- Ντοκυμαντέρ -

Γεννήθηκα με μία ρωγμή στο κεφάλι... Εσωτερικά... Αγκαλιά με αυτή την προσωπική μειονεξία βρέθηκα σε αυτόν τον κόσμο... Γιατί, ως τέτοια την αντιμετώπιζα για καιρό... Για χρόνια... Τίποτα δεν μου άρεσε από τον κόσμο, τίποτα δεν μου ήταν αρκετό... 

Δεν θυμάμαι ποτέ να είχα αναρωτήσεις για το σκοπό της ζωής μου, από πού ερχόμαστε και πού καταλήγουμε, τίποτα από αυτά... Μόνο έλεγα "δεν μπορεί να είναι μόνο αυτό"... Ακόμη κι όταν έβλεπα την ομορφιά αυτού του κόσμου, έλεγα "δεν μπορεί να είναι μόνο αυτό"...
Και, ξέρεις, με τον ίδιο τρόπο που κάθε πρόβλημα περιέχει μέσα του και τη λύση, έτσι και κάθε απορία μας, κάθε αναρώτηση και κάθε αναζήτηση, έρχεται μαζί με το Σπόρο της Απάντησης... Ποτέ μόνη της... Είναι, σχεδόν, σαν να ξέρεις ήδη...

Πορεύτηκα στη ζωή μου με το μοναδικό τρόπο που ήξερα και που με κρατούσε σχεδόν ασφαλή... Κάνοντας υπομονή... Νιώθοντας πάντα πως "κάτι" καθοδηγεί με αγάπη και φροντίδα τη ζωή μου, αλλά μέχρι εκεί... Χωρίς να έχω αποδείξεις γι αυτό, χωρίς να το έχω δει... Σαν να ήθελα να το πιστεύω, για να μπορώ να συνεχίζω... Πίστευα σε "κάτι", χωρίς να το γνωρίζω... 

Ήταν πολύ καιρό πριν - πολύ καιρό πριν έρθουν να με βρουν τα Πράγματα - που περνούσα άλλο ένα απόγευμα χαζεύοντας τηλεόραση... Το ξέρεις πως δεν υπάρχουν συμπτώσεις σε αυτό τον κόσμο, το ξέρεις?....

Παίζοντας με το τηλεκοντρόλ, κυριολεκτικά "έπεσα" επάνω σε ένα ντοκυμαντέρ... Περιέγραφε τη ζωή μιάς γυναίκας, συνηθισμένης και γειτόνισσας στα πέριξ... Δεν μιλούσε η ίδια, την ίδια δεν την έδειξαν... Το ντοκυμαντέρ, ήταν με αφορμή το θάνατό της... Ενός ακόμη "συνηθισμένου ανθρώπου" της διπλανής πόρτας... Μιλούσαν για εκείνη, άνθρωποι που τη γνώρισαν... Την περιέγραφαν ως "σύγχρονη αγία"... Μιλούσαν για εκείνη χαμογελαστά - όχι επειδή ήταν η κάμερα μπροστά τους - σαν να περιγράφουν κάτι σπάνιο και ταυτόχρονα παράξενο και σεβάσμιο... Από αλλού φερμένο... Μιλούσαν για έναν άνθρωπο που μιλούσε για το Χριστό... Που ήταν πάντα εκεί, να προσφέρει και να προστρέξει - κατά το παράδειγμά Του - όλους όσους είχαν ανάγκη.. Και τους μιλούσε... Να μην ανησυχούν... Για τίποτα... Πως, όλα είναι Εδώ... Πως, Εκείνος που μας έφερε εδώ, Εκείνος και θα φροντίσει για όλα τα απαραίτητα... Τους έδειχνε με το παράδειγμά της πως, και για εκείνη ίσχυε το ίδιο... Πως, κάθε φορά που και η δική της ζωή είχε ανάγκη, όλα τα πράγματα ερχόντουσαν και την έβρισκαν... Τους μιλούσε και η ψυχή τους αγαλλίαζε...Τους ευλογούσε με προσευχές, όχι τις προσευχές που είναι γραμμένες κάπου, αλλά αυτές που έβγαιναν από την καρδιά της για τον καθένα...Ήταν φωτεινή, μιλούσε για κουράγιο και για πίστη σε μία ανώτερη δύναμη, που μόνο αγαπά...Ανεξαιρέτως και ανεξαρτήτως... Ήταν εκτός του κόσμου, κανείς όμως δεν μιλούσε για εκείνη ούτε με μία - έστω ελάχιστη - αίσθηση γραφικότητας...
Δεν προσπαθούσε να προσηλυτίσει κανέναν, γιατί δεν ανήκε πουθενά... 

Και ήταν - κατά τις περιγραφές τους - σαν να άφησε πίσω της φεύγοντας, το Φως της ζωής της... 

Για συντροφιά και ενθύμηση... 

Έτρεμα ολόκληρη... Ούτε και ήξερα τι ήταν αυτό που με βρήκε... Σαν ξαφνικά, η ρωγμή στο κεφάλι μου να είχε μεγαλώσει και να είχε "πάρει φως"... 

"Τον είδε... Τον είδε... Τον γνώρισε... Εκείνη συνάντησε το Θεό... Συνάντησε το Θεό..."

Για μέρες, αυτές οι φράσεις μου, ήταν μαζί μου... 

Λέγεται πως, αυτό το "τίποτα δεν είναι αρκετό", είναι μόνο η πλεονεξία και η αδηφαγία του ανθρώπου... Αντιλέγω... Τίποτα δεν είναι αρκετό, δεν μπορεί να είναι αρκετό για κανέναν από αυτόν τον κόσμο... Για κανέναν, ακόμη και για εκείνους που δεν γεννήθηκαν - όπως εγώ - με μιά ρωγμή στο κεφάλι... Γιατί, απλά, δεν είμαστε από εδώ... Ερχόμαστε εδώ για να μάθουμε, ερχόμαστε για να εν-θυμηθούμε... Τι αληθινά είμαστε...
Και μετά, τίποτα άλλο δεν έχει σημασία... 

Τι καλύτερο δώρο για τη ζωή σου, να Συναντηθείς με αυτό που κατοικεί μέσα σου... Μέσα σε σένα, σε μένα και σε όλους... Ανεξαιρέτως και ανεξαρτήτως... 

Τι καλύτερο δώρο, να Συναντηθείς σε αυτή τη ζωή με το Φως...

https://www.youtube.com/watch?v=mDTph7mer3I&ab_channel=Differance1