- Κουκλόσπιτο - 

Κατοικώ για χρόνια στην ίδια γειτονιά, στον ίδιο δρόμο και στην ίδια πολυόροφη πολυκατοικία... Μεγάλο κι αυτό το μάθημα για μένα... Τώρα πλέον, μπορώ να το αναγνωρίζω... Γιατί, δεν ήταν πάντα έτσι... 

Υπήρχαν φορές που αντιδρούσα και σχεδόν εκνευριζόμουν με τα όσα μπορεί να συμβούν σε ένα μέρος που είναι μαζεμένοι και έτσι στοιβαγμένοι ανάμεσα σε τσιμέντο, διαφορετικοί άνθρωποι με διαφορετικές συνήθειες... Υπήρχαν φορές που οι συμπεριφορές και οι διαφόρων προελεύσεων θόρυβοι, είχαν τον τρόπο τους μαζί μου... Και τα κατάφερναν να με βγάζουν εκτός εαυτού... Ήταν κάτι που επέτρεπα να συμβεί...

Έχω τη συνήθεια να κοιμάμαι νωρίς... Αυτό, δεν σήμαινε φυσικά πως ακολουθούσαν όλοι το δικό μου πρόγραμμα και το δικό μου βιορυθμό... 

Ένα βράδυ, σχεδόν ξημερώματα, ξύπνησα ταραγμένη... Από τις φωνές και τα ουρλιαχτά από τσακωμούς στον πάνω από εμένα όροφο, και από μία δυνατή τηλεόραση στον από κάτω... Σηκώθηκα από το κρεβάτι μου, σαν να με είχαν "στριμώξει"... Το κεφάλι μου βούιζε από τις φωνές και την ένταση των από πάνω και το σώμα μου είχε γύρω του, τις δονήσεις από την τηλεόραση... Εκνευρισμένη, αλλά κάνοντας μία ικανή προσπάθεια να το αντιπαρέλθω, άρχισα να βηματίζω μέσα στο σαλόνι, αναπνέοντας βαθιά... Οι οχλήσεις όμως δεν με εγκατέλειπαν.... 

"Δεν είναι δυνατόν!", όχι μόνο το σκέφτηκα αλλά το εκστόμισα κιόλας... 

"Δεν είναι δυνατόν να συμβαίνει αυτό!", επανέλαβα δυνατά... Εκεί, στη μέση του σαλονιού, λίγο πριν ξημερώσει... 

Και τότε, ήταν σαν να άνοιξε το ταβάνι και μία Φωνή από πάνω διαπέρασε τα τσιμέντα, θέλοντας να διακόψει τις δικές μου φωνές....

"Ποτέ μη λες "δεν είναι δυνατόν"... Γιατί, είναι... Μόνο όταν δεις, μόνο τότε μπορείς να αλλάξεις"... 

Όλες οι φωνές των από πάνω και όλες οι δονήσεις από την τηλεόραση των από κάτω, καταργήθηκαν μονομιάς... Όλα είχαν σταματήσει... Ξαφνικά, ερήμην μου, είχα επιστρέψει σε μένα... 

Το μόνο που κατοικούσε πια μέσα μου, ήταν ένα "ουπς", παρέα με ένα "αχα"... 

"Εντάξει... Κατάλαβα... Αυτό το "δεν είναι δυνατόν" μου, με οδηγούσε στην άρνηση των πραγμάτων ως έχουν... Κατάλαβα, δεν υπάρχει ίχνος αποδοχής σε αυτό... Κατάλαβα, είναι σαν να λέω σε αυτό που υπάρχει και αυτό που είναι, να σταματήσει να "είναι" γιατί δεν μου αρέσει... Και το μόνο που έκανε, είναι να θέλω να φύγω από τη ζωή μου τρέχοντας... Κατάλαβα... Το πρώτο βήμα για να αλλάξουν οι συνθήκες, είναι να αλλάξω εγώ ως προς τις συνθήκες.... Μόνο αν ανοίξεις πλήρως σε ό,τι Είναι, μόνο τότε μπορείς να επιλέξεις... Γιατί μόνο τότε είσαι παρών... Όταν επιτρέψεις να δεις την Ολόκληρη Εικόνα σε ό,τι κι αν συμβαίνει..."

Επέστρεψα στο κρεβάτι μου, με μία διαφορετική ησυχία μέσα μου κι ας μην είχε ησυχάσει ο τόπος...
Έκτοτε, εκπαιδεύω τον εαυτό μου... Στην παρατήρηση... Αυτό το "δεν είναι δυνατόν", αντικαταστάθηκε σιγά-σιγά αλλά σταθερά, από το "ναι, συμβαίνει κι αυτό"... Για όλα τα πράγματα... Η ίδια η θέση της παρατήρησης, μου είχε προσφέρει την Ησυχία και την Αποδοχή... 

Και κατάλαβα πως, όλες οι Αλλαγές που ονειρευόμαστε, δεν μπορούν - και δεν θα επιτραπεί - να γίνουν από μία θέση βίας και απο-φυγής... Παρά μόνο, από αυτή τη θέση της παρατήρησης και της εσωτερικής ησυχίας, που θα μπορεί να επιλέξει με χαμόγελο την επόμενη διαδρομή... 

Είναι παράξενο, αλλά όσο εκπαίδευα τον εαυτό μου σε αυτό το Μάθημα, οι θόρυβοι και οι οχλήσεις σταδιακά σταματούσαν... Χωρίς καμμία δική μου παρέμβαση...

Μάθαινα - φαίνεται - καλά το Μάθημά μου και δεν μου χρειάζονταν πια...

https://www.youtube.com/watch?v=iYuldgIOelY&ab_channel=TomJonesVEVO