- Ξημερώνει -

Με το ξεκίνημα της χθεσινής μέρας, ένιωσα σαν κάτι να έχει αλλάξει... 

Πριν ξημερώσει, ήταν σαν να έρχεται από τον Ορίζοντα ένα Νέο Άνοιγμα, για όλους... 

Αυτή ήταν η αίσθηση που είχα, χωρίς να μπορώ ακόμη να το κάνω νοητική κατανόηση... Ο δικός μου τρόπος για να αφήνω να ωριμάζουν μέσα μου οι λέξεις και πριν καν τις αρθρώσω, είναι να βάζω το σώμα μου σε μία - οποιασδήποτε μορφής - δραστηριότητα...

Κάθε πρωί αφού ξυπνήσω, πριν από όλους τους άλλους, ασχολούμαι με αυτό που λέμε "τα πρακτικά"... Αρχικά, με την καθαριότητα και την τάξη του χώρου... Όπως και χθες... Κατά μία έννοια, είναι ο τρόπος μου να υποδεχθώ την καινούργια μέρα... Οι εργασίες του σπιτιού δεν μου ήταν ποτέ βάρος ή υποχρέωση... Αντίθετα, με συγκεντρώνουν... Σαν να κάνω με αυτό τον τρόπο, το δικό μου, πολύ προσωπικό διαλογισμό... 

Ήταν κάπου εκεί, μεταξύ της οργάνωσης και της εκτέλεσης των εργασιών, που συνέβη... Ξαφνικά, άρχισα να σκέφτομαι... "Αυτό θα το κάνω έτσι", "εκείνο θα το κάνω αλλιώς"... Είχα, χωρίς να το πάρω είδηση, χαθεί μέσα στη σκέψη, σε μία ξαφνική "τρέλα" που ήθελε να κάνει τα δικά της και μου δημιουργούσε μία απίστευτη ένταση... Χωρίς να το καταλάβω...

Εκεί, ήρθε το Μήνυμα : "What does it matter?"... 

Μία δυνατή εισπνοή μπήκε έτσι ξαφνικά μέσα μου, για να με συνεφέρει από τις πυρετώδεις κινήσεις... Έμεινα να κοιτάζω στο πουθενά, σαν να βρέθηκα σε Κενό...

Το Μήνυμα επαναλήφθηκε... "What does it matter?"... 

Ακριβώς εκεί, που ούτε και μπορώ να θυμηθώ το πού με βρήκε το Μήνυμα, ήταν που ένιωσα κάτι καταπληκτικό... Σαν να ενσωματώθηκε ξαφνικά αυτό το "Τι Σημασία έχει?" στο σώμα μου... Και, ακριβώς εκεί, πουθενά, ήταν σαν να απεκδύθηκα με μιας όλες τις προσμονές, όλες τις προσπάθειες και όλο τον έλεγχο που γύρευε η σκέψη μου να έχει στα πράγματα... 

"Τι Σημασία έχει?"... Δεν ήξερα να απαντήσω... Ο νους μου, είχε μαγικά σταματήσει... Εκεί, πουθενά, με τα χέρια κάτω και με το νου και τις δραστηριότητες σε παύση, ένιωσα να αποχωρίζομαι με απαλότητα τον Εαυτό που πασχίζει να επιβάλλει τη γνώμη και τον τρόπο του... 

Η αίσθησή μου ήταν σαν να αλλάζω δέρμα, απαλά και χωρίς πόνο....Σαν να απομακρύνεται δια παντός, ένα κομμάτι από μετάξι που δεν χρειάζομαι πια... Εκεί ακριβώς, βρέθηκα να υπάρχω στην αγκαλιά μιας πρωτόγνωρης ελαφράδας... 

Και, αλήθεια, τι σημασία μπορεί να έχει?...

