- Κωδικός "Lazarus" -

Για σαρανταέξι ολόκληρα χρόνια, όση είναι δηλαδή και η παραμονή μου σε αυτόν τον κόσμο μέχρι τώρα, υπήρξα αυτό που λέμε "αναζητητής"... Μονίμως κάτι "έψαχνα"... Δεν το λέω ούτε για καλό, ούτε για κακό... Αυτός ήταν ο δικός μου ο τρόπος... Ο δικός μου προγραμματισμός, αυτό μου υποδείκνυαν οι συνδέσεις των συνάψεων του εγκεφάλου μου... Ο δικός μου ο τρόπος, βασισμένος σε μία τεράστια εσωτερική αγωνία - καθόλου φανερή, ούτε καν σε μένα την ίδια - πως κάτι δεν πάει καλά... Ούτε με μένα, ούτε με τον κόσμο, ούτε με αυτά που έβλεπα να εξελίσσονται γύρω μου... Αναζητούσα, σε μία απεγνωσμένη προσπάθεια να κατανοήσω... 

Κάνοντας πολλές βόλτες και πολλούς κύκλους γύρω από την ουρά μου, έφτανα να χαμογελάω - ή ακόμη και να γελάω δυνατά - με τον ίδιο τον εαυτό μου, διαπιστώνοντας πολλές φορές πως είχα γίνει "επαγγελματίας" στην αναζήτηση... Αυτό το "πρέπει να ψάξω", είχε γίνει αυτοσκοπός... Ήταν δηλαδή, σαν να μην με πολυενδιέφερε μακροπρόθεσμα ο στόχος - τι ήταν δηλαδή αυτό που έψαχνα να βρω - αλλά αυτή καθεαυτή η διαιώνιση της ίδιας της πράξης και της τάσης μου της αναζήτησης... 

Καθόλου άσχημα, κατά μία έννοια... 

Έμαθα πολλά πράγματα, περισσότερα από όσα θα μπορούσα να φανταστώ πως θα γνωρίσω... Ή, πως θα αντέξω να τα γνωρίσω, εδώ που τα λέμε... Και συνάντησα πολλούς ανθρώπους... Κάποιοι από αυτούς ήταν βοηθοί μου στην αναζήτηση... Δέχονταν με ευχαρίστηση και με το αζημίωτο να μου δείξουν τον δικό τους τρόπο... Τη δική τους μέθοδο... Κάποιοι άλλοι, στάθηκαν εμπόδια στις αναζητήσεις μου και ως τέτοια, με εκπαίδευσαν ερήμην τους, στην Υπομονή και την Επιμονή... 

Έφτασα κάποια στιγμή να ζαλιστώ από όλους αυτούς τους ατελείωτους κύκλους... Γιατί ήταν γύρω από την ουρά μου... Η κάθε μέθοδος και ο κάθε άνθρωπος, ήταν οι Αφορμές... Αυτό που απέφευγα για καιρό, όχι όμως πια, ήταν να πάω παραμέσα... Και καταλαβαίνω τώρα, μετά από όλο αυτό το μακρύ ταξίδι μέσα στη νύχτα, το λόγο που πάσχιζα υποσυνείδητα να αποφύγω αυτό το "παραμέσα"... Γιατί τότε, μένεις αναπόφευκτα μόνος με τον εαυτό σου... Και τότε, δεν μπορείς πια να κρυφτείς πίσω από τίποτα και από κανέναν... Δεν έχεις πια άλλοθι... 

Έτσι είναι... Για όλους... Κάποια στιγμή, το ταξίδι στις Αφορμές χρειάζεται να σταματήσει... Και χρειάζεται να "παραιτηθείς" - αυτή ακριβώς είναι η λέξη - από την οποιαδήποτε μορφή "αναζήτησης"... Χρειάζεται πολύ δύναμη αυτή η μορφή παραίτησης... Χρειάζεται πολύ δύναμη να πεις πως θα σταματήσεις να λαμβάνεις πληροφορίες από έξω και πως αφοσιώνεσαι στις πληροφορίες που έρχονται εκ των έσω... Και πως τις ακολουθείς κατά γράμμα... Χρειάζεται πολύ δύναμη να αποποιηθείς τα παιχνίδια και να επιτρέψεις να αρχίσουν οι πιο Σοβαρές Ερωτήσεις...  

