- Στα Λιοντάρια -

Αυτό καταλαβαίνω, έτσι προχωρώντας στον κόσμο... Ό,τι χρειάζεσαι να μάθεις, ό,τι χρειάζεσαι για την ωρίμανση και την απελευθέρωσή σου, δεν βρίσκεται κρυμμένο κάπου... Ό,τι χρειάζεσαι, βρίσκεται στις σχέσεις και τους ανθρώπους που "παρουσιάζονται" στη ζωή σου... Ειδικά στους "κοντινούς"... Αρκεί να έχεις ένα βλέμμα για τα πράγματα, πέρα από αυτή την ονοματοδοσία της "σύμπτωσης"... Αρκεί να έχεις ένα βλέμμα καθαρό - και άρα, αποστασιοποιημένο - για να δεις πως ό,τι χρειάζεσαι, το έχεις ήδη... Και αντί να το δικάζεις, ή να το βρίζεις και να το απεύχεσαι και να το απορρίπτεις, να τολμήσεις - γιατί, πολλές φορές η τόλμη είναι απαραίτητη - να το κοιτάξεις για αυτό που είναι... Ένα κομμάτι του Θεϊκού Σχεδίου, αφιερωμένο με πολύ αγάπη σε σένα αποκλειστικά, για τη δική σου Κατανόηση και τη δική σου Εκπαίδευση... Το  Θεϊκό Σχέδιο, δεν φέρνει ποτέ κάτι που δεν θα αντέξεις...

Και η Αλήθεια, βρίσκεται πάντα ένα βήμα πίσω... 

Ήμουν μικρή, πολύ μικρή όταν γεννήθηκε... Ήμουν αρκετά μικρή για να μην καταλαβαίνω τις λέξεις που χρησιμοποιούσαν οι μεγάλοι, αλλά επαρκώς ευαίσθητη ώστε να αντιληφθώ ότι υπήρχε "κάποιο πρόβλημα"... Έτσι, τουλάχιστον, έλεγαν... 

Απρόοπτα, μέσα στην ευρύτερη οικογένεια, είχε έρθει ένας ιδιαίτερος επισκέπτης... Ξεχωριστός, από ό,τι καταλάβαινα... Ο μικρός, είχε καταφέρει να αναστατώσει και να δημιουργήσει έντονα συναισθήματα δυσαρέσκειας με τον ερχομό του... Άκουγα τους μεγάλους να μιλάνε για "σύνδρομο"... Αυτό τους είπαν οι γιατροί, αυτό ήταν που είχε φέρει την αναστάτωση... 

"Σύνδρομο Ντάουν"...

Περνούσαμε τα καλοκαίρια μας, όλες οι οικογένειες μαζί... Τα παιδιά της οικογένειας, μαζί με άλλα παιδιά που είχαν έρθει στο ίδιο μέρος για τις διακοπές τους, παίζαμε παρέα στα πλακόστρωτα... Δίπλα μας, οι μεγάλοι για να μας προσέχουν, πίνοντας τον καφέ τους... 

Ήθελα πάντα και τον μικρό μαζί μου... Αυτή την αίσθηση θυμάμαι πως είχα, πως δεν συμβαίνει τίποτα απολύτως... Έτσι τον κοίταζα και έτσι τον έβλεπα...Ίσως για αυτό με αγαπούσε...
Η Αθωότητα, είναι αντίδοτο για τον κόσμο... 

Παρατηρούσα πως το πρόσωπό του είχε κάτι διαφορετικό από τα άλλα παιδιά, μα τούτο δεν με απασχολούσε... Ήταν διαφορετικός, μα το ίδιο ήμασταν και όλα τα άλλα παιδιά...Ούτε και στο ότι δεν μιλούσε έδινα σημασία... Είχε ένα πανέμορφο χαμόγελο... Και ήταν ξανθός, σαν ξωτικό... Εγώ, τον θεωρούσα πάντα "μέλος"... Παίζαμε, τον τάιζα, τον αγκάλιαζα, τον χάϊδευα έτσι μικρός που ήταν... Ένιωθα πως χρειαζόταν προστασία...

Αυτό που σίγουρα δεν καταλάβαινα, ήταν τα βλέμματα των μεγάλων... Κι όχι μόνο της οικογένειας του μικρού ή της ευρύτερης... Ο κόσμος στο δρόμο, τον κοιτούσε με οίκτο... Φορές, γυρνώντας τα μάτια τους από την άλλη... Δεν καταλάβαινα...  

