- Ένας Άλλος Τρόπος - 

Τις τελευταίες μέρες, επισκέπτομαι συχνά ένα νοσοκομείο για την περίπτωση ενός προσφιλούς προσώπου... Είχα καιρό να το κάνω, είχε καιρό να μου συμβεί... Στο δρόμο για την πρώτη μέρα της επίσκεψής μου, θυμήθηκα μία συμβουλή που, κάπου, κάποτε, είχα διαβάσει σε ένα βιβλίο... Η συμβουλή έλεγε πως είναι καλό ο άνθρωπος να επισκέπτεται συχνά - ακόμη και χωρίς ιδιαίτερο λόγο ή για κάποιο δικό του πρόσωπο - ένα νοσοκομείο ή ένα νεκροταφείο... Για να θυμάται και να μην ξεχνάει, πως όλο αυτό που ζούμε εδώ, δεν είναι παρά μία προσωρινή διαδρομή... Προσωρινή, όπως όλα τα Πράγματα αυτού του κόσμου... Προσωρινή και χωρίς ιδιαίτερη σημασία, παρά μόνο για ό,τι αποφασίζει ο καθένας από εμάς να κάνει με αυτή τη διαδρομή... Για να θυμάται πως, είμαστε όλοι περαστικοί από εδώ και έτσι - όπως μοιραζόμαστε το Παροδικό - η Αγάπη και η Συμπόνοια, να μας είναι πιο εύκολη... Η ουσία φυσικά της συμβουλής αυτής, δεν ήταν για να τρομάξει τον κόσμο ή για να τον προκαλέσει να επισκέπτεται χώρους που απευχόμαστε - για κάποιο παρανοϊκό λόγο - να επισκεφθούμε, αλλά για να προσφέρει μυστικά το δώρο μίας συνειδητοποίησης και τον τρόπο που αυτή θα μπορούσε να αλλάξει το βλέμμα και τη συμπεριφορά του κάθε ανθρώπου στα πράγματα και την καθημερινότητά του...

Στις πρόσφατες αυτές επισκέψεις μου, λοιπόν, παρατήρησα κάτι θαυμαστό... Ο χώρος του νοσοκομείου, είχε μία αργή, μία πυκνή ατμόσφαιρα... Μία ησυχία... Αποφάσισα να περάσω έξω από τα δωμάτια και να κοιτάξω... Διακριτικά... Σαν να είχα μία ευκαιρία για μελέτη... Οι άνθρωποι που βρίσκονταν στο χώρο του νοσοκομείου για κάποιο τους θέμα, κάθως παρέμεναν ακίνητοι στα κρεββάτια της θεραπείας τους, είχαν μία - σχεδόν αγιασμένη - ηρεμία... Μία γαλήνη, που δεν την συναντάς εύκολα στον "έξω κόσμο"... Φαντάστηκα τον καθένα από αυτούς, να έχουν τις οικογένειές τους, τις δουλειές τους, τα οικονομικά τους, τα τρεξίματα ή τους καυγάδες, τις διαφορές τους με άλλους ανθρώπους και ό,τι άλλο μπορεί να περιέχει για τον καθένα, αυτό που λέγεται "ανθρώπινη εμπειρία"... Κι όμως, τώρα, ήταν αλλιώς... Τώρα, ήταν ο καθένας συγκεντρωμένος στο δικό του... Κάτι μέσα τους είχε αφεθεί... Κάτι μέσα τους, είχε εγκαταλήψει τις εγκόσμιες προσπάθειες... Κάτι μέσα τους είχε παραδοθεί... Σε ό,τι θα μπορούσε να τους επιστρέψει στην αρχική τους κατάσταση... Σε κάποιο γιατρό της εμπιστοσύνης τους ή στο Θεό τον ίδιο... Ο άνθρωπος, τον θυμάται τον Θεό σε τέτοιες περιπτώσεις... Τα πρόσωπά τους, είχαν μία παιδική γλυκύτητα που είναι κάτι άλλο από το προσωπείο του ενήλικα, που πασχίζει, που διεκδικεί, που ζητάει, που βρυχάται για τη ζωή του... 