Αυτή η διαδρομή, απαιτεί και προϋποθέτει ριζική αλλαγή στον τρόπο αντίληψης... Απαιτεί να στρέψεις το κεφάλι σου αντίθετα από ό,τι κοίταζες έως τώρα... Απαιτεί μία στροφή 180°...  Όπως αναφέρεται με ένα τρόπο στα Μαθήματα Θαυμάτων, ο εγωισμός που μας κατευθύνει σε αυτόν τον κόσμο, είναι σαν αυτό το παιδικό παιχνίδι με το δαχτυλίδι... Το θυμάσαι?... "Ψάξε, ψάξε, δεν θα το βρεις"... Τίποτα δεν πρόκειται να βρεθεί μέσα στα Παιχνίδια του κόσμου, γιατί δεν είναι αυτή η πρόθεσή τους... Ο κόσμος, μαζί με όλα τα Παιχνίδια του, είναι εδώ για την αποπλάνηση και την παραπλάνηση... 

Παιχνίδια, ναι... Γιατί το σοβαρό, ουσιαστικό και φορές επίπονο ταξίδι είναι ένας τρομαχτικά μοναχικός δρόμος προς τα μέσα... Κάποια στιγμή, οφείλεις να σταματήσεις να ασχολείσαι με το "έξω" και τις "μεθόδους".... Κι αυτά, Παιχνίδια του κόσμου είναι... Και να επιλέξεις να κάνεις πιο Σοβαρές Ερωτήσεις... Μόνο αυτές, από τη φύση τους, μπορούν να προκαλέσουν και να προσκαλέσουν Σοβαρές Απαντήσεις...

Όχι, δεν προσπαθώ να καταργήσω τη σημασία της διαδρομής και την ουσία της αναζήτησης, μιλώντας με υποτιμητικά λόγια εκ των υστέρων, όχι... Λέω απλώς πως κι ο αναζητητής ο ίδιος, χρειάζεται κάποια στιγμή να Ωριμάσει... 

Η Αλήθεια... Ωραία λέξη και δύσβατος δρόμος... Μπορεί να λες πως την ψάχνεις για χρόνια, πως την κυνηγάς για αιώνες και πως εκείνη σου κρύβεται και σου διαφεύγει... Μπορεί κιόλας να υποστηρίζεις χαριτολογώντας πως, κάτι έχει μαζί σου και δεν σου αποκαλύπτεται... 

Μα η αλήθεια είναι πως την Αλήθεια τη φοβάσαι... Γιατί ξέρεις εκ των προτέρων, το γνωρίζεις στα σωθικά σου, πως η Αλήθεια καίει... Και πως, κάθε φορά που θα σου ζητάει να ξεφορτωθείς ένα πλασματικό ρούχο που σου έχει φορεθεί ή που το φόρεσες από μόνος σου, θα είναι σαν να αφαιρείς σάρκες από τη σάρκα σου... Ξέρεις πως θα πονέσεις και ξέρεις πως θα ματώσεις... Το ξέρεις... Και μπορεί να το νιώθεις σαν να έχεις χάσει τα πάντα... Έτσι γυμνός που θα στέκεσαι μπροστά στην Αλήθεια... Μα η αλήθεια είναι πως αν δεν απεκδυθείς τον κόσμο, άλλο ρούχο δεν σου δίνεται... 

