- Μιά Φωτισμένη Συζήτηση -

- Καλησπέρα... Καλώς όρισες...
- Χαίρομαι που σε ξαναβλέπω μετά από τόσο καιρό...
- Θα πιεις κάτι?...
- Ευχαρίστως...
- Κάθισε...
- Ευχαριστώ...
(Παύση...)
- Ξέρεις...
- Τι πράγμα?...
- Θυμάσαι για εκείνον τον δάσκαλο που σου έλεγα?...
- Αμυδρά... Γιατί, τι έγινε?...

- Άκουσα πως είναι πολύ καλός... Μάλιστα, ακούστηκε πως δύο από τις μαθήτριές του...

- Ε, τι... 

- Ξέρεις... Φωτίστηκαν... 

- Φωτίστηκαν???,,,

- Ναι... Φωτίστηκαν... 

- Τι εννοείς με αυτό?...

- Δεν ξέρω... Έτσι ακούστηκε... 

- Εννοείς μήπως πως έγιναν καλύτεροι άνθρωποι?...

- Δεν ξέρω... Μόνο αυτό.... Ότι φωτίστηκαν... 

- Α, μάλιστα... 

- Ξέρεις, είναι πολύ καλό στοιχείο αυτό για έναν δάσκαλο... Να φωτιστούν οι μαθητές του... Όχι όλοι, βέβαια... Για αυτές τις δύο ξέρουμε μόνο... 

- Τις είδες από κοντά?... Σου μίλησαν?...

- Όχι... Αλλά δεν μπορεί να ακούστηκε έτσι... Θα φωτίστηκαν, δεν μπορεί... 

- Α, μάλιστα... 

- Φυσικά καταλαβαίνεις πως, μετά από αυτά, ο δάσκαλος αύξησε τις τιμές του... Πληρώνεις κάτι παρά πάνω, αλλά αν είναι να φωτιστείς... 

- Ναι... Φυσικά... 

(Παύση... Παύση... Παύση....)

https://www.youtube.com/watch?v=R-CpdAtgKQY

Κάποια τέτοια λόγια περιείχε αυτή η τελευταία συνάντηση με φιλικό μου πρόσωπο κι έμοιαζε σαν να είμαστε πρωταγωνιστές σε ένα ιδιωτικό θέατρο του παραλόγου... 

Στο δρόμο της επιστροφής μου στο σπίτι, δεν μπορούσα να σταματήσω να αναρωτιέμαι... Από όλα τα τρέχοντα - σχεδόν με τη σήμανση του κατεπείγοντος - πράγματα της ζωής μας, αυτό είναι που μας απασχολεί περισσότερο?... Το αν, κατά πόσον και το πότε κάποιος φωτίστηκε, ή αν η ζωή θα επιλέξει κι εμάς για να φέρει μία παρόμοια κατάσταση και προς τη δική μας μεριά?... 

Στο νου μου, έτσι οδηγώντας και με την προσοχή μου στραμμένη στο δρόμο που ανοιγόταν μπροστά μου, ήρθε μία εικόνα... Μία σκάλα προς τον ουρανό... Και χαμογέλασα, γιατί είναι σαν να σπεύδουμε να ανέβουμε τα σκαλιά της εξέλιξής μας, πηδώντας τα δυό-δυό, τρία-τρία... 

Μα, κάθε σκαλί έχει τη σημασία του... Κάθε σκαλί έχει το λόγο του που υπάρχει... Και κάθε σκαλί, φανερώνει ένα κομμάτι από τον εαυτό... Και για κάθε σκαλί που αφήνεις πίσω, είναι μία ολάκερη μαθητεία στην ύπαρξη... 

Λοιπόν... Τα σκαλιά αυτά, έως ότου να φτάσεις στην κορυφή τους, περνούν πρώτα από το Ανθρώπινο... Από αξίες που θα θέλαμε να υπερπηδήσουμε, απαξιώνοντάς τες γιατί μπορεί να γίνουν και επώδυνες... Το να φωτιστούμε απλά και γρήγορα, θα ήταν προτιμότερο, γιατί θα μας έκανε - επιτέλους - να διαφοροποιηθούμε και να ξεχωρίσουμε από τους "υπόλοιπους"... Να γίνουμε "κάτι"... Να νιώσουμε "ξεχωριστοί" και "ιδιαίτεροι"... Με άλλα λόγια, να γιγαντωθεί αυτό που ήδη έχουμε υπ' όψιν για τους εαυτούς μας... Το αστείο είναι πως, θέλοντας κάτι τόσο απεγνωσμένα, ποθώντας το και κυνηγώντας το, εκείνο τρομάζει και απομακρύνεται τρέχοντας... Η φώτιση, όπως και όλα τα πράγματα, έρχεται και σε βρίσκει εκεί που δεν το περιμένεις και στο Σωστό Χρόνο κάθε φορά... 

