- Ειδικές Δυνάμεις -

Ποτέ δεν θεωρούσα πως ό,τι ήμουν, ήταν κάτι το διαφορετικό από όλους τους άλλους... Πως διέθετα κάτι ξεχωριστό από άλλους ανθρώπους... Το πίστευα, πως όλοι οι άνθρωποι έχουν τις ίδιες με εμένα δυνατότητες... Ίσως απλά δεν τις ασκούσαν, ίσως δεν ήθελαν να τις κοιτάζουν, ίσως και να μην τους ενδιέφερε... Μπορεί και να μην είχαν χρόνο... Είχα καταλάβει πως οι μεγάλοι δεν προλάβαιναν να κάνουν και πολλά πράγματα... Εννοώ, πράγματα ουσίας... Είχαν πάντα πολλές δουλειές που τους απασχολούσαν... 

Από μικρή είχα αυτή την ευκολία να ακούω την σιγανή, διακριτική, καλοσυνάτη φωνή μέσα στο μυαλό μου... Την είχα μάθει... Την είχα συνηθίσει να μου μιλάει... Της μιλούσα κι εγώ με τη σειρά μου... Τη γνώριζα καλά... Ειδικά όταν το Μήνυμα που δεχόμουν, αφορούσε στη χαρά και την ευτυχία κάποιου άλλου, το δεχόμουν με τέτοια χαρά, σαν να είναι για μένα... Και το παρέδιδα στον παραλήπτη του, με τον ίδιο τρόπο... 

Εκείνο το βράδυ στον ύπνο μου, ήταν η πρώτη φορά που είδα το πρόσωπο τόσο καθαρά... Ένα φωτεινό πρόσωπο, με ήρεμα μάτια και γλυκό χαμόγελο... Σαν από κάπου αλλού... Κι όχι από εδώ... 

Τη χαρά που ένιωσα με αυτή τη θέα, τη θυμάμαι μέχρι και σήμερα... Και δεν πιστεύω πως θα την ξεχάσω ποτέ... 

"Μαρία..."... άκουσα να λέει... "Πήγαινε σε παρακαλώ σε αυτή τη γυναίκα... Και πες της, πως το παιδί που ονειρεύεται να κάνει, το παιδί που τόσο θέλει, έρχεται... Πήγαινε και πες της πως είναι έγκυος ήδη... Να μη φοβάται για τίποτα..."....

Η γυναίκα αυτή, ήταν οικογενειακή μας φίλη... Προσπαθούσε να μείνει έγκυος από τον καιρό που παντρεύτηκε, μα οι γιατροί είχαν αντίθετες προβλέψεις για την εξέλιξη του πράγματος... Αν και ήμουν μικρή, είχα νιώσει τον πόνο της και είχα καταλάβει την προσμονή της....

Το Μήνυμα που είχα λάβει τότε, με έκανε να πετάξω από τη χαρά μου... Ήταν αυτό που θα λέγαμε, χαρμόσυνα νέα... 

Την Συνάντησα την επόμενη ημέρα το πρωί στο σπίτι μας... Μιλούσε με τη μητέρα μου, πίνοντας τον καφέ τους...

"Θέλω κάτι να σας πω...", φώναξα, διακόπτοντας τις δύο γυναίκες... "Έχω ένα Μήνυμα για εσάς..."... Το χαμόγελό μου, μάλλον έφτανε μέχρι τα αυτιά μου... Αυτό ίσως ήταν που έκανε τις δύο γυναίκες να σταματήσουν ό,τι έκαναν και να με προσέξουν.... 

Η αντίδρασή τους στο άκουσμα του Μηνύματος, ήταν φυσικά η αναμενόμενη... Γέλασαν με τα καμώματά μου... Ήμουν, έτσι κι αλλιώς, ένα "ιδιαίτερο παιδί".... Με ειδικές δυνατότητες... 

Δεν τις παρεξήγησα... Εγώ ήξερα πως ήταν αλήθεια... Και σύντομα θα φαινόταν... Γύρισα την πλάτη μου χοροπηδώντας και επέστρεψα στο δωμάτιο και τα διαβάσματά μου... Δεν είχα να ανησυχώ για κάτι... Η Αποστολή μου, είχε ολοκληρωθεί.... 

Λίγο καιρό μετά, επαληθεύθηκαν τα λόγια για την εγκυμοσύνη της...

Ήμουν μόλις επτά-οκτώ χρονών... Και χάρηκα πολύ που συμμετείχα - με ένα τρόπο - στη χαρά της... Δεν παρεξήγησα κανέναν... Δεν μπορούσαν να καταλάβουν... 

Τα παιδιά χρειάζεται να είναι επιεική με τους μεγάλους... 

https://www.youtube.com/watch?v=_fuIMye31Gw&ab_channel=EstoyPerdida