- Μοιρασμένο Μυστικό -

"Θα σου πω κάτι", είπε ξαφνικά η *Μ*, μία πολύ όμορφη γυναίκα και φίλη που ήρθε να με βρει στις Συναντήσεις που πραγματοποιώ... 

"Θα το πω σε σένα, γιατί νιώθω πως μπορώ όλα να σου τα πω...Και δεν με ενδιαφέρει καθόλου τι θα σκεφτείς για μένα, αν πιστέψεις πως υπερβάλλω ή αν με θεωρήσεις "ψώνιο""... 

Και συνέχισε, λέγοντας αυτά τα λόγια που έβγαιναν εκείνη την ώρα μόνα τους... Από κάπου βαθιά μέσα της...

"Πιστεύω πως, ό,τι κι αν λένε οι άλλοι για μένα κι ό,τι κι αν γίνεται στη ζωή μου, εγώ έχω έρθει εδώ για ένα σπουδαίο σκοπό... Ένα σημαντικό σκοπό... Και ας μη γνωρίζω ακόμη ποιος είναι ή τι εννοώ ακριβώς... Αλήθεια σου λέω!..."... 

Έμεινα εμβρόντητη... Δε με είχε συνηθίσει έως τώρα, σε παρόμοιες εξομολογήσεις... Στέκομουν ακίνητη απέναντί της... Αυτό ήταν το μόνο που μπόρεσα να κάνω εκείνη την ώρα... Τα λόγια της ήταν αποκαλυπτικά και όχι μόνο για εκείνη... Είχα πολύ έντονα την αίσθηση πως ξαφνικά είχα μπροστά μου ένα παιδί, πως τώρα μου μιλούσε ένα παιδί... Με μιά αλήθεια και με μιά αθωότητα, που μόνο τα παιδιά καταφέρνουν να εκφράσουν... Σαν ένα παιδί που βαρέθηκε να παίζει με τους ρόλους του κόσμου... Ακόμη κι η φωνή της ήταν αλλιώτικη... Πιο εσωτερική... 

Η Αλήθεια, έχει περίεργους τρόπους να εκφράζεται καμμιά φορά... Και φυσικά έλεγε αλήθεια... 

Κουνούσα καταφατικά για αρκετή ώρα το κεφάλι μου.... Μέχρι να καταφέρω να της χαμογελάσω.. 

"Είναι όντως έτσι", της είπα... "Και είναι έτσι για όλους"...

Θα συμφωνούσες κι εσύ... Έτσι δεν είναι?... 

Όλοι μοιραζόμαστε το ίδιο Μυστικό... Και το κρατάμε σαν Μυστικό, μη τυχόν και μας παρεξηγήσουν ή πιστέψουν πως υπερβάλλουμε ή μας θεωρήσουν "ψώνια"... 

Κι εσύ το έχεις νιώσει... Κι εσύ το έχεις πει στον ίδιο σου τον εαυτό, εκεί που κάθεσαι μόνος σου, όταν δεν υπάρχει κανένας άλλος γύρω για να σε ακούσει ή για να σε κρίνει... Εγώ, είχα απλά την τύχη εκείνη την ώρα, να δεχθώ την εκ βαθέων εξομολόγηση της αλήθειας της... 

Είμαστε εδώ, ο καθένας για ένα Σκοπό... Ένα σπουδαίο Σκοπό... Ένα σημαντικό Σκοπό... Ούτε περισσότερο και ούτε λιγότερο σημαντικό από όλων των άλλων... Και δεν είναι υπεροψία, είναι ταπεινότητα να αναγνωρίζει κανείς κάτι τέτοιο...Όλα τα άλλα, είναι ψευδή προσωπεία ενός κεκαλυμμένου εγωισμού...
Αναφέρεται μάλιστα και μέσα στο βιβλίο "Μαθήματα Θαυμάτων", πως "έχουμε και για αυτά τα δύο - την υπεροψία και την ταπεινότητα - πολύ μπερδεμένες και εκ διαμέτρου αντίθετες εντυπώσεις"...

Και είναι πράγματι ταπεινότητα, όταν αναγνωρίσουμε το Ποιοι Είμαστε... Το τι Είμαστε....
Η Προέλευση, χαρακτηρίζει και τα δώρα που διαθέτουμε στις αποσκευές μας... 

Αργότερα, θυμήθηκα και μία άλλη γυναίκα που είχε έρθει στο παρελθόν να με βρει στις Συναντήσεις... Και με εκείνη, είχε προκύψει το ίδιο θέμα... 

Και σε εκείνη τότε, το Μήνυμα που είχε έρθει, είναι αυτό που αναφέρω... Γιατί, όταν θα αφήσουμε το Μυστικό που μοιραζόμαστε να έρθει στο φως, με αυτό ακριβώς θα έχουμε να κάνουμε... Αυτό θα χρειαστεί να αντέξουμε... Και τίθεται ζήτημα "αντοχής", μόνο και μόνο γιατί δεν το έχουμε συνηθίσει... Κανείς δεν μας το έχει πει έως τώρα... Δεν το γνωρίζουμε.... Δεν είχαμε ποτέ την εκπαίδευση ή την ενημέρωση σχετικά...
Αλλά, αυτό είναι κάτι που η ίδια η Ζωή το αναλαμβάνει - σαν εκπαίδευση και σαν διαδικασία - για λογαριασμό όλων μας και για λογαριασμό του καθενός από εμάς...
Αυτό είναι το Μυστικό μας... Πέρα και πάνω από όποια συνθήκη φαινομενικά ζούμε, από ό,τι φαινομενικά "κάνουμε", είμαστε εδώ όλοι ανεξαιρέτως για να αναγνωρίσουμε πως είμαστε γεννήματα φωτός... Και είμαστε εδώ για να ενσωματώσουμε - να ενσαρκώσουμε - να ζήσουμε και να μοιραστούμε το Μεγαλείο από όπου προερχόμαστε... Χωρίς άλλους εγωπαθείς δισταγμούς και παραπλανημένες ταπεινότητες.... Με αποφασιστικότητα... Και λίγο σαν παιδιά...
Μόνο αυτό θα χρειαστεί... 

"Το Φως σου... Θα χρειαστεί να αντέξεις το Φως σου"...

https://www.youtube.com/watch?v=ocDlOD1Hw9k&ab_channel=PinkVEVO