Ηρεμία... Γαλήνη... Παράδοση... Τι άλλο θα μπορούσαν?...

Και από την άλλη, οι άνθρωποι του περιβάλλοντος του ασθενούς, επιδείκνυαν με το χαμόγελό τους, μία δύναμη...Ήταν κι εκείνοι ήσυχοι με έναν τρόπο, κάνοντας το καλύτερο που μπορούσαν... Προσφέροντας στον άνθρωπό τους, υπομονετικά... Η ίδια αυτή συνθήκη που μοιράζονταν τώρα, τους καλούσε για αυτό... 

Χαμογέλασα... Σκέφτηκα πως, τελικά μπορεί να μην είναι τόσο δύσκολο να φτιάξουμε τον Παράδεισο στη Γη... Γιατί, τι άλλο από Παράδεισος ήταν εκείνη την ώρα, αυτό που έβλεπα... Μία σιωπηλή συμφωνία για συμπόρευση, χέρι με χέρι... "Είμαι εδώ για σένα"...

Τι άλλο εκτός από αυτό, υπάρχει?....

https://www.youtube.com/watch?v=lB6a-iD6ZOY&ab_channel=StingVEVO&ab_channel=StingVEVO

Το ίδιο συνέβαινε και με τον δικό μας άνθρωπο... Μάλιστα, έφτασε ο ίδιος στο σημείο να μιλήσει για αυτό... Τόσο έντονο ήταν, τόσο προφανές και τόσο διαφορετικό από το συνηθισμένο του τρόπο... 

"Κάτι τέτοιες στιγμές, κάτι τέτοιες φορές, ξεχνάς λίγο την τρέλα που σε δέρνει εκεί έξω..."... 

Και δεν εννοούσε την τρέλα των πρακτικών πραγμάτων, αλλά αυτήν που κουβαλάμε μέσα μας... 

Συμφώνησαν όλοι, κουνώντας το κεφάλι τους καταφατικά... Επιβεβαιώνοντας την αλήθεια... 

Λες, τελικά, να γνωρίζουμε όλοι από τι πάσχουμε?...

Σε ένα επόμενο επισκεπτήριο, μπήκε στο δωμάτιο ένας φίλος... Είχα καιρό να τον δω... Η πρώτη μου σκέψη ήταν, πως είναι τόσο όμορφο να δηλώνει κάποιος με την παρουσία του, τη συμπαράστασή του για ό,τι είναι που συμβαίνει... Δεν πρόλαβα καν να τελειώσω τη σκέψη μέσα στο μυαλό μου... 

Μπήκε μέσα στο δωμάτιο, σαν ταύρος σε υαλοπωλείο... Με τα γλυκά του στο χέρι, μας άρπαξε όλους με βία να μας χαιρετήσει... Η ορμή του ήταν ίδια με άνεμο πολλών μποφόρ, ξαφνικά, μέσα στο δωμάτιο... Οι ασθενείς στο δωμάτιο αναστατώθηκαν, το ίδιο κι εγώ... Άρχισε να μιλάει δυνατά για τον εαυτό του και ό,τι του συμβαίνει αυτόν τον καιρό, κάνοντας σε τακτά διαστήματα προκλητικές ερωτήσεις, για να δει αν όλοι οι παρεβρισκόμενοι "πάσχουν" το ίδιο πολύ, όπως κι εκείνος αυτόν τον καιρό... Το βλέμμα του ήταν έντονο και αδιάκριτο, προς πάσα κατεύθυνση... Ήταν αρκετό, για να βγω εκτός εαυτού... 

Αυτό είναι αλήθεια για μένα... Κάποια πράγματα, μου είναι πλέον αφόρητα... Αν δεν περιέχουν την αναγνώριση της Στιγμής, της Ηθικής και του Μέτρου, αδιανόητα... Ο τρόπος που πλέον βλέπω τα πράγματα, είχε κρίνει ήδη τη συμπεριφορά του φίλου, ως "ανάρμοστη" για το περιβάλλον που ο ίδιος είχε επιλέξει να βρεθεί... Θύμωσα, γιατί ένιωθα πως εκεί ήταν το βασίλειο της ηρεμίας και της γαλήνης για τους ανθρώπους που περιθάλπτονται και όχι δημόσιο ψυχιατρείο για τις πληγές των επισκεπτών... Η εντύπωσή μου, δριμεία... Το αναγνωρίζω... Μου ήταν αβάσταχτο... 

