- Επέμβαση Ανοιχτής Καρδιάς -

Τον είχα μαζί μου από το καλοκαίρι... Ήταν πολύ μικρός όταν βρεθήκαμε... Χαλούσε τον κόσμο με τις φωνές του, τόσο, που σε έκανε να αναρωτιέσαι πώς βγαίνει μία τόσο δυνατή φωνή από ένα τόσο μικρό σώμα... 

Τον είχα μαζί μου, ήθελα να βοηθήσω με όποιο τρόπο μπορούσα να διορθωθούν οι ευαισθησίες που είχε στα μάτια του... Πολύ σύντομα, άρχισε να μιλάει... Ή τουλάχιστον, έτσι μου φαινόταν... Μπορούσαμε να συνεννοηθούμε απόλυτα... Ακόμη και χωρίς να μιλάμε, καταλάβαινε κάθε μου κίνηση και κάθε μου πρόθεση... 

Μεγάλωνε κι όσο μεγάλωνε στα χέρια μου, τόσο τον καμάρωνα... Από ένα ατίθασο αγόρι, είχε γίνει ένας όμορφος και γλυκός αρσενικός... Οι φωνές του συνέχιζαν να ξεσηκώνουν τον κόσμο, αυτό δεν είχε αλλάξει...

Πέρασε κάποιος καιρός... Ήταν ανήσυχος πλέον, έτσι παρατηρούσα... Ενώ περνούσαμε πολύ όμορφα και είχε ό,τι ήθελε, είχε αρχίσει να εμφανίζεται μία ανησυχία στον τρόπο του που, όσο περνούσε τόσο αυτή η ανησυχία μεγάλωνε... 

Τις τελευταίες ημέρες, δεν κοιμόταν σχεδόν καθόλου... Οι φωνές του, γίνονταν περισσότερες καθώς έπεφτε η νύχτα... 

Ήταν ξημέρωμα, ή λίγο πριν που οι φωνές του με ξύπνησαν... Τον πέτυχα στο κάγκελο της βεράντας, να φωνάζει με μία φωνή που δεν είχα ξανακούσει... Κοιτούσε γύρω-γύρω, σαν να έψαχνε κάτι... 

Τότε, κατάλαβα... Ήταν η Φύση που τον καλούσε... Ήταν η ώρα του... 

Δεν ήθελα να τον ελευθερώσω... Δεν ήθελα καθόλου να τον αφήσω να φύγει... Τον είχα πια συνηθίσει και τον αγαπούσα πολύ... Ειδικά τις νύχτες που ερχόταν για να κουρνιάσει μαζί μου κάτω από τα στρωσίδια... Όπου έβρισκε μία ζεστή καμπύλη από σώμα, εκεί και κούρνιαζε... Και σηκωνόταν από εκεί, μόνο όταν σηκωνόμουν κι εγώ... Δεν ήθελα να τον αφήσω... Μου γλύκαινε την καρδιά...

Δεν γινόταν όμως αλλιώς... Τον έβλεπα να υποφέρει... 

Όσο κι αν δεν ήθελα, έπρεπε να το κάνω... Έπρεπε να τον αφήσω, στη Φύση που τον καλούσε και στο δρόμο του... 

Έτσι ξαφνικά το πήρα απόφαση... Ένα πρωί... Τον άρπαξα και τον έβαλα στην αγκαλιά μου... Κι εκείνος, ήταν σαν να με κοιτάει στα μάτια με μία πρωτόγονη δύναμη, καθώς φτάναμε στο ισόγειο... Με το που βγήκαμε στην είσοδο, ξανάρχισε τις φωνές... Κοίταζε γύρω, σαν να καταλάβαινε...

Τον άφησα από τα χέρια μου, σε μία μεριά με δέντρα και χόρτα.... Γύρισα την πλάτη μου απότομα και δεν ξαναγύρισα να κοιτάξω... 

Επιστρέφοντας σπίτι, δεν μπορούσα να το πιστέψω τι είχα μόλις κάνει... Τον αγαπούσα πολύ και η καρδιά μου πονούσε, με ένα πρωτόγνωρο πόνο... Αλλιώτικο... Από αυτούς που λένε ξεκάθαρα πως, ο,τι παυσίπονο και να πάρεις, αυτός ο πόνος δεν θα περάσει... 

Τις τρεις επόμενες ημέρες, ήταν η σειρά μου να είμαι σε τρομερή ανησυχία... Δεν ήξερα που να κρυφτώ για να καταλαγιάσω αυτό που ένιωθα... 