Θα ήταν χρήσιμο να μπορούμε να δούμε πως, τώρα, αυτή τη στιγμή, είναι όλα όπως χρειάζεται... Και μάλιστα, με μία θεϊκή ακρίβεια και τελειότητα στην ουσία τους... Να μπορούμε να κοιτάξουμε στα μάτια αυτή την τελειότητα, που δεν απαιτεί καθόλου τη δική μας συμμετοχή....

"Τι Σημασία έχει?"...

Το πιο καταπληκτικό για μένα είναι πως, όταν λαμβάνω ένα Μήνυμα το οποίο μου στο οποίο αντιδρώ ή χρειάζομαι κάποιου είδους επαλήθευση, ζητώ να λάβω συμπληρωματικές πληροφορίες... Και στέκομαι με τη σιγουριά και τη βεβαιότητα, πως θα μου δοθούν... Διατηρώντας για όσο χρειαστεί, πιο τεταμένη την προσοχή μου στα Σημάδια γύρω μου... 

Λίγο αργότερα λοιπόν, Συναντήθηκα με έναν πολύ αγαπημένο μου άνθρωπο... Περνούσαμε την ημέρα μας όμορφα και με ησυχία, όταν ξαφνικά κι αυτός - όπως κι εγώ το ίδιο πρωί - δέχθηκε "επίθεση" από το μυαλό του... Και, με αφορμή κάποιες αναμνήσεις που τον επισκέφθηκαν απρόσμενα, άρχισε τα παράπονα για ό,τι δεν έχει κάνει και για ό,τι θα ήθελε και δεν έχει γίνει... Έμεινα με το στόμα ανοιχτό... Κι όχι για τα αιτήματά του, αλλά γιατί αδυνατούσε εκείνη την ώρα να δει και να εκτιμήσει όσα η Ζωή του είχε προσφέρει, που ήταν πολύ πιο πολλά από ό,τι θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί ο ίδιος, ή οποιοσδήποτε άλλος... Μένοντας στις απόψεις του μυαλού του, αδυνατούσε να δει πως έχει ήδη μεγαλουργήσει... Κυριολεκτικά... Και πως, όλα, πάντοτε, ήταν ακριβώς όπως χρειαζόταν για να περπατήσει το δικό του, μοναδικό δρόμο... 

Αυτός ο αδιαπέραστος - ως προς την Αλήθεια - τοίχος, ήταν προφανής σε εμένα καθώς παρακολουθούσα, όχι όμως και σε εκείνον που, όλως αιφνιδίως, πάσχιζε...

Μόλις είχα λάβει την πρόσθετη πληροφορία που χρειαζόμουν, από ένα παράδειγμα έξω από εμένα...

"Εντάξει... Κατάλαβα....", ήταν σαν να έλεγα από μέσα μου... "Κατάλαβα, υποφέρουμε όλοι χωρίς λόγο... Από συνήθεια... Κατάλαβα... Όλα είναι πάντα, ακριβώς όπως χρειάζεται να είναι... Κατάλαβα... Όλα εξυπηρετούν μία Αλήθεια που μπορεί να μην μπορούμε ή και να μη χρειάζεται να δούμε... Κατάλαβα... Δεν χρειάζεται να τα γνωρίζουμε όλα... Κατάλαβα... Η Ζωή, είναι αυτό που συμβαίνει όταν την αφήσουμε να αναπνέει στο ρυθμό της... Κατάλαβα... "Τι Σημασία έχει?"... Κατάλαβα..."... 

Κι ούτε έχει καν σημασία να απαντήσουμε ή να διαπραγματευτούμε την ερώτηση... 

Απάντηση, είναι η ίδια η ερώτηση-κοάν... "Τι Σημασία έχει?"...

Κι από το στόμα μου βγήκαν αυθόρμητα σαν τραγούδι, οι λέξεις που ήρθαν από τον Ορίζοντα για να με Συναντήσουν... 

"Ανοίγω... Ξημερώνει..."

https://www.youtube.com/watch?v=_kvJy87q4Yc