- Συνήθεις Διαδρομές - 

Παράξενη... Αυτή η πρόσφατη περιδιάβασή μου στους δρόμους, μόνο αυτό το όνομα θα μπορούσε να έχει... Παράξενη... Μόνο αυτό το κερδισμένο προσωνύμιο θα μπορούσε να διεκδικήσει για τον εαυτό της... Παράξενη... Μόνο αυτό...

Δεν έκανα τίποτα αλλιώτικο από άλλες φορές... Τους ίδιους δρόμους περιδιαβαίνω κατ' επιλογήν και πάντα χωρίς δικό μου σενάριο... Δεν είναι δηλαδή ότι περιμένω κάτι να δω, δεν κρατώ τίποτα στο μυαλό μου... Μένω - έτσι, άδεια - ώστε να μπορώ να δω... Κατ' επιλογήν... Μου αρέσει να παρατηρώ το πώς προσαρμόζονται οι δρόμοι στην Αλλαγή, μέρα με την ημέρα... Μου αρέσει να παρατηρώ το πώς προσαρμόζονται οι ίδιοι άνθρωποι, μέρα με την ημέρα... Η παρατήρησή μου χρειάζεται να βασίζεται στην ίδια δειγματοληψία... 

Καθώς περνούσα μέσα από το δάσος, τίποτα δεν προμήνυε αυτό που στη συνέχεια θα ακολουθούσε... 

Ο δρόμος μου μέσα από το δάσος, με οδήγησε αναπόφευκτα στους ανθρώπους... Τελευταία, όπως παρατηρώ στο σώμα μου, περπατώ λίγο πιο αργά σε σχέση με την - από χρόνια - κεκτημένη μου ταχύτητα σε αυτές τις συνήθεις διαδρομές... Σχεδόν διακριτικά... Σχεδόν αόρατη... 

Στην πορεία μου αυτή στους ίδιους δρόμους, πέρασα μπροστά από τα ίδια μαγαζιά... Και παρατηρούσα... Κάθε μέρα κι ένα ακόμη μαγαζί κλειστό... 

Το βήμα μου σταμάτησε μπροστά από ένα τέτοιο... Μα δεν παρατηρούσα τις εξωτερικές του συνθήκες εκείνη την ώρα... Έβλεπα με τα άλλα μου μάτια, εκείνη την ώρα... Έτσι όπως έστεκα μπροστά από τα κλειστά στόρια, ήταν σαν να άκουσα κάποιον να καρφώνει κάπου καρφιά... Όχι από κάπου από έξω... Ο ήχος, ερχόταν μέσα από το μαγαζί... Κι ας ήταν άδειο... Ακουγόταν ο ήχος του καρφώματος, σχεδόν επώδυνος για τα αυτιά μου... Χτυπούσε αργά και σταθερά... Αποφασιστικά... Κι εκεί, μέσα από τον παρατημένο και αδεινό χώρο, ήταν σαν να είδα να προβάλλει το σώμα του άλλοτε ιδιοκτήτη του, με τα χέρια ανοιχτά σε σταυρό και το κεφάλι του κεκλιμένο... Τα καρφιά που άκουγα, ήταν στα χέρια και τα πόδια του... 

Έμεινα ακίνητη... Η αναπνοή μου, μόλις είχε κοπεί και δεν ήταν από το περπάτημα... Καθόλου δεν περίμενα να αντικρύσω κάτι τέτοιο... 

Και ξαφνικά, ήταν σαν να αναδύεται από μέσα μου ένας Σεβασμός, σαν να είχα κληθεί - ερήμην μου - να συμμετάσχω σε κάποιου την κηδεία... 

Συνέχισα το δρόμο μου, βαδίζοντας ακόμη πιο αργά μετά από αυτό... Προς τα πάνω... Από τη μεριά που είναι οι ανηφόρες... Κι άλλο κλειστό μαγαζί... Κι άλλος ήχος από καρφιά... Κι άλλος ένας σταυρός... Και λίγο πιο πάνω ακόμη... Κι ακόμη ένα μαγαζί κλειστό... Και καρφιά... Και κάποιου άλλου η ζωή, να σταυρώνεται... 