Ευτυχώς, αυτή η ανυπόφορη συνθήκη άλλαξε γρήγορα... Κάποιοι άλλοι επισκέπτες ήρθαν και ο φίλος χρειαζόταν αναγκαστικά να αποχωρήσει... Έτσι χρειαζόταν να γίνει, φαίνεται... 

Γύρισα σπίτι... Βάλθηκα να αναρωτιέμαι, το γιατί ενοχλήθηκα τόσο πολύ... Οι αναρωτήσεις μου με οδήγησαν στο να "δω" την εικόνα ως παρατηρητής... Είχα νιώσει πως υπήρχε κάτι για μένα, σε όλο αυτό που είχε συμβεί και με τον τρόπο που είχε συμβεί... Αν υπήρχε κάτι που θα χρειαζόταν διόρθωση μέσα μου, χρειαζόμουν να το δω... 

Κατάλαβα λοιπόν πως, το ό,τι βρέθηκα εκτός εαυτού - δηλαδή, εκτός εσωτερικού κέντρου - είχε αυτόματα μειώσει το δείκτη νοημοσύνης μου... Ο φίλος μιλούσε για τα δικά του κι εγώ, στην προσπάθεια να επαναφέρω το περιβάλλον στην αρχική του γαλήνη, κάθε άλλο παρά αυτό έκανα... Η δονητική μου κατάσταση είχε χαμηλώσει τόσο, ώστε ήμουν στο σημείο να συνδιαλέγομαι μαζί του στο επίπεδο της απόγνωσης, όπου εκείνος βρισκόταν... Δεν είχα μπορέσει να κρατήσω την ενέργειά μου έτσι, ώστε ακόμη και χωρίς λέξεις, να μπορέσει κι εκείνος να δει και να κατανοήσει το πού βρίσκεται και το τι προαπαιτούν οι συνθήκες για τη δική του συμβατότητα με το περιβάλλον... Εκείνος έμεινε στις πληγές του κι εγώ εκτός εαυτού... Εκείνος, είχε "ξεχάσει" κι εγώ έπεσα στον ίδιο λάκκο της Λήθης, μαζί του...Και οι δύο, σε ύπνωση... Κερδισμένος, κανείς... Ήταν ενδιαφέρον...

Κατανόησα όμως και κάτι άλλο πολύ σημαντικό... 

Αυτό που απουσίαζε από την αρχή, αυτό στο οποίο ο φίλος υπολειπόταν άμα τη εμφανίσει,  ήταν ο Λόγος... Ο Λόγος προσδιορίζει τις κινήσεις και την ύπαρξή μας και όχι το αντίθετο... 

Κάθε φορά, όπου βρίσκεσαι και σε ό,τι επιλέγεις... Ποιος είμαι και για ποιο Λόγο είμαι εδώ?... Για κάθε τοπογραφική περιγραφή... Αυτές είναι οι δύο Σωστές Ερωτήσεις που χρειαζόμαστε... Μόνο αυτές τις δυό... Δεν θα χρειαστεί να μεριμνήσεις για ο,τιδήποτε άλλο... Αυτές θα σε καθαρίσουν από όλο το παρελθόν κι από όλο το μέλλον που κουβαλάς...
"Ποιος είμαι" και "Για ποιο Λόγο είμαι εδώ"...

Κι ο Λόγος για να επισκεφθείς κάποιον σε έναν τέτοιο χώρο, δεν μπορεί να είναι ο εαυτός σου... Δεν πρόκειται "για σένα"... Η Αλήθεια είναι πως, σχεδόν τίποτα δεν πρόκειται "για σένα"...Με την παρουσία σου, λες "είμαι εδώ για σένα"... Με την παρουσία σου, λες "υπάρχει κάτι που μπορώ να προσφέρω?" κι όχι "τι μπορώ εγώ να πάρω εγώ, τι μπορώ να κερδίσω από την κατάσταση"... 

