- Η Ασπίδα της Αγάπης -

Πρόσφατα, μου ήρθε - έτσι, στα καλά καθούμενα - μία εικόνα από το παρελθόν... Χωρίς προηγουμένως να σκέφτομαι κάτι σχετικά... Χρειαζόταν - καθώς φαίνεται - να δω κάτι, ώστε να μπορέσει να περάσει στην περιοχή της κατανόησης.... Συνήθως, πράγματα από το παρελθόν επιστρέφουν, όταν ακόμη διαθέτουν σκοτεινές πτυχές και πλευρές που δεν έχουν φανερωθεί... Διανύω έτσι κι αλλιώς, μία πρωτόγνωρη εποχή για τη ζωή μου όπου, πολλές από τις παλαιές μου εμπειρίες έρχονται στην επιφάνεια για να ιδωθούν για μία τελευταία φορά και να επιστρέψουν υγιείς και φωτισμένες πια, στο χώρο όπου ανήκουν... 

Εκείνο τον καιρό, αφιέρωνα πολύ από τον καθημερινό χρόνο μου στη φροντίδα ενός εξαιρετικά αγαπημένου προσώπου... Η ασθένειά της, που όλο και προχωρούσε, την είχε πλέον καταστήσει σχεδόν ανίκανη να φροντίσει και το παραμικρό στον εαυτό και στο σπίτι της... Εκεί ήταν που μπήκα εγώ, με όλη τη δύναμη μου, κάνοντας ό,τι καλύτερο μπορούσα...
Δεν χρειάζεται να ρωτήσεις έναν άνθρωπο να σου πει αν νιώθει καλά... Η πρώτη ένδειξη, είναι ο τακτοποιημένος - ή όχι - προσωπικός χώρος... Και στο δικό της σπιτικό, ήταν όλα άνω-κάτω... 

Περάσαμε αρκετό καιρό μαζί... Κατά τη διάρκεια της ημέρας, της έκανα συντροφιά, με κουβέντες και αστεία, έκανα τα ψώνια και το μαγείρεμα για το μεσημεριανό, τις απαραίτητες καθαριότητες στο χώρο... Και όταν πια ερχόταν το μεσημέρι, την έβαζα για ύπνο.... Χρειαζόταν να ξεκουράζεται... Άγρυπνη τότε εγώ, αναλάμβανα ένα δωμάτιο τη φορά... Πρώτα να το ανοίξω διάπλατα να αεριστεί... Άνοιγα τα συρτάρια, έβγαζα όλα τα ρούχα από μέσα, βρώμικα, ακατάστατα, ανακατωμένα χειμωνιάτικα και καλοκαιρινά... Δύο-τρία πλυντήρια τη μέρα... Και μετά, πίσω στα συρτάρια και τις ντουλάπες, μοσχοβολιστά και τακτοποιημένα... Και μετά, άλλα συρτάρια, με άδεια χαρτόκουτα από φάρμακα, εξετάσεις, συνταγές γιατρών και γνωματεύσεις, παλιές σημειώσεις και άχρηστα αντικείμενα... Όλα για πέταμα... Πήρε καιρό, αλλά μου άρεσε που κοίταζα τα πράγματα να τακτοποιούνται.... Στο υπνοδωμάτιο, έβαλα λουλούδια και έφτιαξα μία γωνιά στη μία πλευρά του τοίχου με τις εικόνες των αγαπημένων της αγίων, που ήταν άλλοτε και αυτές παραπεταμένες εδώ και κει... Κάθε απόγευμα, έφευγα με δύο-τρείς γεμάτες σακούλες σκουπιδιών... Ο χώρος καθάριζε από τη σκόνη του κόσμου... Άξιζε τον κόπο... Η τάξη στο σπίτι και στον προσωπικό χώρο, παραμένει για μένα πολύ σημαντικό πράγμα... Με ένα τρόπο, η τάξη εξωτερικά, τακτοποιεί οργανικά τα πράγματα μέσα μας... Η τάξη, είναι πολύ ουσιαστική θεραπεία κι ας την αγνοούμε... 

Επέστρεφα - το βράδυ πια - στο σπίτι μου, αποκαμωμένη, αλλά δεν με πείραζε αυτό... Απλά το ένιωθα στα πόδια και τα χέρια μου... Δεν μπορούσε με κανέναν τρόπο να μου λειτουργήσει ανασταλτικά σε αυτό που είχα αναλάβει... 

