- Οι Απόντες -

Μου αρέσει να παρατηρώ τους ανθρώπους... Μεταξύ άλλων, το βλέπω σαν εκπαιδευτική ευκαιρία για τον εαυτό μου... Παρατηρώ τον τρόπο που περπατούν, το πώς κλίνει το κεφάλι τους προς τη γη όταν διασχίζουν το δρόμο και ταυτόχρονα σκέφτονται, τον τρόπο που απευθύνονται και μιλούν στους γύρω τους, τον τόνο της φωνής τους... Και μέσα από αυτή την παρατήρηση, εξετάζω το τι κάνω κι εγώ... Το πώς είμαι κι εγώ... Μαθαίνω πολλά από τους ανθρώπους... 

Το έχεις ίσως παρατηρήσει κι εσύ... Οι περισσότεροι άνθρωποι "απουσιάζουν"... Από τη ζωή τους την ίδια... Με το μυαλό τους σε μιά διαρκή συνομιλία με τον εαυτό του... Είναι εύκολο να διαβάσεις στα πρόσωπα, κάτι τέτοιο... Αυτό που, ενώ για παράδειγμα βρίσκεσαι στο σούπερ μάρκετ κάνοντας τα ψώνια σου, σκέφτεσαι ανύπαρκτα γεγονότα από την παιδική σου ηλικία... Ποιος έκανε τι, ποιος είπε τι, ποιος ήταν ο φταίχτης και τέτοια... Κι ενώ δεν συμβαίνει τίποτα που θα δικαιολογούσε μία παρόμοια αντίδραση, το πρόσωπο αποκτά ξαφνικά μία αίσθηση δυσαρέσκειας... Εκεί ακριβώς, μπροστά στο ράφι με τις μουστάρδες... Με την ελάχιστη επίγνωση του περιβάλλοντος χώρου, ίσα για να δώσουν τα χρήματα στο ταμείο σωστά ή μην τους πατήσει κάποιο αυτοκίνητο ή για να μην συγκρουστούν με τον περαστικό που έρχεται από την αντίθετη από αυτούς κατεύθυνση... Αν και, πολλές φορές, συμβαίνει κι αυτό... Σε μία διαρκή εξωσωματική κατάσταση... Άπαντες Απόντες... Σαν υπνοβάτες...

Εκείνο το απόγευμα, είχα αρκετό χρόνο να επενδύσω στη Σπουδή μου κι αποφάσισα να μείνω λίγη περισσότερη ώρα έξω στο δρόμο... Για να συνεχίσω την παρατήρηση... 

Αν μπεις κι εσύ στη διαδικασία, θα καταλάβεις πως όλα αυτά δεν είναι επίκριση αλλά μία διαπιστωμένη και συνηθισμένη συμπεριφορά... Και τα εξαιρετικά εργαλεία της παρατήρησης και της αυτο-παρατήρησης, είναι που ανοίγουν το δρόμο για την Αλλαγή των πραγμάτων... Χρειάζεται να δεις... Πώς αλλιώς?...

Γύρισα σπίτι, έχοντας στα χέρια μου μία ικανή δειγματοληψία προς μελέτη... Και φυσικά, βάλθηκα στη συνέχεια να αναρωτιέμαι... Για το ποιος μπορεί να είναι ο λόγος που συμβαίνει αυτό... 

Όπως κάνω πλέον για όποια ερώτηση έχω, κάθομαι σε Ησυχία... Και όταν συμβεί αυτή η Ησυχία μέσα μου, τότε κάνω την ερώτηση που χρειάζομαι... Οι Απαντήσεις έρχονται είτε με λέξεις είτε με εικόνες... Παρουσιάζεται κάθε φορά, ό,τι μπορεί να είναι πιο βοηθητικό... 

