- Στροφή -

Έξω στους δρόμους... Μέσα στο αυτοκίνητο κι όχι πεζή, αυτή τη φορά...  Καλοκαιρινό μεσημέρι στην Αθήνα, με ό,τι κι αν σημαίνει αυτό... Η ατμόσφαιρα, ήδη πνιγηρή από τα καυσαέρια, τη θερμοκρασία και το ομαδικό άγχος για την - επιτέλους - επιστροφή στο σπίτι... 

Πολλά - αταίριαστα με τη φύση μας - αντέχουμε τελικά...

Μαζί με όλους, κι εγώ... Και, μόλις άρχισα να νιώθω πως ο συνδυασμός των συνθηκών σύντομα θα με οδηγούσε στο να με καταβάλλουν, αποφάσισα να δυναμώσω την ένταση στη μουσική... Και, γιατί όχι, να την ακολουθήσω και να τραγουδήσω μαζί της... Το τραγούδι είναι θεραπεία για όλες τις στιγμές... 

Εκεί, σε μία απότομη κατηφόρα που ήταν μαζί και στροφή, κατάλαβα πως τώρα είχε έρθει η ώρα... Τώρα, χρειαζόταν να έχω ακόμη περισσότερο το νου μου στο αυτοκίνητο και την οδική μου συμπεριφορά... Με την οδήγηση, όπως και με όλα τα πράγματα που "συνηθίζουμε", σταματάμε να τα παρατηρούμε πλήρως και φτάνουν κάποια στιγμή, να γίνονται μηχανικά... Κι αυτό ισχύει, για όλα όσα πιστεύουμε πως "γνωρίζουμε"... Απ'έξω και ανακατωτά... 

Έρχονταν λοιπόν από δεξιά, έρχονταν από αριστερά, έρχονταν από πίσω μου κι εγώ χρειαζόταν να συνεχίσω όπως με πήγαινε ο δρόμος... Χωρίς παρεκκλίσεις... Με προσοχή και ευθύνη - πρώτα για τον εαυτό μου και το όχημά μου - και έπειτα για τους άλλους... 

Τα χέρια μου στο τιμόνι, τα πόδια μου στα πετάλια, τα μάτια μου πολλαπλάσια του τέσσερα, ο νους μου να γνωρίζει το δρόμο μπροστά μου αλλά και το ολόκληρο το περιβάλλον, σε 360° γύρω μου, χωρίς να κοιτάζω τους καθρέφτες... Δεν είχα ένταση, όχι... Δεν ήταν "ένταση"... Ήταν από αυτές τις φορές που κατοικείς πλήρως το σώμα και πλήρως τη στιγμή και πλήρως αυτό που συμβαίνει... Σαν να δυνάμωσε ξαφνικά το φως του ήλιου από πάνω μας, για να φανερώσει όλα τα πράγματα αλλιώς... 

Πόσο μπορεί να διαρκεί μία στροφή του δρόμου, μάλιστα όταν αυτός είναι δρόμος ταχείας κυκλοφορίας... Σε μονάδες μέτρησης του χρόνου όπως τον "γνωρίζουμε" - γιατί κι αυτός, μέσα σε αυτά που πιστεύουμε πως γνωρίζουμε, είναι - μόλις δέκατα του δευτερολέπτου... 

Κι όμως, για μένα εκείνη την ώρα, ο χρόνος διεστάλλει... Εκεί, επάνω στη στροφή, για αυτά τα δέκατα του δευτερολέπτου.. Και ξαφνικά, άρχισα να βλέπω όλα τα αυτοκίνητα, μαζί και το δικό μου, να κυλάνε στη λεωφόρο με παραμυθένια αργό ρυθμό... Χρειαζόταν, φαίνεται, αυτή η διαστολή του χρόνου, για να ακούσω... 

"Δες τις επιλογές για αυτήν την ώρα... Η μία, είναι η απόλυτη Παρουσία... Η άλλη, να επιλέξεις να ασχοληθείς με το τι κάνουν γύρω σου τα άλλα οχήματα και οι άλλοι οδηγοί... Θα ήσουν τελείως έξω από το σώμα, τελείως έξω από το όχημά σου, τελείως έξω από την Προσοχή... Δεν θα μπορούσε να είναι λειτουργικό για κανέναν, έτσι δεν είναι?"... 

Οι ταχύτητες αποκαταστάθηκαν άμεσα μετά από αυτό και εγώ ήδη είχα προσπεράσει τη στροφή του δρόμου, επιστρέφοντας στη ροή... 

Με έπιασαν τα γέλια... Αυτή η στροφή, μέσα σε αυτές τις συνθήκες, μόλις είχε γίνει ο δάσκαλός μου για κάτι πολύ συγκεκριμένο... 