Έχουμε μάθει να "παίρνουμε"... Έχουμε μάθει να διεκδικούμε τα εαυτοίς... Κι έχουμε διαστρέψει τα πάντα να γυρνάνε γύρω από εμάς...  Τα δικά μας θέματα, τα δικά μας προβλήματα, η δική μας ζωή, οι δικές μας πληγές...
Να θυμάσαι, όσο Υπέρβαση είναι για κάποιον μία συνθήκη, άλλο τόσο η ίδια συνθήκη - ακόμη κι αν είναι για άλλους λόγους - είναι Υπέρβαση και για σένα... 

Και πάντα, κάτι θαυμαστό συμβαίνει - αν το επιτρέψεις - όταν "φύγεις" από το "δικό σου"... 

Όταν δεις, πως έχει μία άλλη δυναμική το να προσφέρεις... Το να δίνεις την καρδιά σου, από την καρδιά σου... Όταν μετακινηθείς από το "τι μπορώ να πάρω" στο "τι μπορώ να προσφέρω"... Δεν στερείς από τον "εαυτό" σου κάτι, αντίθετα, μόνο έτσι του το προσφέρεις... Η ανιδιοτέλεια, θα σε κρατήσει ξεκούραστο... Μόνο ο εγωισμός κουράζεται...

Και η Καλωσύνη, η Συμπόνοια και η Αγάπη, ο Σεβασμός και η Αξιοπρέπεια, μόνο τότε γυρνούν σε σένα και πλουτίζεις, όταν τις προσφέρεις αμερόληπτα και χωρίς άλλη σκέψη...

Ευχαριστώ τον εν λόγω φίλο, για ετούτα τα μαθήματα που έγιναν και η αφορμή για τη συγγραφή του κειμένου...Αν και με τη λέξη "μαθήματα", συνήθως ονομάζουμε κάποιες συνθήκες που μας έχουν δείξει ή διδάξει πράγματα με το δύσκολο τρόπο...
Υπάρχει όμως και μία άλλη εκδοχή, για όλα τα πράγματα... Ένας Άλλος Τρόπος... Για να επιλέξεις, την κάθε στιγμή... Ακόμη κι αν δεν είμαστε στο σημείο της Φώτισης, μπορούμε να πειραματιστούμε, να δοκιμάσουμε το πώς θα μπορούσε να μοιάζει μία τέτοια συμπεριφορά... Με το να την μιμηθούμε αρχικά, έστω και σαν παιχνίδι, σαν αλλαγή από το συνηθισμένο μας τρόπο...
Και συνεχίζω να επιμένω από την καρδιά μου, για τον Τρόπο που έχω δει... Η Ζωή μας το δείχνει, σε όλους... Ένας Άλλος, είναι ο Τρόπος για να συνεχίσουμε... Για να μη χαθούμε αύτανδροι... 

Ο Τόπος της πραγματικής Δύναμης κι ο Τρόπος της πραγματικής επιβίωσης...
"Σε αυτήν την Προσωρινή Διαδρομή, είμαι εδώ για σένα"...
Γιατί, εδώ που τα λέμε, τι άλλο καλύτερο υπάρχει να κάνουμε?... Την εκδοχή "είμαι εδώ, μόνο για μένα", τη ζούμε από τότε που έχουμε μνήμη... Και το έχει δείξει, δεν λειτουργεί... Είναι - φυσικά - συνήθεια, αλλά  δεν είναι η φύση μας... Και έχουμε όλοι διαπιστώσει το όριό της...
Υπάρχει Ένας Άλλος Τρόπος... Που μπορεί να κάνει τη ζωή όλων μας λίγο καλύτερη επειδή θα την κάνει λίγο πιο εύκολη στα μεταξύ μας... 

Υπάρχει Ένας Άλλος Τρόπος... Και δεσμεύομαι στην Αλήθεια του...
Υπάρχει Ένας Άλλος Τρόπος... Το υπενθυμίζω και σε μένα...
Κι ας μην τα καταφέρνω πάντα... 

https://www.youtube.com/watch?v=WxG5NvDzHrQ