- Το Ξίφος -
Ήταν μία από αυτές τις φορές... Από εκείνες που πλέον, όλο και πιο σπάνια έρχονται να με συναντήσουν... Αλλά όταν εμφανίζονται, κάνουν δραματικά αισθητή την παρουσία τους... Ήταν άλλη μία από αυτές τις φορές, που ονομάζω "εκτός εαυτού"... Εκτός κέντρου.... Έξω από μένα... 

Απροσδόκητα, είχε βγει από μέσα μου ένα παράπονο... Για κάποιες συμπεριφορές που έτυχε να συναντήσω... 

"Γιατί αυτός μου είπε έτσι?"... "Γιατί ο άλλος μου είπε αλλιώς?"... "Πού είναι η αγάπη ή η συμπόνοια σε όλο αυτό?"... "Δεν θα ήταν καλύτερα - ή πιο εύκολα - αν ήταν έτσι κι όχι αλλιώς?"...

Ατελείωτοι συνδυασμοί από λέξεις... 

Λες και εγώ τα κάνω όλα τέλεια, ή οτι γνωρίζω τι χρειάζεται να συμβεί και με ποιο τρόπο... 

Το ζήτημα είναι ένα... Η μία σκέψη ακολουθούσε την άλλη, χωρίς να φαίνεται να υπάρχει κάποιο τέλος σε αυτή την ανακύκλωση... Μόλις είχα μπει σε ένα λαβύρινθο, χωρίς να μπορώ να βγω από εκεί - κατά τα φαινόμενα - σώα και αβλαβής... 

Έκανα το σφάλμα να κοιμηθώ με αυτές τις σκέψεις... 

Την επόμενη μέρα, ξύπνησα με ένα πρήξιμο σε όλο το σώμα και με το βλέμμα μου θολό... Δεν είχα ακόμη καταλάβει... Το αποτέλεσμα των σκέψεων μου όμως, για τους "άλλους", είχε γραφτεί στο σώμα μου και σε μένα την ίδια... 

Ζήτησα βοήθεια, για να μπορέσω να δω τι ήταν αυτό που δεν καταλάβαινα... Ο νους μου, μου παρουσίασε τότε ένα παρελθόν περιστατικό από τη ζωή μου... 

Βρισκόμουν για ένα χρόνο σε μία εργασία... Η εκπαιδευτική χρονιά πλησίαζε στο τέλος της κι εγώ ανακοίνωσα στους τότε συνεργάτες μου, πως δεν θα συνέχιζα να είμαι μαζί τους και την επόμενη χρονιά, καθώς είχα αποφασίσει να εργάζομαι ιδιωτικά... Προφανώς και δεν το περίμεναν, κάτι τέτοιο σήμαινε για εκείνους νέο ψάξιμο για συνεργάτες, νέο τρέξιμο και νέες αμφιβολίες... Αποδεκτό... Παρόλα αυτά, εγώ έμεινα στην απόφασή μου και, όταν η χρονιά έκλεισε, τους αποχαιρέτισα, νιώθοντας ωστόσο τους κραδασμούς που η ίδια η απόφασή μου είχε δημιουργήσει... 

Από τη νέα χρονιά, ξεκίνησα να εργάζομαι κατά μόνας κανονικά... Είχα ξεχάσει ήδη το περιστατικό... 

Πέρασε αρκετός καιρός, όταν κάποια στιγμή - λόγω γειτνίασης - συναντήθηκα στο δρόμο με έναν από τους πρώην συνεργάτες... Είχε περάσει τόσος χρόνος, μα κάτι στην έκφρασή του φαινόταν να μην το έχει αντιληφθεί αυτό... 

Πλησίασα χαμογελαστή να τον χαιρετήσω... Το βλέμμα του, ήταν σχεδόν εχθρικό και το πρόσωπό του παραμορφωμένο από τη δυσαρέσκεια... 

Το μόνο που βρήκε να πει, ήταν : "Σε έχω ξαναδεί στο δρόμο... Δεν ήθελα όμως να σε συναντήσω, ούτε να σε χαιρετήσω... Άλλαζα πεζοδρόμιο..."

Και τότε, χωρίς τη δική μου συγκατάθεση, ερήμην μου, άκουσα την ψυχή μου να απαντάει με μία αλλιώτικη από τη δική μου φωνή...

"Είδες τι κάνουμε στον εαυτό μας?"... 

Είναι θαυμαστό και άξιο της προσοχής μας, τι είναι που η Ψυχή γνωρίζει... 

Η συνάντηση αυτή, δεν περιείχε κανέναν άλλο χαιρετισμό και καμμία ευλογία... 

Αυτό που άκουσα την ψυχή μου να λέει τότε, μου φώτισε αυτό που συνέβαινε κι αυτό που σκεφτόμουν για τη δική μου περίπτωση... 

Καμμία σκέψη δεν εγκαταλείπει ποτέ την πηγή που τη δημιούργησε... Δεν υπάρχει τίποτα έξω από εμάς... Ό,τι σκέφτεσαι και ό,τι νιώθεις για τους "άλλους", είναι μία "μαγεία" που ουσιαστικά, τη δημιουργείς για τον εαυτό σου... Εαν επιλέξεις να ευλογήσεις τα πράγματα, ευλογία θα είναι που θα επιστρέψει σε σένα... Αν πάλι επιλέξεις την καταδίκη και τη δυσαρέσκεια, να μην αμφιβάλλεις τι θα είναι που εσύ θα νιώσεις... 

Το Μήνυμα που ήρθε στη συνέχεια ως επιπλέον βοήθεια, ήταν τόσο σαφές όσο και σημαντικό... 

"Το τι κάνεις με την Καρδιά σου, είναι δική σου ευθύνη.. Και είναι ανεξάρτητο από τα εξωτερικά φαινόμενα"...

Οι σκέψεις της ζήλιας, της κακίας, του φθόνου για τους "άλλους", είναι ένα Ξίφος πάνω από το δικό σου κεφάλι...
"Άλλοι", δεν υπάρχουν... Εσύ, είσαι Όλα... Πομπός και δέκτης, ταυτόχρονα...

Και όλα - και αρχικά και τελικά - ξαναγυρνάν σε μας...

https://www.youtube.com/watch?v=qtp6J2opA64