Τετάρτη 16 Νοεμβρίου 2016

- Παύση - 
Μου συμβαίνει καμιά φορά... Συμβαίνει όταν ξεχνιέμαι... Αυτό κάνει για όλους μας αυτός ο κόσμος... Μας μπερδεύει... Υπάρχουν ακόμη αυτές οι στιγμές... Που μπορεί να θυμώσω, ή να στεναχωρηθώ, ή να εκνευριστώ... Πιστεύοντας πως είναι κάτι "έξω από εμένα" που το προκαλεί όλο αυτό... Κάποιος άλλος... Μπερδεύομαι και ξεχνάω... 
Μα τελευταία, αποφάσισα να δοκιμάσω κάτι αλλιώτικο... Και να δω τι μπορεί να αλλάξει... 
Και έτσι... Κάθε που Συναντώ κάποιον που με θυμώνει... Κάθε που Συναντώ κάποιον που καταφέρνει να με στεναχωρήσει... Κάθε που Συναντώ κάποιον που θα με εκνευρίσει... Γνωστό ή άγνωστό μου, έτσι, γιατί η στιγμή μου είναι τέτοια... Αντί να μπω στη διαδικασία να αντιδράσω και να απευθύνω αυτό που νιώθω επί παντός επιστητού, παίρνω πρώτα μία βαθιά ανάσα... Και ζητάω να έχω λίγο χρόνο να το διαπραγματευτώ... Με τον εαυτό μου... Και κάνω μία παύση... 
Αποφασίζω να σκεφτώ διαφορετικά... Για να μπορέσω και να το δω διαφορετικά... 
Κι έτσι, λέω από μέσα μου...
"Από όλους τους ανθρώπους που υπάρχουν εδώ... Από όλους τους ανθρώπους που θα μπορούσα να Συναντήσω... Από όλους τους ανθρώπους και όλες τις πιθανότητες... Εγώ Συνάντησα εσένα... "...
Και τότε, είναι σαν να βλέπω τα πράγματα με άλλα μάτια... Από άλλη σκοπιά... Και ξαφνικά, το Αυθόρμητο είναι ο σεβασμός... Είναι η καλοσύνη... Είναι το χαμόγελο... 
Καμία Συνάντηση δεν είναι τυχαία... Για όσο είναι να διαρκέσει, για όποιο λόγο κι αν γίνεται, δεν είναι τυχαία... Δεν είναι σύμπτωση, αυτό, που Συναντηθήκαμε... Κι αν ο λόγος μας υπερβαίνει, πώς θα αποφασίσεις να σταθείς?... 
Τι άλλο από καθρέφτης δικός μου, μπορεί να είναι ο,τι Συναντώ?... Τι άλλο από καθρέφτης δικός σου, μπορεί να είναι ο,τι Συναντάς?...
Ο,τι με θυμώνει, με εκνευρίζει ή με λυπεί, βρίσκεται μέσα μου... 
Ο,τι θα μπορούσε εύκολα να γίνει αντίδραση, γυρίζει πίσω σε μένα...
Κι όταν φωτιστεί, μόνο τότε μπορώ κι εγώ να το δω... Και μου το φωτίζεις εσύ... 
Και με αυτόν τον τρόπο, ολόκληρη η εμπειρία δεν αφορά πλέον κάποιον "άλλο"... 
Η Δύναμη, επιστρέφει στην πηγή της... Γυρίζει σπίτι... 
Και τότε, χαμογελάω... Γιατί, αποφάσισα να μην ξεχαστώ... Έστω, για λίγο... 
Κι έτσι, κάνω μία Παύση... Και σε κοιτάζω... 
"Από όλους τους ανθρώπους και όλες τις πιθανότητες, εγώ Συνάντησα εσένα..."...
Και ξέρεις... 
Τώρα, σε βλέπω... Μόνο τώρα, μπορώ να σε δω... 
Κι εσένα και τον εαυτό μου μαζί... 
Αληθινά... 





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.