Περνούσαμε έτσι αρκετές ημέρες μαζί... Η μόνη μου διάθεση, ήταν να είμαι αληθινά χρήσιμη... Δεν χρειαζόμουν να γνωρίζω τι θα κάνω και τι θα πω... Και μόνη η διάθεσή μου, με κατεύθυνε...
Και μου πήρε πολύ λίγο χρόνο για να καταλάβω πως ό,τι γινόταν, ήταν το ίδιο καλό για μένα όσο ήταν και για εκείνη....

To σπίτι είχε αλλάξει όψη, το ίδιο και εκείνη... Και το χαμόγελο στο πρόσωπό της από την ευγνωμοσύνη, ήταν σαν να μου επιστρέφει χίλιες φορές εκείνα τα λουλούδια που είχα βάλει στο υπνοδωμάτιο... 

Οι εργασίες στο σπίτι τελείωναν σιγά-σιγά και πια δεν είχε μείνει και η παραμικρή γωνία ή κρυφό σημείο σε ντουλάπι και σε δωμάτιο που να μην είχε τακτοποιηθεί... 

Εκείνη την ημέρα, θα έφευγα νωρίτερα από άλλες φορές... Ήταν μία ευκαιρία να συναντηθώ με έναν από τους συναδέλφους μου, που με είχε ειδοποιήσει το ίδιο πρωί πως θα ερχόταν στην Αθήνα για δικές του δουλειές...

Κανονίσαμε να περάσει από το σπίτι, με το που θα επέστρεφα... Θα συναντιώμασταν μετά από καιρό, θα είχαμε πολλά να πούμε... Κοινή εργασία και κοινά ενδιαφέροντα, είναι μία γόνιμη βάση για μία Συνάντηση... 

Έφτασα στο σπίτι, κοντά στην ώρα του κανονισμένου ραντεβού μας... Ικανοποιημένη από την πορεία των εργασιών και ταυτόχρονα σιωπηλή.... Εκείνο το μεσημέρι, δεν είχα επιστρέψει μόνη μου... Δεν μπορούσα όμως να καλοκαταλάβω τι συνέβαινε... 

Άφησα τα πράγματά μου σε μία καρέκλα και στάθηκα για λίγο όρθια, στη μέση του πουθενά, μέσα στην κουζίνα... Έκλεισα για λίγο τα μάτια, παίρνοντας μία βαθειά αναπνοή... Ναι, το σώμα μου ήταν εντάξει... Και ναι, και η αύρα μου γύρω ήταν εντάξει... Υπήρχε όμως "κάτι" γύρω από μένα, που διέθετε προς έκπληξή μου, μία διαφορετική, πρωτόγνωρη συχνότητα... Ένιωθα σαν να έφερα μαζί μου μικρά, αόρατα, παρείσακτα έντομα που ζουζούνιζαν γύρω μου ψάχνοντας την κατάλληλη περιοχή για την εισβολή τους και δοκίμαζαν να τρυπήσουν την αύρα μου για να περάσουν στο φυσικό σώμα... Ήταν παράξενο... 

Η μελέτη μου δεν πρόλαβε να ολοκληρωθεί, το κουδούνι της κάτω πόρτας χτύπησε και ο συνάδελφός μου μόλις είχε καταφτάσει... Του άνοιξα, περιμένοντας όλο χαρά τον ερχομό του, ανοίγοντας εκ των προτέρων την πόρτα του διαμερίσματος.... 

Χαμογελάσαμε και οι δύο, καθώς έπεφτε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου, μετά από καιρό... Τον πέρασα μέσα και κατευθυνθήκαμε πίσω στην κουζίνα... Όρθιοι ακόμη, δεν είχε προλάβει να αφήσει καν τα πράγματά του... 

