- Ματ -

Ευτυχώς, έχουμε πάνω από το σπίτι όπου κατοικούμε, έναν υπέροχο λόφο... Γεμάτο δέντρα, βράχους και πρασινάδα... Εκεί, μπορούμε και ξεφεύγουμε λίγο από το γκρι... Ευτυχώς, αυτές τις ημέρες όλο το σκηνικό είναι ηλιόλουστο... Παρέα με τον ήλιο, ξεκινήσαμε τη βόλτα μας... Με αφορμή και χαρούμενο άλλοθι, τον τετράποδο φίλο μας... 

Ανηφορίσαμε το δρόμο και βγήκαμε στην κορυφή του λόφου... Ήμασταν μόνοι, παραδόξως... Περπατήσαμε αρκετά, όλοι μαζί, αναπνέοντας το δροσερό πια αεράκι... Έχει αλλάξει ο καιρός... 

Ήταν λίγο πριν φύγουμε και λίγο πριν πέσει και ο ήλιος πίσω από το μακρινό βουνό, όταν ακούστηκαν θόρυβοι από μηχανές... Ανέβαιναν με βιασύνη την ανηφόρα, όχι από εκεί που υπήρχε δρόμος, μα από τη ράχη του λόφου... 

Στις μηχανές, επέβαιναν άντρες με στολές αστυνομικού... Από τις Μονάδες Αποκατάστασης της Τάξης... Αυτό, δεν ήταν προς έκπληξή μας, καθώς η περιοχή αστυνομεύεται διαρκώς για γνωστούς και συγκεκριμένους λόγους... 

Τρεις άντρες οδηγούσαν, τρεις ήταν και οι συνεπιβάτες... Έξι άτομα, όλοι με τις στολές, με τα κράνη τους και εν πλήρη εξαρτήσει... 

"Τι έγινε ρε παιδιά?... Πώς φτάσαμε ως εδώ?...", άκουσα τον έναν να λέει... 

Εμείς απλά παρακολουθούσαμε ακίνητοι, από μακρυά... 

Έβγαλαν τα κράνη τους, που έκρυβαν τις φυσιογνωμίες μικρών παιδιών... Μπορεί γύρω στα εικοσιπέντε με τριάντα... Μόνο οι στολές τους ήταν που εξέπεμπαν αυστηρότητα... Τα μάτια τους, ήταν σαν χαμένα... Γύρευαν να καταλάβουν που έχουν τώρα βρεθεί... 

Αφού κατέβηκαν όλοι από τις μηχανές, μας κοίταξαν... Μείναμε για λίγο έτσι, να κοιταζόμαστε... Με αυτό τον δυνατό αέρα που είχε ξεκινήσει στο λόφο, ήταν σαν σκηνή από ταινία... Ή θα μονομαχούσαμε σαν ξαφνικοί αντίπαλοι, ή θα αγκαλιαζόμασταν σαν φίλοι από τα παλιά... Μας είχε καταπιεί όλους μια διφορούμενη παύση...

Ένας - δυό από αυτούς, βρήκαν τα λόγια να  μας ρωτήσουν : "Χαθήκαμε... Πώς μπορούμε να ξαναβγούμε στο δρόμο?"...

Παρατήρησα πως όλοι, είχαν μία θέση σχεδόν αμυντική... Που, εύκολα, θα μπορούσε να γίνει επιθετική... Έτοιμοι για όλα... Πάντως, σε μία αδιευκρίνιστη ένταση... Για κάποιο λόγο... 

"Γεια σας βρε παιδιά", τους είπα με αφέλεια... Δεν ήξερα να τους πω για το δρόμο που ζητούσαν, μόνο να χαμογελάσω ήξερα εκείνη την ώρα... Οι στολές, δεν με ενδιέφεραν.... Ποτέ... Καμμία στολή και καμμία ταυτότητα... Τους κοιτούσα και το βλέμμα μου, τους διαπερνούσε... Εγώ έβλεπα μικρά αγόρια και τους γιους μίας κάποιας μάνας..

