- Πόλεμος και Ειρήνη -
"Μα πώς το έκανα εγώ αυτό?..." αναρωτιόμουν, σε κάθε σταγόνα που έπεφτε πάνω μου...
"Πώς ξέχασα να πάρω την ομπρέλα μου μαζί?..."
Η βροχή δυνάμωνε καθώς περπατούσα εκείνο το πρωί, για να πάω στη δουλειά μου... Ακόμα κι αν ο ήλιος απουσίαζε, ήταν ηλίου φαεινότερο πως μέχρι να φτάσω, θα είχα γίνει μούσκεμα... Αποφάσισα βιαστικά, να κάνω κάτι που δεν συνηθίζω... Να πάρω ένα ταξί... Και μετά, βλέπουμε για την επιστροφή...
Οι δρόμοι, ήταν σχεδόν άδειοι... Ήταν πολύ νωρίς ακόμη, είχε ακόμη χρόνο μέχρι να πλημμυρίσουν πάλι οι δρόμοι από αυτοκίνητα...
"Ταξί!", φώναξα και ο οδηγός, τσακάλι κατ'επάγγελμα, με είδε και σταμάτησε πάραυτα...
Μπήκα μέσα, ανακοινώνοντας φωναχτά την ανακούφισή μου...
"Ευχαριστώ πολύ που σταματήσατε έτσι γρήγορα... Θα γινόμουν παπί μέχρι να φτάσω με τα πόδια..."
"Άκου κορίτσι μου... Έτσι είναι αυτή η δουλειά... Χρειάζεται αυτιά και μάτια... Πού πάμε?..."
Του είπα για τον προορισμό... Ξεκινήσαμε... Στην αρχή και για λίγο, βουβοί... Και μετά, ξεκίνησε η κουβέντα...
"Ξέρεις, εγώ είμαι τελείως διαφορετικός από όλους αυτούς που βλέπεις γύρω... Υπάρχουν δεκατέσσερις χιλιάδες οδηγοί στην Αθήνα, μα εγώ είμαι τελείως διαφορετικός από αυτούς... Δεν μιλάω σε κανέναν, το αποφεύγω..."...
Μου κατονόμασε διάφορα χαρακτηριστικά για τους "συναδέλφους" του... Σχεδόν, βρίζοντας....
Έτσι, στα καλά καθούμενα...
Συνεχίζοντας ακάθεκτος, τη διαδρομή μας και το μονόλογο...
"Εγώ είμαι χαμογελαστός, θέλω να κάνω τη δουλειά μου σωστά... Μιλάω στον κόσμο που μπαίνει εδώ και τους φέρομαι καλά... Είμαι τελείως διαφορετικός από όλους"...
Τον άφησα να μιλάει μόνος του... Κοιτάζοντάς τον πού και πού, μέσα από τον καθρέφτη...
Ξαφνικά, τα μάτια μου έπεσαν στο ταξίμετρο... Δεν ήταν σε λειτουργία...
"Ξεχάσατε να βάλετε το ταξίμετρο", του είπα με αφέλεια, επίτηδες...
"Όχι, δεν το ξέχασα... Αλλά, αφού τα έχουν κάνει έτσι, δεν θα τους δώσω και το φπα...Ό,τι σώσουμε, καταλαβαίνεις..."...
"Οι "ποιοι" τα έχουν κάνει και πώς "έτσι"?", αναρωτήθηκα από μέσα μου, αναγνωρίζοντας πως η διαδρομή είχε αρχίσει να "μπάζει νερά"...
Έμεινα αμίλητη για το υπόλοιπο της διαδρομής, περιμένοντας τη συνέχεια... Δεν είχαμε και πολύ ακόμη...
"Εδώ όπου μπορείτε, με αφήνετε"...
"Πολύ ωραία, είναι πεντέμιση ευρώ..."
Τη διαδρομή, έχει τύχει να την κάνω ξανά με ταξί... Κι άλλες φορές... Και με άδειους δρόμους, όπως τώρα... Και γνώριζα το κόστος της...
Τον κοίταξα άλλη μία, τελευταία φορά, από τον καθρέφτη του... Ετοίμασα τα χρήματα... Στον ήχο τους, το χέρι του ετοιμάστηκε να αρπάξει... Και όταν το άπλωσε πίσω σε μένα, του είπα...
"Τώρα, άκου κι εσύ... Ξέρω πόσο κοστολογείται η διαδρομή... Την έχω ξανακάνει.... Έχεις υπολογίσει αυτά που σου "λείπουν"... Με κλέβεις, τώρα... Βλέπεις πως δεν είναι οι "άλλοι"?... Είσαι μαζί τους... Δεν είσαι διαφορετικός, όπως νομίζεις, είσαι ακριβώς ίδιος με αυτούς που κατηγορείς.... Ίδιος με αυτούς, ίδιος και με όλους... Ίδιος, ακριβώς... "
Αυτή τη φορά, κοιταχτήκαμε στα μάτια... Όχι μέσα απο τον καθρέφτη...
Τίποτα δεν είπε... Κι εγώ, έκλεισα την πόρτα πίσω μου...
Αλήθεια, τι νομίζεις πως είναι ο Πόλεμος?...
Είναι αυτό ακριβώς... Αυτό το "εγώ είμαι διαφορετικός", αυτό το "εγώ" και οι "άλλοι" που λες...
Αυτός ο Διαχωρισμός, αυτή η Παρανόηση μέσα στο μυαλό σου...
Κανένας μας δεν είναι "διαφορετικός"...
Τι νομίζεις πως μπορεί να φέρει ή, έστω να ξεκινήσει - μέσα μας πρώτα - την κατάσταση της Ειρήνης?... Αυτή την κατάσταση, που ονομάζεται "Παράδεισος επί Γης"?...
Η αναγνώριση πως "είμαι ίδιος με όλους τους άλλους"...
Και μετά, πολύ μετά ίσως, πως "εγώ Είμαι όλοι οι άλλοι"...
Πώς, άραγε, αυτή η Κατανόηση μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο που σκέφτεσαι και τον τρόπο που φέρεσαι?... Στον εαυτό σου και στους "άλλους"?...
Τι νομίζεις, αλήθεια, πως έχεις έρθει να "κάνεις" εδώ?...
Να ζήσεις αρπάζοντας ό,τι και όπως μπορείς, για να "επιβιώσεις"?...
Τα χέρια μας, δεν είναι για να αρπάζουν...
Τα χέρια μας, είναι για να κρατηθούμε... Για να κρατήσουμε ο ένας τον άλλο...
Μπορείς να το ονειρευτείς?...
Δεν είναι θεωρία...
Είναι πράξη, καθημερινή, στα μικρά και στα μεγάλα, στα απλά και στα δύσκολα...
Κι όσοι έχουν Κατανοήσει, χρειάζεται να αρχίσουν και να το εφαρμόζουν...
Όλοι μαζί πορευόμαστε...
Είμαστε Όλοι, Ένα...
Έως τότε, μην απορείς για τον Πόλεμο που βλέπεις γύρω...
Όποια μορφή κι αν παίρνει...
Γιατί ο Πόλεμος, είναι μέσα σου...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.