Το ενδιαφέρον ήταν πως, αυτή τη φορά δεν παρουσιάστηκε μία άμεση Απάντηση... Παρά, μία εικόνα από το παρελθόν του ίδιου του εαυτού μου... Θα χρειαζόταν να ψάξω... Για να λάβω την Απάντηση στο γρίφο που είχα προς επίλυση μπροστά μου, χρειαζόταν να δω αυτό το στιγμιότυπο από τη δική μου ζωή... Και μελετώντας την κατάσταση της ύπαρξής μου "τότε", να μπορέσω να αναγνώσω αυτό που είναι διαφορετικό σε μένα "τώρα"...
Ήταν λοιπόν σαν να μεταφέρθηκα - με ένα ταξίδι πίσω στο χρόνο - σε ένα καλοκαίρι, πολλά καλοκαίρια πριν... Δεν μπορούσα να συμμετέχω στη δράση της εικόνας που έβλεπα, μόνο να την παρακολουθήσω γινόταν... Σούρουπο... Ζέστη... Μαζί με τον σύντροφό μου, καθισμένοι σε ένα παγκάκι στην πλατεία Κολωνακίου... Αποφεύγοντας με πεποίθηση τα πολύβουα καφέ της περιοχής, επιλέξαμε να καθίσουμε εκεί που ήταν πιο ήσυχα... Από ένα σνακ, στο χέρι... Μιλούσαμε με οικειότητα, όπως κάναμε πάντα... Παρά τη ζέστη του καλοκαιριού, υπήρχε μεταξύ μας μία ελαφριά ατμόσφαιρα που μας δρόσιζε και τους δυό...
Κοιτούσα την εικόνα από μακρυά και χαμογελούσα... Μία όμορφη εικόνα από το παρελθόν... Με γέμιζε με μία γλυκειά αίσθηση, που δεν ήταν νοσταλγία για κάτι... Όχι... Ήταν, απλά, γλυκειά η στιγμή... Από μόνη της...
Όσο παρέμενα θεατής, να παρατηρώ την εικόνα, δεν μπορούσα να βρω τη λύση στο γρίφο μου... Χρειάστηκε, με ένα τρόπο, να "κατοικήσω" ξανά αυτό που ήταν τότε το σώμα μου, για να δω πώς ένιωθα... Να "κατοικήσω" εκείνη τη στιγμή, σαν να είναι τώρα...
Ο μόνος τρόπος για να καταλάβεις τον "άλλο", είναι να μπεις στη θέση του... Κι όχι μεταφορικά...Εντελώς κυριολεκτικά.... Να κατοικήσεις το σώμα και τη συνθήκη...Έτσι χρειαζόταν και για μένα... Για να καταλάβω, χρειαζόταν να μπω στη θέση αυτού του "άλλου", σε εκείνη τη συνθήκη, σε αυτό που ήμουν εγώ η ίδια, τότε...

Παράξενο... Ενώ θα μπορούσα να νιώθω - και τότε, όπως και τώρα - τη γλυκύτητα των πραγμάτων, μου ήταν αδύνατο... Κοίταξα δίπλα μου το σύντροφό μου, τα σνακ στα χέρια μας, τα δέντρα που μας περιστοίχιζαν, τις μυρωδιές της πλατείας... Πολυτέλεια και αφθονία, μαζί... Κι όμως... Δεν ήμουν ήσυχη, ούτε και ικανοποιημένη με αυτό που υπήρχε... Κάτι μου έλειπε... Κάτι με εμπόδιζε από το να Εκτιμήσω τη στιγμή από την καρδιά μου, για αυτό ακριβώς που ήταν τότε... Τη γλυκύτητα εκείνη, δεν μπορούσα να τη δώ... Κάτι έλειπε...

Έτσι ξαφνικά, η εξίσωση άρχισε να ξεδιπλώνει τη λύση της...
Το βασικό μου αίσθημα, ήταν πως είμαι μόνη μου... Αποκομμένη... Από όλα... Ο σύντροφός μου ήταν δίπλα μου, μα δεν μπορούσα να τον αγγίξω... Φαινόταν να κάθομαι στο παγκάκι, μα δεν είχα την αίσθησή του... Καταλάβαινα τις μυρωδιές, μα δεν μπορούσαν να περάσουν μέσα μου... Εντελώς μόνη μου... Αποκομμένη... Κι όχι, δεν έφταιγαν τα πράγματα... Ήταν σαν να είμαι υποχρεωμένη να ζω "μέσα σε μία φούσκα" που με περιόριζε και με διαχώριζε αποφασιστικά από όλους και όλα...
Ήταν ανατριχιαστικό σαν παρατήρηση και συγκλονιστικό σαν συνειδητοποίηση... 