Οι σπασμωδικές του σωματικές κινήσεις, έκαναν φανερά έκδηλη την κατάστασή του όσο μεγάλωνε... Κι όσο μεγάλωνε εκείνος, τόσο και η "δυστυχία" που είχε φέρει ο ερχομός του για την οικογένεια... Η ύπαρξή του η ίδια, φαινόταν να είναι ένα "μυστικό" που έπρεπε να κρατηθεί μακρυά από τα αδιάκριτα βλέμματα του κόσμου... 

Η μητέρα του, είχε ήδη αρχίσει να κλείνεται στο σπίτι... Δεν ήθελε να βγει έξω, μην τυχόν και τη ρωτήσουν κάτι σχετικά... Δεν ήξερε να απαντήσει... Ο κόσμος, την είχε ήδη δαγκώσει στο λαιμό και δεν μπορούσε να αναπνεύσει...

Μαζί με όλα τα άλλα, μεγάλωνα κι εγώ... Τους επισκεπτόμουν συχνά, το σπίτι τους ήταν κοντά με το δικό μας... Κι αυτό που παρατηρούσα, ήταν μία αδυναμία διαχείρισης και αποδοχής των πραγμάτων ως είχαν... Τα "υγιή" μέλη της οικογένειας, ήθελαν βιαίως να απεξαρτηθούν από αυτή την ευθύνη και από αυτή την καταδίκη... Είχαν ξεχάσει να αγαπούν... 

Η δική μου η Αθωότητα, παρέμενε ζωντανή... Ήταν πάντα πιο δυνατή από το ο,τιδήποτε άλλο... Θυμάμαι να λέω στη μητέρα του "Μα ποιος φοβάσαι πως θα σε κρίνει?... Ποιος είναι άξιος?... Επειδή κανένας δεν κοιτάει τα δικά του?..." Δεν μου απαντούσε ποτέ, θεωρώντας πως η δική της συνθήκη είναι η πιο δύσκολη από όλες....Ή, αρνούμενη να αφήσει να ανθίσει μέσα της, το ένστικτο της Μάνας, που τώρα θα ήταν πιο χρήσιμο από ποτέ... Και να κλείσει την πόρτα στα λόγια του κόσμου που, εδώ που τα λέμε, οι βασικές του ιδιότητες είναι η άγνοια και ο πόνος... 

Από εκεί ξεκινάει η πνευματική ασθένεια... Η σημασία που δίνουμε στον κόσμο... 

Αν θα θέλαμε να είμαστε ειλικρινείς με τον εαυτό μας, θα μπορούσαμε να δούμε πως εδώ που είμαστε, όλοι πάσχουμε από κάτι... Μπορεί να μην είναι το συγκεκριμένο σύνδρομο, είναι όμως άλλα... Και ίσως πιο επικίνδυνα, γιατί αυτά μπορεί να μην "γράφουν" στο πρόσωπο και το σώμα και να μπορείς να τα κρατήσεις κρυφά από τα αδιάκριτα βλέμματα του κόσμου...Σωματικά ή πνευματικά ασθενείς, δεν έχει σημασία... Όλοι σε διαδικασία Ανάνηψης...

Αυτά που της έλεγα, δεν μπορούσε να τα καταλάβει... 

Θεωρούσε το παιδί, προσωπική της αποτυχία... 

Ανησυχούσα για την έκβαση των πραγμάτων... Χρειαζόμουν να τη βοηθήσω, μα δεν μπορούσα να βρω τρόπο... Ακόμη και έτσι, στην εφηβεία μου, χωρίς να γνωρίζω αυτά που τώρα ξέρω, ένιωθα να ζητάω - εγώ, για μένα - να μου φανερωθεί ένας τρόπος για να προσφέρω βοήθεια... 

Και μου δόθηκε... Ήταν ένα βράδυ, χαζεύοντας τηλεόραση... Στην οθόνη, εμφανίστηκε ξαφνικά ένα πρόσωπο με κοντινά χαρακτηριστικά προσώπου με αυτά του παιδιού... Δεν είχα ξαναδεί άλλο, εκτός από εκείνον... 