Σε αυτές τις διαδρομές μου λοιπόν, κύκλο με τον κύκλο γύρω από την ουρά μου, συναντήθηκα με τους ανθρώπους... Η παρατήρησή μου περιοριζόταν στα εξωτερικά πράγματα και όχι στην αυτοπαρατήρηση...Ίσως για τότε, να ήταν καλύτερα έτσι για μένα... 

Και σε όλους τους ανθρώπους, ανεξάρτητα από τη θέση, την ηλικία τους, τις μεθόδους τους, τα επιτεύγματά τους, παρατηρούσα πως υπήρχε κάτι κοινό... Μία κοινή εξίσωση πληροφοριών, που επαληθευόταν στον καθένα... Μπορούσα να το διαβάζω στο σύστημά τους... Κι ας μην μου άρεσε, κι ας έλεγα για τον εαυτό μου πως είμαι επικριτική... 

Κοίταζα λοιπόν κι έλεγα από μέσα μου "αυτός έχει πολύ τρέλα" ή "εκείνος έχει πολύ τρέλα"... Έβλεπα ανθρώπους να κάνουν κακό ο ένας στον άλλο... Κι όταν γινόταν και επί τούτου, κι όχι εν αγνοία, τότε ήταν που είχαν περισσότερη χαρά... Κι έβλεπα ανθρώπους, να τους δίνεται η ευκαιρία να προσφέρουν και να μην το κάνουν από εγωισμό... Κι έβλεπα ανθρώπους να καταστρέφουν τις ζωές τους, συγχνωτιζόμενοι με λάθος ανθρώπους και λάθος συνθήκες για εκείνους - "λάθος", υπό την έννοια της "ασυμβατότητας" - πιστεύοντας πως είναι πολύ ανίκανοι για να αλλάξουν κάτι και πολύ ασήμαντοι για να γλυτώσουν... Και έβλεπα ανθρώπους να υποτάσσονται στις γνώμες των "σημαντικών άλλων" τους και να υποφέρουν μέχρι θανάτου... Και έβλεπα τυφλούς, να πιστεύουν πως τα ξέρουν όλα και πως όλα είναι του χεριού τους... Και έβλεπα, όλους αυτούς που μιλούσαν για την τρέλα των "άλλων", να μην έχουν ούτε στο τόσο αναγνωρίσει τη δική τους... Κι αυτό, μία διαδικασία είναι... Κι αυτό, μία διαδρομή... Για ο,τιδήποτε βλέπεις "έξω", είναι επειδή το έχεις "μέσα"...Γιατί, ποιός έχει κάνει κάτι που δεν έχεις κάνει εσύ?... Ποιός είναι κάτι, που δεν είσαι εσύ?... Και το να φτάσεις να ιδιοποιηθείς, να κάνεις κτήμα σου μία τέτοια αναγνώριση, χρειάζεται τόλμη...Και, πάνω από όλα, χρειάζεται να Δεις... 

Ήμουν κι εγώ μέσα σε αυτούς... Μπορεί να έβλεπα την αλήθεια για τους "γύρω" και για τα "γύρω", δεν τολμούσα όμως να στρέψω το βλέμμα σε μένα... Η αλήθεια που κοίταζα "έξω", ήταν μόνο η αλήθεια με το "άλφα" μικρό... Η άλλη, αυτή με το "άλφα" το κεφαλαίο, βρίσκεται μέσα μας... 

Και τότε, έτσι ξαφνικά, ήταν σαν όλο αυτό το μακρύ ταξίδι μέσα στη νύχτα, να τελείωσε απότομα με έναν επώδυνο κρότο... Σαν να είχα φτάσει επιτέλους, μετά από μία πτώση διαρκείας, στον πάτο του πηγαδιού... Σύγκρουση αναπόφευκτη και μετωπική... 

Και ήρθε και με βρήκε μία συνειδητοποίηση που μου έκοψε την ανάσα για μέρες... Που μπόρεσε να σταματήσει όλα τα λόγια κι όλες τις σκέψεις για καιρό....Χρειαζόταν χώρο, φαίνεται, για να μπορέσω να τη χωνέψω... 

