- Ο Δρόμος -

Ήταν πολλά χρόνια πριν... Πολύ πριν συμβεί το ο,τιδήποτε... Πριν καν φανταστώ πως υπάρχει κι άλλος τρόπος.... Πως θα μπορούσα να υπάρχω αλλιώς...

Βρέθηκα μέσα στον προαστιακό σιδηρόδρομο, ήταν ο μόνος τρόπος επιστροφής από τα προάστια στο κέντρο, ολοκληρώνοντας μία δουλειά που είχα αναγκαστικά αναλάβει... 

Η αλήθεια είναι πως, υπό αυτό το πρίσμα της "αναγκαστικής" εργασίας, τα κέφια μου δεν ήταν και τα καλύτερα... Το σώμα μου πονούσε, το ίδιο και το κεφάλι μου... Είχα όμως μία σχετική ανακούφιση, σκεπτόμενη πως η υποχρέωση έχει τελειώσει... Ήμουν μαζεμένη, σχεδόν κουρνιασμένη στη θέση μου, μέσα στο βαγόνι... Με τα μάτια κλειστά, μόνο αναπνέοντας και κάνοντας υπομονή, έως ότου βρεθώ σπίτι... Αγκαλιά με τα πράγματά μου, τις τσάντες και τα άδεια ταπεράκια από το φαγητό που είχα πάρει μαζί μου, για να μπορέσω να ανταπεξέλθω στην ολοήμερη εργασία... 

Είχε πια βραδιάσει... Το τρένο είχε ήδη ξεκινήσει, το ίδιο και ο δρόμος της επιστροφής μου... 

Ήταν τότε που, σαν κάτι να άγγιξε απαλά το μάγουλό μου, για να μου σηκώσει το κεφάλι και να κοιτάξω στον πίνακα που εμφάνιζε ηλεκτρονικά, τις επόμενες στάσεις... 

Και εκεί, με αγγλικά γράμματα, ξαφνικά βρέθηκα να διαβάζω ... "Destination...Unknown"... 

Κοίταξα την ανακοίνωση απορημένη... "Δεν είμαστε με τα καλά μας...", σκέφτηκα... "Καλά, δεν γνωρίζουμε ούτε πού πάμε?... Σε ποιο τρένο μπήκα?..."...
Κοίταξα γύρω, μήπως και δω αντιδράσεις από τους συνεπιβάτες, μα κανείς άλλος δεν φαινόταν να την έχει δει... Κάποιος θα είχε αντιδράσει, έστω και σε αυτή τη θέα της σήμανσης... "Άγνωστος Προορισμός"...
Μα ούτε κι εγώ είχα καταλάβει πως, αυτή η "ανακοίνωση" ήταν για μένα... Και σηματοδοτούσε την Έναρξη του Δρόμου μου.... Αυτού, του πολύ προσωπικού.... Του λιγότερο ταξιδεμένου... 

Το Μήνυμα αυτό, επαναλήφθηκε αρκετές φορές έκτοτε... Για να το θυμάμαι και να το αναγνωρίζω... Και σαν υπενθύμιση, για κάθε που φοβόμουν... 

Ο Προορισμός είναι Άγνωστος... Κι ο Δρόμος ανοίγεται μπροστά μας, όπως και τώρα συμβαίνει για όλους, σε αυτούς τους καιρούς της Μεγάλης Αλλαγής και του ξεκινήματος της Εγκατάστασης του Νέου Τρόπου...
Κι αλήθεια, δεν χρειάζεται να γνωρίζουμε το "πού", το "πώς", το "γιατί"... Τίποτα... 

Και, δεν πειράζει καθόλου αν υπάρχει και φόβος μαζί... Έστω, για λίγο...
Το πρώτο βήμα... Αυτό είναι το σημαντικό...

Κι ο Δρόμος θα φροντίσει για όλα τα άλλα... 

Και θα ανοιχτεί με μεγαλοπρέπεια μπροστά σου... Θα το καταλάβεις, θα το νιώσεις... 

Και ξέρεις, ο Δρόμος είναι που θα έρθει σε σένα... Είναι βέβαια φτιαγμένος έτσι, που να πιστεύουμε πως πηγαίνουμε εμείς σε αυτόν... Έτσι, για να νομίζουμε πως κάτι κάνουμε κι εμείς...
Αστείο δεν είναι?... 

Ο Δρόμος έρχεται και μας βρίσκει... Όπου και να είσαι... Όπως και να είσαι...
Είναι ο δικός σου Δρόμος... Σε διάλεξε, πολύ πριν ξεκινήσει ο χρόνος να μετράει... 

Συνάντησέ τον... Κι ας είναι, σαν να λες... 

"Καλώς Όρισες...."

https://www.youtube.com/watch?v=lo5xl8_YIx0&ab_channel=heshter