Και το γέλιο, είναι ο δικός μου τρόπος για να επιβεβαιώσω πως κατανόησα... 

Αυτό δεν κάνουμε όλοι?... Αντί να στρέφουμε ολόκληρη την προσοχή μας σε μας και στο "όχημά" μας, ζητάμε να ελέγξουμε και να διορθώσουμε τις πορείες και τους τρόπους των άλλων "οδηγών"... 

Είναι κι αυτός ένας τρόπος, ένα "δώρο", εξαιρετικά αφιερωμένο στον καθένα από εμάς από τον εγωισμό, για να απέχουμε από την πλήρη και καθ' ολοκληρία Παρουσία μας... Ο εγωισμός, απεχθάνεται το Ολόκληρο, άρα και την Παρουσία... Στην κατάσταση της Παρουσίας, δεν μπορεί να υπάρξει...

Εκείνη την ώρα, σε αυτή τη συνθήκη, σε αυτή τη στροφή του δρόμου κατανόησα πως, ο μόνος τρόπος για να βρίσκεσαι μέσα στη Ροή, δεν είναι η Παρέμβαση... Όλες οι εντάσεις μας, από εκεί προέρχονται... Δεν μας αρέσει τίποτα, ακριβώς όπως είναι... Από εκεί και όλες οι χειρονομίες, τα λόγια και οι απαιτήσεις... Το κρυμμένο δηλητήριο της Παρέμβασης, είναι ότι "εμείς τα ξέρουμε όλα"... Μπορεί να είναι αλήθεια, λες?...

Αντ' αυτού, ο μόνος Τρόπος για να υπάρχουμε και - στη συνέχεια - να συνεργαστούμε με τη Ροή, είναι  η Άγρυπνη Επιτήρηση της προσωπικής μας πορείας, που είναι η Άγρυπνη Επιτήρηση του νου... Για όλα τα πράγματα και κάθε στιγμή...

Και αυτό, δεν σημαίνει "αδιαφορώ για τους άλλους"... Σημαίνει ίσα-ίσα πως, λαμβάνοντας την ευθύνη του δικού μας οχήματος, της δικής μας πορείας, στέκουμε με τη μόνη ευθύνη που μπορούμε ποτέ να έχουμε, τη μόνη ευθύνη που υπάρχει πραγματικά, τη μόνη που δεν είναι περισπασμός... 

Τον εαυτό σου να κοιτάς, τον εαυτό σου να επιτηρείς, τον εαυτό σου να συν-μορφώνεις... Μοιάζει να είναι εγωκεντρικό, ναρκισσιστικό και υπερήφανο, αλλά στην ουσία του είναι ταπεινό... Γιατί ομολογεί πως "δεν είμαι εις θέση να διορθώνω τους άλλους, γιατί δεν γνωρίζω καλά-καλά ούτε εμένα".... Και πως, "όχι, δεν τα ξέρω όλα"... Και η αλήθεια είναι πως ό,τι θεωρούμε υπερηφάνεια και ό,τι θεωρούμε ταπεινό, είναι βαλμένα "απ'έξω κι ανακατωτά" για αυτόν τον κόσμο και σε εκ διαμέτρου αντίθετες θέσεις, από αυτές που κατέχουν στην Πραγματικότητα με κεφαλαίο "Π"....
Η εργασία στον εαυτό, είναι μία Εργασία πλήρους απασχόλησης, που όταν την ξεκινήσεις και την ακολουθήσεις με ευλάβεια - θα δεις - πως δεν θα έχεις χρόνο πια για να ασχοληθείς παρεμβατικά με τη διόρθωση των "άλλων" αλλά ούτε και θα σε νοιάζει αυτό... Γιατί, θα έχεις διακρίνει τι είναι ουσιαστικό και τι όχι...
Είναι σημαντικό και έχει ενδιαφέρον...
Κι όλα τα Πράγματα - όχι μαγικά, αλλά σαν από θαύμα, θα δεις - θα προσαρμοστούν σε αυτό εύκολα, μεταμορφώνοντας ερήμην σου και τον εαυτό τους και τις συνθήκες, γιατί όλα τα Πράγματα θα ανταποκριθούν άμεσα σε αυτή τη Μετά-Στροφή της προσοχής... 

Από τα έξω, προς τα μέσα....
Από τις φιγούρες, στην Ουσία...
Από τις ψευδαισθήσεις, στην Αλήθεια...
Από τη στροφή στο δρόμο, στην Επι-Στροφή στον Εαυτό.....

https://www.youtube.com/watch?v=wJzYHMBqF6Y&ab_channel=Mictlantecuhtli