Ευτυχώς για μένα, βρέθηκε μπροστά μου ένα περίπτερο... Το να σταματήσω εκεί, δεν ήταν καθόλου δύσκολο, αφού πια το βήμα μου είχε γίνει τόσο αργό που σχεδόν δεν πήγαινα πουθενά... Στάθηκα μπροστά στις άπειρες συσκευασίες και τα χρωματιστά σακουλάκια... 

Ήταν η πρώτη στιγμή που κάτι σκέφτηκα από μόνη μου... Τίποτα ιδιαζόντος ενδιαφέρον, παρ'όλα αυτά... 

"Θα πάρω τσίχλες... Θα εκτονώσω τις εικόνες και τους ήχους, μηρυκάζοντας..."... 

Αυτή ήταν η καλύτερη ιδέα που μου περνούσε από το μυαλό... 

"Καλημέρα", είπα στον άνθρωπο που θα με εξυπηρετούσε... Και, η αλήθεια είναι πως η φωνή μου είχε κάτι παράταιρα έντονο, όπως βγήκε από μέσα μου... Σαν να θέλω να διασκεδάσω την κατάσταση και να αποκρύψω αυτά που εγώ έβλεπα... 

"Καλημέρα... Θα πάρω αυτές... Πόσο κάνουν?..."

"Δεν ξέρω τι θα κάνουμε..."... Αυτή η φωνή ακούστηκε από τον περιπτερά, από τα βάθη του περιπτέρου και της ψυχής του....

"Συγνώμη?..."... Η ανάσα μου, μάλλον δεν θα επέστρεφε σε κανονικούς ρυθμούς για εκείνη την ημέρα... Δεν ήταν γραφτό, φαίνεται... 

"Δεν ξέρω τι θα κάνουμε... Δεν το βλέπεις?... Δεν το βλέπεις κι εσύ?.... Κάθε μέρα κι ένα μαγαζί κλειστό... Δεν ξέρω τι θα κάνουμε..."... 

Στεκόμουν εκεί, μπροστά του, με τις τσίχλες στο χέρι... Ακίνητη και αμίλητη... Ήταν σαν να είχε δει κι εκείνος τις ίδιες με μένα, εικόνες... Σαν να είχε ακούσει κι εκείνος τα καρφιά... Σαν να με είχε αναγνωρίσει από τη συμμετοχή μου στην ίδια κηδεία... 

Είχα Επιλογές... Κάθε στιγμή, έχουμε... 

Θα μπορούσα, ας πούμε, να του χαρίσω ένα όμορφο χαμόγελο και να το αφήσω να περάσει... Να πληρώσω και να συνεχίσω το δρόμο μου... 

Θα μπορούσα επίσης, να υποστηρίξω τη θλίψη και την απορία του και να πιάσουμε κουβέντες σχετικά με το δράμα, συναινώντας στο φόβο... 

Διάλεξα αλλιώς... Γιατί, εκείνη την ώρα, ήταν σαν να ξύπνησα... Εγώ, ή κάτι άλλο μέσα μου... Και ήταν, σαν να βγήκε προς τα έξω - έτσι, ξαφνικά - ένα θηρίο ανήμερο... 

Ακούμπησα τον αγκώνα μου επάνω στο ράφι που ήταν μπροστά μου, επάνω στις άπειρες συσκευασίες και τα χρωματιστά σακουλάκια του, με προσοχή για να μην χαλάσω την τάξη των πραγμάτων... Και έσκυψα προς το μέρος του, σαν να ήμουν μέλος της μαφίας που, για να με αναγνωρίσει, χρειαζόταν να του πω το συνθηματικό... Ή κάτι τέτοιο... 

Ένιωσα τα μάτια μου να γυαλίζουν... Και του ψιθύρισα - με σοβαρότητα και ορμή, μαζί - σαν να ήθελα να του θυμίσω κάτι... 

"Εγώ αυτό που δεν ξέρω, είναι τι περιμένουμε... Τι περιμένουμε για να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας... Ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, από εδώ και μπρος..."... 

