- 'Ερως -

Ευλογήθηκα - έτσι το νιώθω - σε αυτή τη ζωή, με Συναντήσεις πολλών ιδιαίτερων και ταυτοχρόνως, ποικιλότροπα δυνατών ανθρώπων... Ακόμη κι αν υπήρχαν φορές που ένιωθα "ξένη" προς αυτό που συνέβαινε ή ακόμη πως οι συνθήκες με υπερέβαιναν, η αλήθεια είναι αυτή... 

Σεβάστηκα με τον τρόπο μου και την πράξη μου, την παρουσία όλων τους στη ζωή μου, αυτών που βρίσκονται ακόμη κοντά μου και αυτών που οι δρόμοι χωρίστηκαν... 

Η Συνάντησή μου με τον *Π* έγινε πολλά χρόνια πίσω... Το θυμάμαι πια, σαν να ανήκει σε μία άλλη πραγματικότητα...Σε ένα άλλο, παράλληλο σύμπαν... 

Η μνήμη της πρώτης μας επαφής με κάνει πλέον να χαμογελάω... Η πόρτα άνοιξε, μπήκε στο χώρο κι εγώ κράτησα γερά τα μπράτσα της πολυθρόνας που με φιλοξενούσε, για να μην λιποθυμήσω... 

Η Συνάντηση αυτή, ταίριαξε πολύ με την τότε ζωή μου, με τον τότε τρόπο μου και για καιρό μετά... Μπορούσα να έχω ο,τι χρειαζόμουν από μία σχέση, χωρίς τις υποχρεώσεις και τους συμβιβασμούς... Χωρίς επενδύσεις ψυχής... Ήταν - ας το πούμε διακριτικά - άνετα... Χωρίς να μπορώ να καταλάβω τότε πως, όλα έχουν τίμημα και πάντοτε "κάτι κερδίζεις, κάτι χάνεις"... Χωρίς να μπορώ να καταλάβω τότε πως, αυτό το "κάτι χάνεις", μπορεί να είναι ένα κομμάτι από την ίδια σου την ψυχή...

Γιατί, ίσως να το έχεις νιώσει κι εσύ... Πόσο μπορεί η καρδιά μιας γυναίκας να μένει μακρυά από το σώμα?...

Μαζί με την ευλογία των Συναντήσεων, ευλογήθηκα και από μία επίμονα δυνατή Καθοδήγηση, κάθε που ήταν να "δω" κάτι από αυτά που δεν φαίνονται δια γυμνού οφθαλμού... Γιατί, όπως επανειλημμένα διαπίστωνα, άλλο η αλήθεια που θέλουμε να πιστεύουμε και άλλη η Αλήθεια των πραγμάτων...

Εκείνη την εποχή, δεν είχα ακόμη την επίγνωση, ούτε και την αναγνώριση, την εμπιστοσύνη ή την αποδοχή των ικανοτήτων που μου δίνονταν... Σχεδόν τρόμαζα, κάθε που άνοιγε η πνευματική μου όραση προς κάτι που δεν ήταν ακριβώς απτό με την τρισδιάστατη πραγματικότητα... 

Στην αρχή, επισκεπτόμουν τον *Π* όποτε ταίριαζε στο πρόγραμμά μου... Κάποια στιγμή όμως, χωρίς να το καταλάβω, είχα μαγευτεί... Και, χρησιμοποιώ τη λέξη κυριολεκτικά... Είχα δεσμευτεί και σε κάθε δική του κλήση, έτρεχα για να τον συναντήσω... Μου ήταν σχεδόν αδύνατο να παραβώ τις εντολές, ή να αρνηθώ τις προσκλήσεις του... Ήμουν δεμένη... 

Εκείνη τη νύχτα, βρισκόμασταν από νωρίς στο κρεβάτι... Είχαμε ήδη περάσει αρκετό χρόνο σε περιπτύξεις παντός είδους... Είχα γείρει στη μεριά που μου παραχωρούσε στο κρεβάτι του, σχεδόν εξαντλημένη... Το ασταμάτητο του χαρακτήρα του, με προσκαλούσε διαρκώς... 

