- Η Γωνιά του *Α* -
Ο *Α* ζει για χρόνια στο δρόμο...
"Έκανα λάθος"... Αυτό μου είχε πει ένα πρωί, όταν πλησίασα να τον ρωτήσω αν χρειάζεται κάτι...
"Έκανα λάθος να πιστεύω πως οι γονείς μου θα ήταν πάντα εδώ, ή πως θα είχαμε για πάντα αυτά που είχαμε... Ήμασταν εύποροι, ξέρεις... Και τώρα, βρίσκομαι εδώ... Να, κοίτα..."...
"Τι μπορώ να κάνω για σένα?..." τον είχα ρωτήσει, κάνοντας πως δεν άκουσα τα λόγια του... Δεν μπορούσα να τα διαχειριστώ... Το είχε καταλάβει...
"Μόνο να μου μιλάς, όταν θα περνάς από εδώ...."
Περνούσα επί τούτου από το πεζοδρόμιό του, ήταν η γωνιά του *Α*... Τον έβλεπα από μακρυά, καθώς πλησίαζα τη μεριά του και χαμογελούσα μπροστά στη δύναμή του... Που δεν το έβαζε κάτω... Δεν είχε το χέρι του απλωμένο για ελεημοσύνη, μόνο έμενε σκυφτός και περίμενε... Ήταν πάντα σαν να περίμενε κάτι... Από κάπου...
Πολλές φορές του πήγαινα μία τυρόπιτα, ένα καφέ, ή τα τσιγάρα του... Μαζί με ένα αναπτήρα, πάντα τον έχανε... Ή του τον έκλεβαν... Μόνο τον αναπτήρα... Για να μην μπορεί...
Καθόμουν δίπλα του και κοιτούσαμε παρέα τους περαστικούς... Πολλές φορές και χωρίς να μιλάμε... Σκεφτόμουν πως, ο καθένας μας θα μπορούσε να είναι ο *Α*... Εν δυνάμει, να βρεθεί στη θέση του... Από λάθη που μπορεί να μη διορθωθούν... Ή, από κάτι απρόβλεπτο, που μπορεί να περιμένει τον καθένα σε κάποια γωνιά της ζωής του... Τον κοιτούσα και δεν τον ένιωθα "ξένο"... Μα σαν να ήταν κάποιος δικός μου, ή σαν να ήμουν εγώ.... Και έτσι τον φρόντιζα, με όποιο τρόπο παρουσιαζόταν την κάθε φορά... Σαν να ήταν δικός μου άνθρωπος...
"Τι χρειάζεσαι?... Ο καιρός κρυώνει σε λίγο..." του είχα πει ένα πρωί...
"Αν έχεις και αν θέλεις και αν μπορείς...Ένα σκέπασμα ή μία κουβέρτα ή κάτι...."...
Ήταν πάντα διακριτικός σε όλα του... Δεν ζητούσε και δεν είχε απαιτήσεις... Γνώριζε καλά πως δεν μπορούσε πια να έχει...
"Εντάξει, θα σου φέρω μία..."..."Δεν ξέρω όμως πότε θα προλάβω, κοίτα να μη λείπεις από εδώ....", του είπα χαμογελώντας... Με κοίταξε σιωπηλός, κουνώντας το κεφάλι συγκαταβατικά...
Την επόμενη μέρα, έβαλα σε μία μεγάλη τσάντα ένα παχουλό σλιπινμπάγκ, καθαρό και μοσχοβολιστό από την ντουλάπα μου, μαζί με κάποια πουλόβερ καλοδιατηρημένα, για να ζεσταίνεται... Είχα από νωρίς καταπιαστεί με δουλειές και άργησα να φτάσω στη γωνιά του *Α*, ξεπερνώντας κατά πολύ τη συνήθη ώρα που Συναντιόμασταν...
Άνοιξα το βήμα μου, με την ελπίδα πως δεν θα έχει φύγει... Φτάνοντας μπροστά του, η αναπνοή μου είχε κοπεί... Τα τελευταία χιλιόμετρα μέχρι να φτάσω, τα είχα κάνει τρέχοντας... Βρέθηκα στη γωνιά του, αγκαλιά με τα πράγματα που του είχα τάξει... Δεν μπορούσα ακόμη να μιλήσω και τον άκουσα να μου λέει χαμογελώντας...
"Τώρα έλεγα να φύγω, μα ήταν σαν κάτι να μου είπε "μη φύγεις ακόμη, έρχεται".... Ξέρεις εσύ.... Οι Άγγελοί μου με ειδοποίησαν...."...
Τον κοίταξα με έκπληξη... Χωρίς να πω τίποτα... Δεν τον είχα ξαναδεί να χαμογελάει... Κι ήταν η πρώτη φορά που κοιταζόμασταν στα μάτια... Κι ήταν η πρώτη φορά που λέγαμε κάτι σοβαρό... Είχα καιρό να πω με κάποιον, κάτι τόσο σοβαρό... Ξαφνικά, μιλούσαν οι ψυχές μας...
Ακούμπησα την τσάντα με τα πράγματα στο πεζούλι και κάθισα δίπλα του... Μείναμε για λίγο στη σιωπή, έτσι, να κοιτάμε το δρόμο και την κίνηση των αυτοκινήτων και τους περαστικούς που έτρεχαν... Κοιτούσαμε χωρίς να κοιτάμε πραγματικά... Εμείς οι δυό, είχαμε σταματήσει... Ούτε χρόνος δεν υπήρχε...Και οι δυό, χωρίς τίποτα...
"Αυτό είναι το δικό του δώρο....", σκέφτηκα εκείνη την ώρα...
"Ξέρει κι εκείνος ποιος είναι εδώ, ποιος είναι που βοηθάει... Ποιος είναι που μας φροντίζει, όλους, μέσα σε αυτό το Όνειρο του Κόσμου..."...
"Ξέρει κι εκείνος ποιος είναι εδώ, ποιος είναι που βοηθάει... Ποιος είναι που μας φροντίζει, όλους, μέσα σε αυτό το Όνειρο του Κόσμου..."...
Οι Άγγελοί του, τον ειδοποίησαν ένα πρωί πως θα έρχονταν να τον πάρουν.... Ήταν έτοιμος από καιρό... Ο δρόμος του, είχε φτάσει στο τέλος του... Και η γωνιά του, θα έμενε μόνο με το όνομα πια... Χωρίς κάτοικο...
Αυτή η γωνία, είναι πάντα για μένα η "γωνιά του *Α*"... Του δικού μου ανθρώπου...
Κάθε που περνάω από εκεί, χαμογελάω σαν να τον ξαναβλέπω... Σαν να είναι ακόμα εδώ...
Και εύχομαι οι Άγγελοί του να τον φροντίζουν, όπως κανένας άλλος δεν μπόρεσε...
Καλό ταξίδι, *Α*...

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.