Βλέποντας τη χαλαρή μας στάση, χαλάρωσαν κι εκείνοι...

Ανταλλάξαμε λίγες κουβέντες και, αφού τους χαιρετίσαμε, ξεκινήσαμε να κατηφορίζουμε... Μπροστά μας, ήταν ένα μονοπάτι που οδηγούσε τελικά στο δρόμο... 

Άρχισα να φωνάζω για να με ακούσουν "Εεεεε!!! Παιδιά.... Ο δρόμος είναι από εδώ...Ο δρόμος είναι από εδώ... Ο δρόμος που ψάχνετε, είναι από εδώ...."

Σε πολύ λίγο, οι μηχανές μας πλησίασαν, κατηφορίζοντας το δρόμο που τους υποδείκνυα.... 

Δεν φορούσαν ακόμη τα κράνη τους και έτσι, μπορούσαμε να δούμε τα χαμόγελά τους... 

"Ευχαριστούμε! Ευχαριστούμε...."... Έξι "ευχαριστούμε" ακούστηκαν σαν μιά χαμογελαστή οχλαγωγία, καθώς σταματούσαν για λίγο δίπλα μας, για να μας προσπεράσουν στη συνέχεια... 

Τα μάτια τους, συνέχιζαν να έχουν ένα δισταγμό... Κάτι σαν απορία...Σαν να είναι συνηθισμένοι να τους αποπαίρνουν ή να τους βρίζουν για τη θέση τους... Ή, συνηθισμένοι να δέχονται επιθέσεις κι όχι να τους απευθύνονται με ανθρώπινες κουβέντες...

"Ο δρόμος είναι από εδώ, παιδιά", τους είπα μητρικά...

"Καλό δρόμο παιδιά...."...
Και ήταν σαν να τους λέω.... "Μη μας συνερίζεστε...Κανέναν από εμάς... Δεν καταλαβαίνουμε πως δεν υπάρχει διαχωρισμός... Πως είμαστε όλοι στα ίδια... Τη σκιά μας, φοβόμαστε... Ο καθένας με τη στολή του...Όλοι, στρατιωτάκια στη Σκακιέρα του Κόσμου... "
Καθώς τους έβλεπα να φεύγουν, αναρωτήθηκα τι πραγματικά κάνουμε στον εαυτό μας και στις ζωές μας... Είναι δυνατόν να μπορούν οι στολές να μας διαχωρίζουν και να μη μπορούμε να δούμε τους ανθρώπους?... Σε τι παραμύθια μπλεκόμαστε....
Για όσο λίγο ή για όσο πολύ... Αν μιά Συνάντηση μπορέσει κάτι σε μάθει, τότε ήταν χρήσιμη... Κι αν έχει καταφέρει να είναι χρήσιμη για έναν, τότε είναι για όλους... Και με αυτόν τον τρόπο, έχει ολοκληρώσει το σκοπό της...
Επιλογές, πάντα υπάρχουν... Θα μπορούσαμε να μη μιλήσουμε καθόλου... Θα μπορούσαμε να επαναλάβουμε το έργο που παίζεται συνήθως... Να αγριοκοιταχτούμε και ποιος ξέρει τι άλλο...
Διαλέξαμε αλλιώς... Και δώσαμε χώρο στο Ανθρώπινο... Και ήταν κέρδος για όλους... Πώς το ξέρω?... Όλοι, αποχωρήσαμε χαμογελαστοί... Ο λόφος, είχε γεμίσει ελαφράδα και φως...
Κατηφορίζοντας το δρόμο για το σπίτι, ένιωσα πως - με ένα τρόπο - η τάξη είχε αποκατασταθεί... 

Και ήταν η Αγάπη, που είχε κάνει ματ...

https://www.youtube.com/watch?v=lqGrrTu4wIk&ab_channel=TwiggieHecate