Και τότε, τον είδα να πισωπατάει... Τα μάτια του, είχαν γουρλώσει ή έτσι μου φάνηκε... Χωρίς να πει άλλη κουβέντα, πήγε μόνος του στο μεγάλο σαλόνι, δίπλα στην κουζίνα, ενώ εγώ ακολουθούσα με το βλέμμα μου, έκθαμβη, κάθε του κίνηση... Χωρίς λόγια... Πήγε εκεί μόνος του, κάνοντας με τα χέρια του τινάγματα και κινήσεις, σαν να ήθελε απεγνωσμένα να "καθαριστεί" από κάτι... Δεν καταλάβαινα ακόμη... Τον κοιτούσα με προσοχή... Κάτι τον είχε ενοχλήσει, ήταν φανερό... Το τι ήταν αυτό, μου διέφευγε... Έκλεισα για άλλη μία φορά τα μάτια, ζητώντας να "δω"... 

Και τότε, η πνευματική όραση άνοιξε, ανταποκρινόμενη άμεσα σε αυτήν την Αίτησή μου... Έτσι συμβαίνει, έτσι είναι... Στην παραμικρή, ειλικρινή παράκληση που δεν είναι για να ικανοποιηθεί η αχόρταστη πείνα της περιέργειας του εγωισμού αλλά μιά αληθινή, ειλικρινής αίτηση από την καρδιά, όλα τα Πράγματα είναι διαθέσιμα και είναι έτσι για όλους... 

Και τότε, "είδα"... Ο νους μου, για να με βοηθήσει και να μου δείξει, μετακινήθηκε στο κοντινό παρελθόν και βρέθηκα με τη σκέψη μου, στο σπίτι του συγγενικού μου προσώπου... Τόσο η ασθένειά της, όσο και ο φόβος της για αυτό που ένιωθε πως έρχεται, είχαν μειώσει τη δονητική της συχνότητα, κατεβάζοντάς την στην περιοχή του Φόβου... Η συχνότητα του Φόβου είναι εξαιρετικά χαμηλή και για αυτόν το λόγο, οι κραδασμοί αυτής της συχνότητας έχουν ταχύτητα... Ο τρόπος που παρουσιάζονται οι συχνότητες, είναι αντιστρόφως ανάλογος της ταχύτητάς τους... Αντίθετα με το Φόβο, η συχνότητα της Κοσμικής Αγάπης που είναι η υψηλότερη των συχνοτήτων, στην υλοποίησή της δημιουργεί ένα εξαιρετικά αργό περιβάλλον...

Με το ο,τιδήποτε και με τον οποιονδήποτε ερχόμαστε σε επαφή - από ένα βιβλίο , ένα τραγούδι, από ειδήσεις στις εφημερίδες και την τηλεόραση, μέχρι έναν άνθρωπο, μία συνθήκη ή έναν χώρο - συμβαίνει μία σιωπηλή, αόρατη προς το παρόν αλλά εντελώς υπαρκτή, ανταλλαγή συχνοτήτων...
Κι αν ο καθένας από εμάς, δεν κατοικεί στο περιβάλλον της πραγματικής του δύναμης, τότε είναι φυσικό επόμενο να προσλαμβάνει κάθε είδους συχνότητες που θα τον διαπεράσουν και πιθανά θα αλλοιώσουν το ενεργειακό του πεδίο...

Στην περίπτωση μου, λόγω της θέσης που είχα οικειοθελώς αναλάβει - αυτή της Προσφοράς, που είναι μία εκδοχή της Αγάπης - ήταν για μένα σαν να φοράω μία ασπίδα προστασίας από όλα τα πράγματα... Όχι ηθελημένα, για να προστατευτώ από κάτι... Η ασπίδα ήταν το αποτέλεσμα της θέσης που είχα επιλέξει... Για αυτό, ακόμη κι όταν επέστρεψα σπίτι, όταν η αποστολή μου δηλαδή είχε τελειώσει, οι παρεμβολές στη συχνότητά μου υπήρχαν, χωρίς όμως να καταφέρνουν να με διαπερνούν.... Η Ασπίδα της Αγάπης, ήταν μόνιμα σε λειτουργία...
Με αυτήν την πρώτη χαιρετιστήρια αγκαλιά μας, όπου τα φυσικά μας σώματα ήρθαν σε επαφή ο συνάδελφός μου είχε εισπράξει αυτές τις δονήσεις που ήταν ξένες προς τα εμένα μεν, τις κουβαλούσα όμως δε... Ήταν σαν να είχε μόλις κολλήσει έναν "ιό", στο σύστημα των δεδομένων του... Tο δικό μου σύστημα δεδομένων ήταν, φύσει και θέσει αδιαπέραστο, για λογαριασμό της λειτουργίας που είχα επιλέξει... 

