- Το Πλήθος -
Κάποτε-κάποτε, υπήρχαν μέρες που είχα έναν εκνευρισμό... Κάτι μου έφταιγε... Δικαιολογημένα και αδικαιολόγητα, για διάφορους λόγους και - εντελώς ταυτόχρονα -για κανένα λόγο...

Εκείνη την ημέρα, προχωρούσα στο γεμάτο από κόσμο δρόμο στο κέντρο της Αθήνας... Έβλεπα τους ανθρώπους να πηγαίνουν βιαστικά δεξιά κι αριστερά και πάνω-κάτω, σπρώχνοντας ή φωνάζοντας....
"Ο καθένας στον κόσμο του", σκέφτηκα... Και χαμογέλασα, όταν είπα μέσα μου "Το ίδιο κι εγώ"...
Εκεί, ανάμεσα στο πλήθος, ήταν να μου ξέφυγε αυτή η φράση... Σαν να μην μπόρεσα να την κρατήσω μέσα μου... Ούτε καν από διακριτικότητα...
Κι αναρωτήθηκα φωναχτά, μέσα στο μυαλό μου... 

"Μα, έλεος δηλαδή.... Ποιοι είναι όλοι αυτοί γύρω μου?..."... 

Η Απάντηση ήρθε συντομότερα από ό,τι μπορούσα να αντέξω...
Και ήταν καταλυτική... Και με έβαλε στη θέση μου... 

"Τα Αδέλφια σου... Είναι τα Αδέλφια σου"...
Η Απάντηση ακούστηκε, σαν να μου έλεγε... "Μην ξεχνάς..."...

Ένιωσα κάτι που πολύ έμοιαζε με ντροπή για αυτή την αφελή, την τόσο εκρηκτική μου αναρώτηση...
Σήκωσα το κεφάλι ψηλά και συνέχισα να προχωρώ... 

Αυτή τη φορά, αλλιώτικα...
Αποφάσισα να χαμογελάω σε όποιον Συναντούσα... Ή, να τον χαιρετίζω με τη ματιά μου... 

Σαν ο καθένας τους να είναι ένας παλιός γνώριμος...
Σαν - απλά - να το είχα για λίγο ξεχάσει...
Και τώρα, επέτρεπα στη Μνήμη να επιστρέψει....

https://www.youtube.com/watch?v=z_Jx9nqnxOM&ab_channel=mirrorro77