"Θεέ μου... Είμαι τρελή..."

"Μπάμ"... Ο κρότος ακούστηκε μέσα στα κύτταρά μου... Η ζωή μου, είχε χτυπήσει... 

Παρ'όλη την εγγενή μου οξύνοια και την νοητική κατανόηση αυτού του "Είμαστε όλοι Ένα", η παραδοχή του ότι μοιράζομαι κι εγώ μαζί με όλους αυτό το στοιχείο, ήταν κάτι που με ξεπερνούσε... Αυτή η Αλήθεια, με αποστόμωσε... Έμεινα έτσι... Με το ένα χέρι να κλείνει το στόμα μου και το άλλο να κρέμεται στο πλάι, χωρίς λόγια και χωρίς ανάσα, χωρίς να μπορώ να γνωρίζω τι θα γίνει με μένα από εδώ και πέρα... Τι μπορεί να υπάρχει μετά από κάτι τέτοιο?... Πώς θα συνέχιζα τη ζωή μου?... Πώς θα μπορούσα να φροντίζω τον εαυτό μου μετά από αυτό?... 

Δεν θα μπορούσα να μείνω για πολύ ακόμη σε αυτή τη στάση, σαν να είμαι άγαλμα... Κατέβασα το χέρι... Πήρα μία βαθειά ανάσα... Και πήρα την πληροφορία μέσα μου... 

Όταν κοιτάζεις κάτι χωρίς να το κρίνεις, τότε αυτό που κοιτάζεις μεταμορφώνεται... 

Και η μεταμόρφωση, παρουσιάστηκε κι αυτή ξαφνικά μπροστά μου... 

Σαν όλα να είχαν σταματήσει και σαν η ίδια αυτή η συνειδητοποίηση να ήταν πληγή και φάρμακο μαζί... Χωρίς να κάνω τίποτα απολύτως, ένιωσα το χώρο μέσα μου να ανοίγει.... Και μία πρωτόγνωρη, διαφορετική Γαλήνη να με κατοικεί... Ο πάτος του πηγαδιού που φιλοξένησε την πτώση μου, είχε στη διάθεσή του και τη γιατρειά μου... Αλήθεια, ήταν σαν αυτό το μακρύ ταξίδι μέσα στη νύχτα να είχε μόλις λάβει τέλος... Και αλήθεια, αυτή η διαπίστωση δεν ήρθε χωρίς τη συνοδεία ενός κάποιου δισταγμού... Κι όμως... Σαν να ακουγόταν από βαθιά, μέσα από το πηγάδι, κάτι σαν :

"Συγχατητήρια... Νικήσατε... Μόλις Συναντηθήκατε με την Πηγή όλων των δεινών..."...

Και τότε, άνοιξαν οι Πύλες της ζωής μου προς τα πίσω... Και όλη η τρέλα, οι παρανοήσεις και οι παρερμηνείες που έφτιαχναν το κατασκεύασμα της ζωής μου, άρχισαν να αναδύονται... 

Έτσι συμβαίνει με τη Θεραπεία... Χρειάζεται να Δεις... Να έχεις την αντοχή να αντικρύσεις όλα όσα θα βγουν στην επιφάνεια για να απελευθερωθούν...Για να φωτιστούν...

"Θεέ μου...

Πώς μπόρεσα να αφήνω άλλους να ζουν τη ζωή μου?...

Πώς μπόρεσα να ονομάζω "αγάπη" την εξάρτηση, τη χειραγώγηση και την κλεψιά?...

Πώς πίστευα πως είναι όλοι καλοί, κωφεύοντας με επιμονή στις ίδιες τους τις λέξεις για το πόσο ικανοί για όλα, είναι?...

Πώς μπόρεσα να στηριχθώ σε ψευδή στηρίγματα?... 

Πώς επέτρεψα να ζήσω τόσο πειθήνια, τόσο αφελής, τόσο απούσα?...