Εγώ, βρισκόμουν σε αυτήν την Αποστολή, σε αυτή την εργασία της προσφοράς από την καρδιά μου, στο σπίτι του αγαπημένου μου προσώπου και αυτή η Αγάπη γινόταν Ασπίδα, που προστάτευε από το ο,τιδήποτε... Είχα τη βεβαιότητα, τη σιγουριά και την πεποίθηση πως όλα είναι καλά και πως δεν "κινδυνεύω από τίποτα"... Πώς θα μπορούσα?..
Μου ήταν πια φανερό πως, αν είχα επιτρέψει στο νου μου να μετακινηθεί στην περιοχή του Φόβου, για το τι θα μπορούσε σαν πιθανότητα να συμβεί σε μένα, αυτό θα ήταν κάτι που αρχικά θα εμπόδιζε την προσφορά, αλλά κυρίως, θα άνοιγε αόρατες πόρτες για την ενεργειακή προσβολή μου από το ο,τιδήποτε... 

Από την άλλη, εκείνος ήταν απλά επισκέπτης... Που αναγνώρισε γρήγορα πως "κάτι συνέβαινε"... Και μην γνωρίζοντας - ίσως - το τι ήταν αυτό, το θεώρησε ξένο, θέλησε να το αποβάλλει... Το φοβήθηκε... Εκείνος, δεν διέθετε εκείνη την ώρα, καμμία παρεμφερή πεποίθηση πως "δεν κινδυνεύει από τίποτα, καμμία στιγμή"... Αντίθετα, η απεγνωσμένη του αμυντική στάση, νομιμοποιούσε από μόνη της εκείνη την ώρα πως "κάτι επικίνδυνο συμβαίνει" και αυτό, αυτόματα, είχε υποβιβάσει τη δονητική κατάσταση του συστήματός του στο ελάχιστο... Στην περιοχή του Φόβου... 

Από εκεί και πέρα, η Συνάντησή μας εξελίχθηκε κανονικά με παρέα και κουβέντα, αποσιωπώντας κάθε λέξη για το τι είχε συμβεί... 

Η συνθήκη, όπως παρουσιάστηκε και για τους δυό μας εκείνη την ημέρα, με τη δική του αντίδραση στα πράγματα, με τη δική μου έλλειψη νοητικής συμμετοχής και κατανόησης, παρέμενε αποθηκευμένη σε κάποια περιοχή του νου μου... Βρισκόταν σε κατάσταση αναμονής, με εμπιστοσύνη για τη στιγμή που θα παρουσιαζόταν ξανά για να φωτιστεί, όταν θα ήμουν έτοιμη να δω...

Όλη αυτή η συνθήκη, ήταν μία πολύ πρακτική άσκηση, μία πρόσκληση για δύο άτομα στο ταξίδι της μετακίνησης από το Φόβο στην Αγάπη...
Βέβαια, όλα όσα λέμε μπορούν να είναι μόνο ιδέες και να μένουν εκεί... Η Αλήθεια, βρίσκεται πάντα στην πράξη και στην προσωπική εμπειρία για τον καθένα... Όπως μου αρέσει να λέω, στην Εφαρμοσμένη Πνευματικότητα... Καθημερινά και για όλα τα πράγματα...
Αυτό... Μόνο αυτό να έχεις στο Νου σου...
Πως ό,τι σκέφτεσαι, ό,τι κάνεις κι ό,τι λες, προέρχεται από την Αγάπη...
Για όποιον Συναντάς, αναρωτήσου πρώτα "τι θα έκανε άραγε η Αγάπη στη θέση μου?"...
Να είσαι σίγουρος πως, για όλα τα πράγματα, η Αγάπη είναι που σε υποκινεί...
Αυτή θα είναι η μόνη Ασπίδα που θα χρειαστείς ποτέ...
Όταν θα είσαι μόνο Αγάπη, η ίδια η Αγάπη θα σε προστατεύει...
Είσαι, εξ'άλλου, Παιδί της......
Και ένα άλλο Όνομα για την "Αγάπη", είναι "Θεός"...

https://www.youtube.com/watch?v=7Gx1Pv02w3Q&ab_channel=GiancarloLandeo