Μεγάλη επιτυχία... Γιατί το μυαλό του σταμάτησε... Όλες οι διεργασίες τράβηξαν χειρόφρενο... Απότομα... Δεν ήξερε τι να πει... Δεν μίλησε... Επικίνδυνο πράγμα, οι Εναλλακτικές Πιθανότητες... Πού να ξέρεις τι θα σε κάνουν να "χάσεις", ποια από τα κεκτημμένα σου θα χρειαστεί να αφήσεις πίσω...Κι από ποιο λήθαργο θα χρειαστεί να ξεβολευτείς... 

Το Παράπονο, βολεύει... Η Δράση, απαιτεί...

Πλήρωσα το αντίτιμο για τις τσίχλες κι ας μην τις χρειαζόμουν πια... Τις έβαλα στην τσάντα μου για μία επόμενη αφορμή... Και συνέχισα το δρόμο μου και τη δειγματοληψία... Για αυτό το λόγο είχα βγει, εξ' άλλου, στο δρόμο... 

Σε κάθε βήμα, ακόμη ένα μαγαζί κλειστό... Που, χθες ήταν εκεί, αλλά όχι πια... 

Τώρα όμως, δεν επαναλήφθηκαν οι προηγούμενες εικόνες... Τώρα, έβλεπα αλλιώς... Και ήρθε και με βρήκε ξαφνικά μία λέξη... Που με πλημμύρισε, σαν να είχε μόλις εκραγεί ένα ηφαίστειο εντός μου... 

Την κράτησα μέσα μου... Δεν την ούρλιαξα κι ας ήθελε... 

"Κλέφτες"...

Και δεν ήταν θυμός, ούτε και απόγνωση ή συμπαράσταση... 

Για πρώτη φορά, δινόταν από μέσα μου  Όνομα σε αυτό που συμβαίνει... 

"Κλέφτες"...

Και, ξέρεις, συνήθως χρησιμοποιούμε αυτή τη λέξη για κάποιον που κλέβει χρήματα ή ένα πορτοφόλι ή το κινητό σου... Αυτό, είναι μικρό κακό... 

"Κλέφτες"... 

Ξέρεις γιατί το κακό είναι μεγάλο?... Γιατί κλέβουν την Ακεραιότητα... Γιατί κλέβουν το Ονείρεμα... Γιατί κλέβουν τους χυμούς σου... Γιατί κλέβουν τη στιγμή σου... Γιατί κλέβουν το μυαλό σου... 

"Κλέφτες"...

Όχι άνθρωποι - μην πας εκεί... Μην κατονομάσεις ανθρώπους - αλλά Συστήματα... 

Οι "αποδιοπομπαίοι τράγοι", είναι ανώφελος Περισπασμός...

"Κλέφτες"...

Υπάρχει κάτι θαυμαστό, όταν φτάσεις να πεις τα πράγματα με το όνομά τους... Τότε μόνο μπορείς να ξέρεις πως ό,τι συμβαίνει, δεν ανήκει στη σφαίρα του αδιόρατου και μη προσδιορισμένου... Μόνο όταν την ονομάσεις, μόνο τότε γνώριζεις την Ασθένεια... Και βέβαια, δεν υπάρχει τίποτα ευχάριστο στο να είσαι ασθενής, το ευχάριστο όμως είναι πως, όταν το ονοματίσεις, μόνο τότε μπορείς να ξέρεις τι θα κάνεις και ποια θεραπεία να ακολουθήσεις για τη σωτηρία σου... 

Το Σχέδιο της Σωτηρίας σου, ξεκινάει να εφαρμόζεται όταν αρχίσεις να θεωρείς πως υπάρχει η Πιθανότητα να υφίσταται και ένας Άλλος Τρόπος... 