Και πριν καν προλάβω να πάρω μία ανάσα για να χωνέψω αυτό που μόλις είχα δει, μεταφέρθηκα - με άλλο ένα τέτοιο ταξίδι στο χρόνο - χρόνια μετά, στο πολύ κοντινό παρελθόν... Σε εκείνη τη συνθήκη που μου είχε μόλις αποκαλύψει το περιορισμένο και το παροδικό της ζωής μου... Καθισμένη σε ένα βράχο, επάνω στο βουνό που επισκέπτομαι συχνά, να κλαίω και να φωνάζω... Η ύπαρξη της "φούσκας", ήταν όντως αλήθεια κι όχι ιδέα μου... Γιατί, ήταν τότε που την ένιωσα να εκρήγνυται γύρω μου και να σπάει... Και αλήθεια, ήταν σαν να παίρνω την πρώτη πραγματική αναπνοή της ζωής μου... Σαν να γεννιόμουν μόλις, σε έναν Νέο Κόσμο..
Η αποκάλυψη που είχε συνταράξει τη ζωή μου τότε, είχε γίνει η δική μου αφορμή για να διαρραγεί αυτή η "φούσκα" που με έτρεφε με περιορισμό, όλα μου τα χρόνια... 

Και θυμήθηκα πως τότε - μόλις κατάλαβα τι συνέβαινε - έβαλα κάτι τρανταχτά γέλια όπως ποτέ άλλοτε... Ολόκληρο το βουνό με άκουσε... Γελούσα, καταλαβαίνοντας πως "ουδέν κακόν, αμιγές καλού"... Γιατί, αυτή η δική μου αποκάλυψη, μου αποκάλυπτε τώρα ένα Νέο Τρόπο να υπάρχω... Για όσο χρόνο είχα ακόμη, θα ήμουν πλέον χωρίς τη "φούσκα" μου... Ελεύθερη και Ενωμένη με όλα...
Αυτό ήταν που συνέβαινε λοιπόν και σε μένα... Κάτι μου έλειπε... Κι αυτό που έλειπε, ήταν "εγώ"... Εγώ η ίδια, έλειπα από τη ζωή μου... Από ό,τι ήταν η κάθε στιγμή... Ήμουν Απούσα...
Αυτό ήταν λοιπόν που παρατηρούσα και στους ανθρώπους που Συναντούσα, εκείνο το απόγευμα της περιήγησής μου στο δρόμο... Όλοι μέσα στη "φούσκα" τους... Σε διαδικασία εκκόλαψης....
Αυτό είναι το Ξύπνημα... Να ελευθερωθείς επιτέλους από τη "φούσκα" που σε περιορίζει... Με όποιο τρόπο θα είναι ο κατάλληλος για σένα... Ο τρόπος θα έρθει να σε βρει, όταν θα είναι η στιγμή σου... Η Ζωή, ξέρει...
Και τότε, θα Ξυπνήσεις κι εσύ σε αυτό το όμορφο γεγονός... Αυτό που περιέχει όλη τη γλυκύτητα των πραγμάτων, εδώ, για να τη γευτείς κι εσύ...
Και θα δεις πως δεν είσαι μόνος σου, πως είμαστε όλοι Ένα με όλα και πως, αυτό που είμαστε δεν περιορίζεται στα στενά όρια της δικής σου "φούσκας" ή αργότερα, του δικού σου σώματος... Και καταλαβαίνεις τότε, πως δεν υπάρχει διαχωριστική γραμμή που να λέει "εγώ σταματάω εδώ" και "εσύ αρχίζεις εκεί"... Τα Σύνορα, μόνο στον ύπνο σου τα βλέπεις...
Και τότε, δεν θα είσαι από τους Απόντες... Θα υπάρχεις σε ένα Νέο Κόσμο, με ένα Νέο Τρόπο...
Απολύτως Παρών...
Αυτό, είναι το κρυμμένο δώρο κάθε Ανατροπής... Για κάθε είδους "απώλεια", με όποιο όνομα κι αν παρουσιάζεται, υπάρχει ένα δώρο για σένα που χρειάζεται να το δεις...
Μην το φοβηθείς, αυτό το "μπαμ" που θα ακούσεις... Δεν ήρθε το τέλος...
Αυτό, θα είναι μόνο η Αρχή...

https://www.youtube.com/watch?v=36Srr08PN_Y