- Το Σώμα μέσα στο Σώμα -

Στις Συναντήσεις που πραγματοποιώ, έχει προκύψει κάποιες φορές - ευτυχώς, όχι συχνά - να "δω" στον ίδιο τον άνθρωπο ή σε κάποιον άλλον στο περιβάλλον του, κάτι που η πνευματική μου όραση μετέφραζε ως "δαίμονα"... Την πρώτη φορά, δεν το έψαξα πολύ καθώς ούτε ο ίδιος ο άνθρωπος ενδιαφερόταν να μάθει περισσότερα, μα κάποια επόμενη - όταν έφτασα να "δω" ξανά το ίδιο πράγμα - βάλθηκα να αναρωτηθώ τη σημασία του... Σκεπτόμενη πως, δεν είναι χρήσιμο να "δαιμονοποιούνται" ανθρώπινες υπάρξεις...Υπήρχε παρ΄όλα αυτά κάτι που έχρηζε μετάφρασης, έστω για να γνωρίζω για μιά επόμενη φορά που κάτι παρόμοιο θα προέκυπτε... 

Αυτό που "έβλεπα" λοιπόν ως "δαίμονα" σε όλες τις περιπτώσεις, ήταν ένα άλλο σώμα μέσα στο σώμα του ανθρώπου... Μία ανεξάρτητη οντότητα... Με διαφορετική ταχύτητα κίνησης και πράξης από το φυσιολογικό ανθρώπινο ρυθμό... Γρήγορη και σπασμωδική... Σκοτεινή και πηχτή...  

Ως συνηθίζω για τα πράγματα που δεν καταλαβαίνω, ζήτησα βοήθεια με συμπληρωματικές πληροφορίες, ώστε να κατανοήσω την Αλήθεια και να αποφευχθούν τα προσωπικά συμπεράσματα... 

Το Μήνυμα που έλαβα, ήταν "Πόνος"... 

Για όλους τους ανθρώπους είναι έτσι... Ο πόνος, είναι παρών στη ζωή όλων και, από μόνος του, δεν είναι ούτε "καλό" ούτε "κακό"... Παρά μία συνθήκη που πολλές φορές προκύπτει να γίνει ο δάσκαλός μας... Αυτό, εξαρτάται από πολλά άλλα πράγματα, από την ιδιοσυγκρασιακή δομή του ανθρώπου, το παρελθόν και τα βιώματά του, την καρμική αλυσίδα στις γενεές...

Για τις περιπτώσεις όμως στις οποίες αναφέρομαι, δεν ήταν αυτό... 

Υπήρχαν γεγονότα και στιγμές που ήταν αδιαχείριστες... Που ο άνθρωπος είχε αρνηθεί να αντιμετωπίσει, ή ακόμη και να δει... Που, μπορεί να είπε κάποια στιγμή στη ζωή του πως "δεν το αξίζει αυτό"... Ήταν από αυτά τα γεγονότα και τις στιγμές που, τις κρύβει κανείς "κάτω από το χαλί" και λέει πως δεν υπάρχουν... Ήταν ολόκληρες στοιβάδες από Πόνο...

Αυτές οι απωθήσεις, δημιουργούσαν ένα δικό τους σώμα μέσα στο σώμα... Σώμα, κυριολεκτικά μιλώντας... Ένα πλήρως ζωντανό, ασυνείδητο κομμάτι του εαυτού που, σε κάθε ευκαιρία, θα κάνει αισθητή την παρουσία του, ελέγχοντας πλήρως τη συμπεριφορά του ανθρώπου... Και με αυτό εννοώ, όπως παρατήρησα σε κάθε μία από αυτές τις περιπτώσεις πως, ο άνθρωπος δεν θα είναι ελεύθερος να δράσει σε κάθε περίπτωση από την Καρδιά - με άλλα λόγια, στη Στιγμή - αλλά με την ενεργοποίηση αυτού του ανεξάρτητου από "εκείνον" σώματος, θα επαναλαμβάνει ξανά και ξανά τον ίδιο Πόνο που έζησε ο ίδιος, προβάλλοντας όπου και όπως μπορεί το παρελθόν του στο παρόν, θρέφοντας ξανά και ξανά τον εσωτερικό αυτό "δαίμονα" με τις ίδιες σάπιες σάρκες... Και με τον Πόνο να ανακυκλώνεται διαρκώς, σε ένα ατελείωτο φαύλο κύκλο... Δέσμιος... 

Ο Πόνος αυτός, περιέχει διάφορα συστατικά... Το φόβο, το θυμό, το φθόνο... Όλα αυτά τα συστατικά, κατά την πνευματική όραση, παρουσιάζονται με υψηλές ταχύτητες καθώς η ενέργειά τους είναι αντιστρόφως ανάλογη από την έκφρασή τους.... Είναι, δηλαδή, χαμηλής συχνότητας... Επιτρέποντας τη δημιουργία αυτού του ανεξάρτητου σώματος μέσα στο σώμα, ουσιαστικά ο άνθρωπος έχει αποφασίσει - και έτσι, εκ του αποτελέσματος, ζει - το Διαχωρισμό... Διαχωρίζει τον εαυτό του από το σύνολο και τώρα, προσπαθεί να "επιβιώσει" όπως μπορεί...

Πότε φοβάσαι? Όταν θεωρείς πως απειλείσαι...

Πότε θυμώνεις, πότε ζηλεύεις και πότε φθονείς? Όταν πιστεύεις πως ο "άλλος" έχει κάτι που εσύ δεν έχεις, όταν πιστεύεις πως ο "άλλος" είναι κάτι που εσύ δεν είσαι... 

Και δεν εννοώ πως αυτές οι αντιδράσεις γίνονται συνειδητά... Το σώμα μέσα στο σώμα, έχει πλέον τη δική του προσωπικότητα και ο ίδιος ο άνθρωπος βρίσκεται ασυνειδήτως "υπό κατάληψη"...

Ο,τι ονομάζεται Φώτιση, είναι για μένα ένα ταξίδι, μία διαδρομή - πιθανά χωρίς τέλος - στην Κατανόηση... Δεν χρειάζεται να αλλάξει κάτι κανείς... Χρειάζεται να Δει... 

Και αυτό σημαίνει, να αποφασίσει να φέρει όλο το Σκοτάδι του, στο Φως... 

Καθόλου εύκολη διαδικασία, έως και επίπονη θα την ονόμαζα...

Κι όχι για κανέναν άλλο λόγο, μα γιατί θα χρειαστεί να δεις τι κάνεις και ποιος είσαι, με δύναμη και κουράγιο, χωρίς την παραμικρή ωραιοποίηση... 

Γιατί θα χρειαστεί να αντιμετωπίσεις - με κοφτερή ειλικρίνεια - τον εαυτό που "νόμιζες"...

Θα χρειαστεί να δεις, Εσύ, ποιον Λύκο θρέφεις... 

- "Υπάρχουν Δύο Λύκοι μέσα μου

Και μέσα στον καθένα

Ο ένας, είναι Σκοτεινός

Γεμάτος από φόβο, οργή και φθόνο

Ο άλλος, είναι Φωτεινός

Γεμάτος από καλοσύνη, συμπόνοια και αγάπη. 

Οι Δυό, αντιπαλεύουν διαρκώς... "

- "Και ποιος Λύκος νικάει τελικά?"

- "Ο Λύκος που θρέφεις...."

https://www.youtube.com/watch?v=rfOrplg80MM