Έτσι ξαφνικά κάποια στιγμή - μπορεί να ήταν την ώρα που έπλενα τα πιάτα - σταμάτησα ο,τι ήταν που έκανα... Ένιωσα σαν κάτι να έρχεται κατά πάνω μου... 

Ο,τι κι αν ήταν "αυτό" που ερχόταν, έπεσε πάνω μου με κρότο... Η αίσθηση που είχα, ήταν πως συγκρούστηκα με κάτι πολύ δυνατό και ακριβώς στη θέση που ήμουν, διαλύθηκα σε χίλια κομμάτια... Η καρδιά μου εξερράγει, χαρίζοντάς μου απλόχερα τον αντίστοιχο πόνο... Κόπηκε η αναπνοή μου... Δεν υπήρχε τίποτα άλλο να κάνω, δεν μπορούσα να σκεφτώ κάτι άλλο... Έφτασα μέχρι το κρεββάτι μου... Σκεπάστηκα μέχρι τα αυτιά... Κοιμήθηκα... 

Την επόμενη μέρα, καταλάβαινα φυσικά πως η ζωή χρειάζεται να συνεχίσει... Έκανα να κουνήσω το σώμα μου από εκεί που βρισκόταν όλη νύχτα... Πονούσε ακόμη... Απλά, μέρος του πόνου της χθεσινής μέρας, δεν είχε ακόμη ξυπνήσει... Θα το άντεχα, έτσι είπα... 

Ετοίμασα το σπίτι, ετοίμασα και ο,τι χρειαζόταν για να αποχωρήσω και να ξεκινήσω τη μέρα... 

Βγήκα από την είσοδο της πολυκατοικίας, ψάχνοντας με κόπο τα πράγματα στην τσάντα μου... Το σώμα μου, πονούσε παντού...

Ακόμη δεν είχα σηκώσει το βλέμμα μου έξω... 

Και τότε, κάτι θαυμαστό συνέβη... 

Η απέναντι πολυκατοικία, είχε ένα καινούργιο, ολοκαίνουργιο φως επάνω της... Το ίδιο και η διπλανή... Και η απέναντι από αυτήν... Γύριζα τα μάτια μου με απορία να κοιτάξω... Και όλη η γειτονιά, αυτή η γειτονιά που έλεγα πως τη βαρέθηκα, όλη η γειτονιά είχε ένα ολοκαίνουργιο, παράξενο, δυνατό φως επάνω της... Και γύρω.... Και πάνω και κάτω και παντού... Και τότε, κατάλαβα....

Μπορεί να μην τον έβρισκα ξανά , μα το δώρο του ήταν αυτό : "Θα μπορούσε να είναι παντού"... 

Σε εκείνο το δέντρο, σε εκείνη τη γωνία, κάτω από εκείνο το αυτοκίνητο... Ή μπορεί, να είναι αυτός που τώρα τρέχει μπροστά... Μπορεί να μην τον έβλεπα ξανά, αλλά για μένα θα ήταν παντού... Γιατί, μη γνωρίζοντας πού ακριβώς είναι, η αγάπη μου και η προσοχή μου για εκείνον, θα ήταν τώρα πια παντού... 

Αυτό ήταν το παράξενο φως που έβλεπα γύρω... 

Σπάζοντας η καρδιά μου, άνοιξε τόσο που πια φώτιζε σαν φάρος, γύρω-τριγύρω... Και μακρυά...  

Αυτό ένιωσα πως μπορεί να συμβεί με κάθε τι που μπορεί να είναι "απώλεια"... Μπορείς να μείνεις στη θλίψη και το παράπονο... Ή, μπορείς να αφήσεις τον ίδιο τον πόνο να σε αλλάξει... Να σε μεταμορφώσει... Και να επιτρέψεις στην Αγάπη - αυτήν, μετά από την επέμβαση της ανοιχτής καρδιάς - να απλώσει στο χώρο και στο χρόνο... 

Να υποδεχτείς με αυτό τον τρόπο, το Θαύμα που κρύβεται πίσω από κάθε πόνο...

Θα πονάς, εντάξει, αλλά θα σε παρηγορεί το φως που θα βλέπεις γύρω... 

Και ξέρεις, εδώ που όλοι βρισκόμαστε, δεν ξέρεις ποτέ από πού θα πάρεις το επόμενο μάθημά σου... 

Το ο,τιδήποτε - αν το θελήσεις - μπορεί να γίνει ο εκπαιδευτικός σου καταλύτης... 

Ένα θεϊκό εργαλείο, στο Δρόμο προς την Αγάπη... 

*Αφιερωμένο στον αρσενικό μου, το Σπίθα...

https://www.youtube.com/watch?v=FwZiDg2TYn4