Θεέ μου...

Τι χρειάζεται άραγε να ζήσω ακόμη για να πω "φτάνει, ως εδώ"?"...

Έπρεπε να το περιμένω... Μετά από όλες αυτές τις ερωτήσεις, που μάλλον έμοιαζαν με κρίση συνείδησης παρά με αυτοεξέταση, θα ερχόταν και η ώρα... Για αυτό, το "παραμέσα"... 

Η φωνή μου άλλαξε... Το ίδιο και η διάθεσή μου... Κάθισα απέναντι στον εαυτό μου, ακίνητη και σοβαρή... Κοιτάζοντάς με στα μάτια... Καθρεφτιζόμουν τώρα με ψυχραιμία στον πάτο του πηγαδιού... Τώρα, ήταν η σειρά των Σοβαρών Ερωτήσεων...

"Εγώ, πού ήμουν?... Πώς μπόρεσα να εκθέτω μονίμως και αδιακρίτως τον εαυτό μου στην Έλλειψη της Αγάπης και να θεωρώ πως όλα θα πάνε καλά για μένα?... Πώς μπόρεσα να ανεχθώ την Έλλειψη της Αγάπης και να τη νομιμοποιήσω στη ζωή μου, με το να την αποδέχομαι κα να την δικαιολογώ?... Πώς μπόρεσα να κάνω ανώφελες επιλογές, ακουμπώντας τη ζωή μου σε ανθρώπινα χέρια κι όχι στα χέρια Αυτού που Γνωρίζει?... Ποιες, αλήθεια, ήταν οι Επιλογές μου?... Γιατί Αληθινή Επιλογή, δεν είναι οι πρακτικές επιλογές που σχετίζονται με την επιβίωση.... Επιλογή σημαίνει "αποφασίζω να ζω την Αλήθεια μου με τόλμη και ειλικρίνεια", αντί την αλήθεια κάποιου άλλου... Είναι το να επιλέξω την ακεραιότητα, τη σοβαρότητα και την υπευθυνότητα από τη συγκατάβαση, το συμφέρον και το συμβιβασμό... Τι σκεφτόμουν?... Κάθε φορά που δεν έβαζα την Αγάπη μπροστά και πάνω από όλα, τι σκεφτόμουν?...Πού άραγε σκεφτόμουν πως θα την συναντήσω, αν όχι απευθείας προερχόμενη από την μοναδική της Πηγή?... Θεέ μου, πόσο τρελή, που άφησα τα μάτια μου και τα χρόνια μου να ασχολούνται με τον κόσμο"... 

Τι πραγματικά αναζητούσα όλα αυτά τα χρόνια?... Μπορούσαν μήπως οι μέθοδοι, οι τρόποι, οι δάσκαλοι και οι τεχνικές να μου δώσουν αυτό που έψαχνα?... Μήπως μπορούσαν να με κάνουν καλύτερο άνθρωπο ή διαφορετικό από αυτόν που ήδη ήμουν?... Αλλάζει κανείς ποτέ?...
Αυτή η εσωτερική αγωνία που οδηγεί - συνειδητά ή και ασυνείδητα - στο να γίνουμε "αναζητητές", είναι επειδή η ψυχή μας ψάχνει μέσα στον κόσμο για αυτό που γνωρίζει πως υπάρχει, αλλά δεν μπορεί να το βρει... Δεν γίνεται να το βρει μέσα στον κόσμο... Και ψάχνουμε και ψάχνουμε και ψάχνουμε για καιρό, για κάτι που μόνο με τη Μετά-Στροφή μας στα "εντός", μπορεί να βρεθεί... Η ψυχή, ζητάει την επανασύνδεση με τον Τροφοδότη της... 