Και μόνη αυτή η θεωρία, αυτή  η αόριστη σκέψη, που ίσως ούτε και να καταλαβαίνεις τι σημαίνει, έχει τη Δύναμη να ανοίξει Πόρτες για άλλες διαδρομές από αυτές τις συνήθεις... Και οι Πόρτες που ανοίγονται, δεν είναι προς κάποιο συγκεκριμένο τόπο και χρόνο... Είναι στο μυαλό... Κι αυτό, είναι από μόνο του ουσιαστικό, αν κατανοήσουμε πως κάθε σκέψη μορφοποιείται σε κάποιο περιβάλλον κι ας μην το βλέπουμε ακόμη... 

Το γεγονός είναι πως, δεν το έχουμε φανταστεί... Αυτό το "Αλλιώς"... Και η απόδειξη για αυτή την Έλλειψη, είναι ότι ακόμη ζούμε μέσα στο ίδιο εφιαλτικό όνειρο... Δεν έχουμε ζητήσει να το "δούμε Αλλιώς", δεν έχουμε ζητήσει τίποτα... Τις συνήθεις διαδρομές ακολουθούμε, περιμένοντας κάτι να αλλάξει... Αποφάσισέ το, αδιαπραγμάτευτα και με στυγνότητα, πως κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβεί... Έχουμε συνηθίσει να συμμετέχουμε στη Σταύρωση και στις κηδείες... Έχουμε μάθει να κοιμόμαστε... 

Άλλα βήματα, άλλες διαδρομές και Άλλο Τρόπο χρειάζεται να βρούμε... Από κοινού, αν κι εσύ συμφωνείς πως σε "κλέβουν", πως κάτι "παρά τω Νόμω" συμβαίνει... 

Μέσα σε αυτό το Μεγάλο Όνειρο που μοιραζόμαστε, υπάρχει και Άλλη Εκδοχή... Στον κόσμο του δυισμού, υπάρχουν πάντα και οι Δύο Πλευρές... Τουλάχιστον... 

Θα κοιμηθείς λίγο ακόμη ή θα αποφασίσεις να ξυπνήσεις?...

Θα πεις "είμαι ήδη νεκρός" και θα γυρίσεις πλευρό ή θα πεις "είμαι εδώ για τη Ζωή"?...

Θα συνεχίσεις στις συνήθεις διαδρομές ή θα πεις με βεβαιότητα - ακόμη και χωρίς να τον γνωρίζεις - πως "υπάρχει κι Άλλος Δρόμος"?...

Η Επιλογή, είναι δική μας... Πάντα... 

Και η Ανάσταση, για όλα τα πράγματα, είναι κι αυτή Εδώ... 

Περιμένει απλά, να τη διεκδικήσουμε... 

Περιμένει τη Δράση μας... Και, πάρ'το απόφαση, όλα στο χέρι μας είναι... 

Είναι Κληρονομημένη Ιδιότητα... Το αντέχεις?...

Κι αυτή η Διαδρομή - από τη Σταύρωση στην Ανάσταση - κι αυτή Δρόμος Πεπατημένος είναι και για αυτό το λόγο, τώρα πια ανοιχτός... 

Κάποιος, Κάποτε, τον περπάτησε για λογαριασμό μας... Το αντέχεις?...

Η Ερώτηση επαναλαμβάνεται - όχι ποιητική αδεία - αλλά γιατί αυτό ακριβώς θα χρειαστεί... 

Να Αντέξεις... Όχι αυτό που ζεις, αλλά αυτό που Μπορείς...

Θα τρόμαζες μπροστά στη Δύναμή σου... Όμως, μόνο τότε θα Κατανοούσες...
"Έχω τη Θέληση να το Δω Αλλιώς"...

Κάθε Στιγμή, ο Δρόμος γράφεται και γράφεται από σένα, από μένα και από τον καθένα... 

Ο "Άλλος Τρόπος", θα οδηγεί κάθε σου βήμα σε αυτή η Νέα Διαδρομή...
Φτάνει να το Αποφασίσεις...
Κι ας μην ξέρεις ακόμη... Κι ας μην καταλαβαίνεις...
Eυλογημένοι, όσοι Πιστεύουν χωρίς να έχουν δει...
Το Θαύμα, γεννιέται από την Ακλόνητη Βεβαιότητα... 

https://www.youtube.com/watch?v=pPR-HyGj2d0