Η ιστορία της ταινίας - άκου τώρα σύμπτωση (...) - ήταν για μία μητέρα που είδε και απόειδε με τον κόσμο που είχε τις ίδιες φυσικά αντιδράσεις με αυτές που είχα διαπιστώσει για τη δική μας περίπτωση... Και θύμωσε τόσο, που αποφάσισε να μεγαλώσει το αγαπημένο της παιδί, με το δικό της τρόπο... Μακρυά από τον κόσμο... Να το θρέψει με στοργή και αγάπη, με φροντίδα και προσοχή, όπως αξίζει σε κάθε παιδί... Ήταν σαν μία λέαινα που βρυχάται, σε κάθε περίπτωση που το νεογνό της κινδυνεύει...
Ένας τέτοιος θυμός, μπορεί κάλλιστα να είναι συστατικό της Αγάπης... Αυτής, που τόσο έχουμε παρεξηγήσει... Η Αγάπη, καμμιά φορά, χρειάζεται να γίνει ένας άγριος, πρωτόγονος βρυχυθμός όταν πρόκειται για την προστασία των δικαιωμάτων της φυλής...

Η εξέλιξη της ιστορίας της ταινίας, με συνεπήρε... Το παιδί άρχισε, με την υπομονή και την αστείρευτη προσφορά της μητέρας του, να αποκτά επαφή με τον κόσμο... Να καταλαβαίνει... Να νιώθει τη μητέρα του... Να αντιδρά στα ερεθίσματα...

Εκείνη, είχε πει το "όχι" στον κόσμο... Είχε τολμήσει - γιατί, περί αυτού πρόκειται - να πιστέψει πως υπάρχει κι άλλος Τρόπος... Με την αντίστασή της, είχε αρχίσει να φαντάζεται μία άλλη πιθανότητα, μία άλλη πραγματικότητα για εκείνη και το παιδί της... "Αντί-να-σταθεί" σε αυτό που φαινόταν, στο δικό της ερεβώδες σενάριο ζωής, αποφάσισε να αλλάξει το μυαλό και τη δράση της... Και με την απόφασή της, πήγε εκεί που είναι ο Τόπος των Θαυμάτων... Κάνοντας "κλικ" στην αντίληψή της για το "πρόβλημα"... 

Η μητέρα, ήταν αποκαμωμένη αλλά επέμενε... Είχε καταφέρει να του προσφέρει κι άλλη ζωή, πέρα από τη βιολογική του... Από την καρδιά, από το αίμα και τις σάρκες της, το παιδί είχε σχεδόν ξαναγεννηθεί... 

"Αυτό χρειάζεσαι", της είπα ένα πρωί σε μία από τις επισκέψεις μου... 

"Να γίνεις λιονταρίνα"... "Να θυμώσεις και να τον αναλάβεις... Χωρίς να σε φοβίζει ο κόσμος... Με τη δύναμή σου, θα μεγαλώσει κι αυτός..."...

https://www.youtube.com/watch?v=6zpYFAzhAZY

Τι μπορεί να ζητήσει η ζωή από σένα?... Τι άλλο... Την Υπέρβασή σου.. Για όλα τα πράγματα... 

Στα δικά μου τα μάτια, είναι σαν κάθε φορά και σε κάθε περίπτωση, η ζωή να σε προκαλεί να απαντήσεις :  "Τώρα?...Τι θα κάνεις με αυτό?..." 

Λιονταρίνες... Αυτό είμαστε όλες οι γυναίκες... Είτε μητέρες με δικά μας παιδιά, είτε μητέρες για τα παιδιά όλου του κόσμου... Λιονταρίνες, με καρδιά, με δύναμη και βρυχυθμό και ακόμα - όπου χρειαστεί - και δόντια λιονταριού... Για να τα δείξουμε ή για να δαγκώσουμε... 

Εμείς χρειάζεται να σταθούμε όρθιες, εμείς χρειάζεται να στηρίξουμε τα παιδιά, εμείς τα μεγαλώνουμε... Τα παιδιά ανεξαρτήτου ηλικίας... Εμείς είμαστε η Δύναμη της Οικογένειας... Εμείς είμαστε ο Πυρήνας για τη διασπορά της Αγάπης... 

Κάθε γυναίκα έχει μέσα της ένα Λιοντάρι...

Μην το ξεχνάς... Επίτρεψέ του να ξυπνήσει... Είναι Ώρα...

Και τον κόσμο που σε μπερδεύει, ρίξε τον βορά στα λιοντάρια...

https://www.youtube.com/watch?v=RuA3GhL1QRY