Ήταν περίπου τότε, που ξαφνικά το πεδίο άλλαξε... Τότε, αυτό ήταν κάτι που γινόταν μόνο σε ειδικές περιπτώσεις προειδοποίησης της παραβατικής μου λειτουργίας... 

Ενώ το σώμα μου βρίσκεται ακόμη στο κρεβάτι, ο χρόνος έχει μετακινηθεί προς τα πίσω... Και ξαφνικά, βρίσκομαι στον ίδιο χώρο, μία μέρα πριν... Στο ίδιο κρεβάτι και στα ίδια σεντόνια, μία άλλη γυναίκα είναι στη θέση μου... Βρίσκομαι εκεί, σε αυτή τη στιγμή που ονομάζεται "πολύ προσωπική"... Δεν με βλέπουν, φυσικά... Εγώ όμως, το ζω κανονικά και με όλες τις λεπτομέρειες... Μία άλλη γυναίκα... Την έβλεπα καθαρά, όλη την εικόνα της... Και τον *Π*, με τα ίδια τερτίπια και τις ίδιες ακριβώς κινήσεις... Ξαφνικά, στο ίδιο κρεβάτι και στα ίδια σεντόνια, είμαστε τρεις... 

Συνήλθα μόνο από μία βαθιά ανάσα που μπόρεσε να με επαναφέρει στον σύγχρονο χρόνο... Ο *Π* είχε προς στιγμήν, παραδώσει εαυτόν στο Μορφέα κι εγώ έμεινα να τον κοιτάζω...  Ναι, μου είχε περάσει από το νου πως, αυτός ήταν ο τρόπος που ζούσε... Που είχε επιλέξει να ζει... Και τώρα, το είχα δει και μπροστά μου... 

Και δεν ήταν για να τον κρίνω ή για να θυμώσω... Ήταν μόνο για να μπορέσω να δω τη δική μου αλήθεια... Ή, καλύτερα, την αλήθεια που ζούσα μαζί του ενώ υποσχόμουν στον εαυτό μου πως αντέχω...

Και δεν άντεχα... Δεν γύρευα να τον διεκδικήσω, όχι... Ούτε και να ηθικολογήσω... Η κατάσταση της ελευθερίας, είναι πολύ σημαντική για εμένα την ίδια και μόνο έτσι μπορώ να κοιτάζω και τους άλλους ανθρώπους... 

Μόνο τότε και μόνο έτσι όμως μπόρεσα να νιώσω, πως ήταν η καρδιά της γυναίκας μέσα μου, που γύρευε να κατακτηθεί... Και αυτό, ήταν κάτι που δεν θα γινόταν ποτέ... Όχι εκεί...

Για το σώμα, είναι εύκολο... Η καρδιά όμως, θέλει τρόπο... Και, κάθε καρδιά, τον δικό της τρόπο... Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, αρνήθηκα να συνεχίζω να είμαι "μισή" γυναίκα... 

Κατάλαβα πως έψαχνα σε λάθος σεντόνια... Σηκώθηκα από το κρεβάτι απαλά, για να μην τον ξυπνήσω... 

Αφού ντύθηκα και μάζεψα τα πράγματά μου, πήγα κοντά του, ψιθυρίζοντας του γλυκά...

"Γνωρίζω... Σας είδα... Σ αγαπώ πολύ, το ξέρεις και να το θυμάσαι... Και τώρα, φεύγω... Ευχαριστώ... Για όλα..."

Είχε ήδη ανοίξει τα μάτια του και με κοίταζε... Άφωνος... Δεν είπε λέξη... Ούτε και έκανε να με σταματήσει... Σαν να τον είχαν καταπιεί τα σεντόνια του...

Του χαμογέλασα, καθώς έκλεινα πίσω μου την πόρτα στις ψευδαισθήσεις του Έρωτα...

https://www.youtube.com/watch?v=BpeWHPtviFQ&ab_channel=HelenBrites