Κάθε ερώτηση, φέρει μέσα της και την απάντηση... Για τούτο, δεν χρειάζεται να ψάξεις πολύ... Και οι Ερωτήσεις μου, είχαν ήδη αρχίσει να Αποκαλύπτουν μιά άλλη αλήθεια από αυτή που ζούσα... Από αυτή που θα μπορούσα να έχω επιλέξει, αν κάθε στιγμή και σε κάθε επιλογή αναγνώριζα την Αληθινή μου Ταυτότητα... 

Εξουθενωμένη, αποκαμωμένη, έπεσα στα γόνατα... 

Και ήταν σαν να υποκλίνομαι μπροστά στο ανυπέρβλητο Μεγαλείο της Αλήθειας που βρέθηκε για μένα εκεί, στα λασπωμένα και μουχλιασμένα απόνερα του πηγαδιού... 

Υποκλινόμουν με ευλάβεια, στην Αλήθεια που ήρθε να με απελευθερώσει...
"Εντάξει... Τώρα, βλέπω... Τώρα, το είδα... Τώρα?... Τι γίνεται τώρα?...
Αναγνωρίζω τώρα αυτό που κρυβόταν τόσο καλά, για τόσο πολύ... Είχε τη δύναμη, όσο δεν το έβλεπα, να κατευθύνει τις επιλογές μου και τη ζωή μου ολόκληρη... Χρειάζομαι να το δω διαφορετικά... Χρειάζομαι έναν άλλο Τρόπο... Έχω τη Θέληση να το δω διαφορετικά...
Παραδίδω τώρα τη μικρή μου αλήθεια, για την Αλήθεια...
Παρακαλώ για την Αποκατάσταση και αφήνω τη Θεραπεία μου στα χέρια Σου..."...
Αυτή η Γαλήνη που ξεκίνησε από μέσα μου, τώρα απλωνόταν και γύρω μου...
Τα πάντα μπορούν να αλλάξουν, κάθε στιγμή, αφήνοντάς τα με Θέληση στα χέρια του Θεραπευτή... 

Στον πάτο του κάθε πηγαδιού υπάρχει αυτή η Αλήθεια... Για τον καθένα από εμάς... Δεν το λέω ούτε για καλό ούτε για κακό... Αν χρειάζεσαι επαλήθευση για την κατάσταση που μοιραζόμαστε όλοι ανεξαιρέτως, μην πας μακρυά... Κοίταξε γύρω σου... Μόνο τρελοί και παράφρονες είναι ικανοί για αποτρόπαια δημιουργήματα... Και μόνο όταν μάθουμε από τι πραγματικά πάσχουμε, μόνο τότε μπορούμε να λάβουμε το κατάλληλο Φάρμακο...
Συνήθως, προτρέπω τους αναγνώστες να επαναλάβουν τη φράση-κλειδί από κάθε κείμενο για να δουν πώς λειτουργεί στους ίδιους... Όχι αυτή τη φορά... 

Είναι δύσκολο να πεις "είμαι τρελός", πόσο μάλλον να το πιστέψεις και να αντέξεις το μέγεθος της Αλήθειας του...
Αυτή τη φορά, αναζητητή, χρειάζεται να γίνει οργανικά... Να σε βρει η Αποκάλυψη, όταν θα είσαι έτοιμος ψυχή τε και σώματι... 

Η φράση, είναι το κλειδί για την Απελευθέρωσή σου... 

Το κωδικό της όνομα, είναι "Lazarus" και είναι κοινό για όλους... 

Το password, πολύ προσωπικό για τον καθένα... 

Θα το βρεις, μόνο όταν κάνεις κι εσύ αυτή τη διαδρομή... 

Μόνο όταν φτάσεις εκεί κάτω, στον πάτο του πηγαδιού... 

Από εκεί, ακολούθησε τη Φωνή που σε φωνάζει...
Σε καλεί να Ανα-Σταθείς, ζωντανός πια... 

Από εκεί, Λάζαρε, ο Μόνος Δρόμος είναι Έξω... 

https://www.youtube.com/watch?v=C6xWKemuTKU