
Ο δρόμος για την επιστροφή μου, δεν μου φαινόταν πια να είναι τόσο μακρύς...
Η καρδιά μου, πετούσε...

(Πρωτότυπο αρχικό Μήνυμα στα αγγλικά... "Michael... My name... Is Michael")...

https://www.youtube.com/watch?v=seGhTWE98DU&ab_channel=vidsquare