Το Ανθρώπινο όμως, είναι που μας διαμορφώνει.. Το Ανθρώπινο είναι που λιώνει τον εγωισμό και την υπερηφάνεια.. Και αυτά τα σκαλιά, είναι επίπονο να τα περπατήσεις... Είναι διαδικασία εκπαίδευσης... Διαδικασία ζωής...Και δεν μπορείς - ούτε θα σου επιτραπεί - να την αποφύγεις...

Μπορεί να είναι κι έτσι... Μπορεί και αυτές οι φήμες για κάποιους που φωτίστηκαν, να είναι αληθινές... Η Απόδειξη για όλα, είναι στη συμπεριφορά... Και στο χαμόγελο που εγκαθίσταται στο πρόσωπο, μένοντας ανεπηρέαστο από συνθήκες... Γιατί, τώρα πλέον, "βλέπεις" αλλιώς...

Αληθινή φώτιση θα πει "αναγνωρίζω πως είμαι ένα με όλους και με όλα"... Αυτό και μόνο, αλλάζει τον τρόπο της δράσης... Εάν δεν τον αλλάξει, δεν έχεις κατανοήσει... Και μετά από αυτό, σπεύδω να είμαι εκεί, παρών και παρούσα, σε κατάσταση προσφοράς και βοήθειας όπου και όπως χρειαστεί... Και μόνη η Παρουσία μου, είναι επαρκής για να επιφέρει συχνοτικές μεταβολές στο περιβάλλον που κινούμαι και υπάρχω...

Δεν χρειάζεται όμως να φωτιστώ για να υπηρετήσω... Γιατί δεν μπορούμε να το δούμε αλλιώς?... Πρώτα ας υπηρετήσω και ό,τι άλλο είναι να έρθει, ας έρθει... Αν θα αποφασίζαμε να παίξουμε ένα οποιονδήποτε ρόλο, γιατί αυτός να μην ήταν μία πρόβα σε μία φωτισμένη συμπεριφορά?... Και το πώς θα μπορούσε να μοιάζει μία τέτοια συμπεριφορά και το πώς θα τη μιμούμασταν καλύτερα?...
Όλες οι υπόλοιπες προσμονές, οι ταμπέλες που έχουμε ανάγκη, είναι τακτικές καθυστέρησης και αναβολής... Για την ίδια μας τη συμμετοχή στη ζωή, καθημερινά και στο κάθε τι... Σχεδόν, μία διαστροφή, μία νοητική διαστρέβλωση...
Γιατί το να "θέλω να φωτιστώ" να είναι αλλιώτικο από το "θέλω χρήματα", ή "θέλω αυτοκίνητο", ή "θέλω επιτυχία", ή "θέλω αναγνώριση", ή όποιο άλλο "θέλω"?... Ίσα-ίσα που είναι πολύ πιο ύπουλο να "θέλω" κάτι τόσο ευγενές... Ο εγωισμός, βρίσκει πάντα την κατάλληλη παγίδα για να σε δεσμεύσει και να σε κάνει να απουσιάσεις... 

Όταν κάτι "θέλουμε", είμαστε ήδη εκτός εσωτερικού κέντρου... Εκτός Ισορροπίας... 'Εξω από την Παρούσα Στιγμή... Κινούμαστε απαιτητικά στην περιοχή του μέλλοντος, που δεν υπάρχει παρά μόνο στη φαντασία... "Θέλοντας", χάνουμε αυτό που "Είναι"... Τώρα, εδώ, μπροστά στα μάτια σου... Που περιμένει από εσένα, από εμένα και από τον καθένα να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων... Που περιμένει από εσένα, από εμένα και από τον καθένα να είναι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού του, κάθε φορά...

Αυτό είναι που έχει αξία... 

Κι ακόμη μεγαλύτερη αξία έχει να μάθουμε να ζούμε τη ζωή ως Άνθρωποι... 

Το Μεγαλείο μας, δεν είναι στη φώτιση... 

Το Μεγαλείο μας, είναι να στο να αποφασίσουμε να ζήσουμε τη ζωή με Ταπεινότητα, με Απλότητα και με Αλήθεια... Και με ένα χαμόγελο, επίμονα ανεπηρέαστο από τις συνθήκες... 

Το Μεγαλείο μας, είναι πάντα και μόνο στην Παρούσα Στιγμή...
Μας αποκαλύπτεται, όταν σταματήσουμε να "θέλουμε"...

Κι αν όντως τελικά φωτιστείς, να γνωρίζεις πως τότε θα έχεις Δουλειά να κάνεις...

Με Υπευθυνότητα... Με Σοβαρότητα... Με Ταπεινότητα...
Γιατί τότε θα ξέρεις για Ποιόν είσαι εδώ και για Ποιόν εργάζεσαι...

Όλα τα άλλα, ακόμα και υπό την πλέον "πνευματική" ονοματοδοσία, είναι μόνο ένα θέατρο ψευδαισθήσεων...