- Μεταξύ Γυναικών -

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, στο σχολείο ακόμη ή και νωρίτερα, έκανα πάντα παρέα με αγόρια... Δεν διέθετα βέβαια τη δική τους φυσική ρώμη ώστε να συμμετέχω στο ποδόσφαιρο, ούτε και το ικανό ύψος για να παίζω μπάσκετ... Όμως εκεί, στα διαλείμματα, προτιμούσα να κάθομαι μαζί τους... Έλεγαν μονίμως ανέκδοτα και γελούσαν από την καρδιά τους... Έδιναν σφαλιάρες ο ένας στον άλλον με τρυφερότητα, φώναζαν και έκαναν φασαρία αποκαλώντας ο ένας τον άλλον "μαλάκα" σαν να απέδιδαν το καλύτερο κομπλιμέντο...Πώς να το πω, έβριζαν με αγάπη... Κι εγώ εκεί, ανάμεσά τους, χαμογελούσα... Γελούσα κι εγώ από την καρδιά μου κι αναρωτιόμουν πού να έβρισκαν άραγε τόσα αστεία μαζεμένα... Τους ευχαριστούσα συχνά που με έκαναν παρέα, χωρίς ποτέ τίποτα "πονηρό" να συμβαίνει... Έμοιαζα, εξ'άλλου, πάντοτε σαν τη μικρή αδερφή τους, σε όποια ηλικία κι αν βρισκόμασταν.... 

Μου φαινόταν πως τα αγόρια είχαν κάτι που δεν μπορούσα να βρω μεταξύ των κοριτσιών... Θαρρείς, μία αθωότητα για την οποία δεν ντρέπονταν... Αυτό που έλεγαν, αυτό και ήταν.... Τίποτα πισώπλατο ποτέ... Τίποτα κρυφό... Γελούσαν παρέα και ήταν εκεί ο ένας για τον άλλο, σαν να καταλάβαιναν πως χρειαζόταν για κάποιον - ακόμα αδιευκρίνιστο - λόγο, να υποστηρίζουν το φύλο τους... Σαν να υπήρχε μία τέτοια - προαπαιτούμενη για την επιβίωσή τους - ανάγκη, μέσα σε αυτόν τον επικίνδυνο γυναικοκρατούμενο κόσμο... 

Από την άλλη, ποτέ δεν μπόρεσα να έχω καλές σχέσεις με κορίτσια... Είχα την εντύπωση, πως υπήρχε κάτι μέσα σε κάθε θηλυκή ύπαρξη που διέφερε από τις δικές μου προτιμήσεις... Κάτι, ίσως, σκοτεινό... Μία επίπλαστη σοβαρότητα... Ανεξάρτητη από την ηλικία... Ίσως να είναι ορμονικό, τι να πω... Τα κορίτσια δεν έλεγαν αστεία και σχεδόν ποτέ δεν γελούσαν... Όταν ήταν για να πειράξουν κάποιο άλλο κορίτσι, το έκαναν μόνο για να το πληγώσουν... Κι όταν έπαιρναν αυτή τη λέξη από τα αγόρια, όταν δηλαδή αποκαλούσαν κάποια από το είδος τους "μαλάκα", το εννοούσαν με όλη την προσβολή του κόσμου... 

Και πάλι, μεγαλώνοντας, στο πανεπιστήμιο ή στη δραματική σχολή ή αργότερα στις άλλες σπουδές μου και στις διάφορες εργασίες μου, εισέπραττα την ίδια εντύπωση... Και το αναφέρω εντοπίζοντας μία δική μου ανικανότητα προσαρμογής στο συνηθισμένο, καθώς είχε αρχίσει να με ενοχλεί... Έλεγα στον εαυτό μου πως, δεν γίνεται να συνεχίσω με αυτά τα μυαλά... Πως χρειάζεται να κάνω παρέα και με άτομα του ίδιου με μένα φύλου... Εξ' άλλου, είχαν ήδη αρχίσει να φτάνουν στα αυτιά μου, κρίσεις σχετικά με το άτομό μου.... Μπορεί να ήταν λογικό επόμενο, για κάποιον που έβλεπε την εικόνα... Οι φήμες ήταν ως προς τις σεξουαλικές μου προτιμήσεις... Ίσως ένιωθαν πως κάνοντας παρέα μόνο με αγόρια, απέρριπτα εκείνες... Δεν μπορώ να γνωρίζω... Είχαν να λένε... Πάντα έχουν... Δεν χρειάζεται ποτέ απόδειξη για τέτοια πράγματα... 

Και στα ενήλικα χρόνια μου, το ίδιο έβλεπα.... Μόνο που πια, το φαινόμενο παρουσιαζόταν πιο δυνατό... Τα αγόρια που είχαν γίνει πια άντρες, είχαν μείνει ολόιδιοι... Με τα αστεία τους, τα γέλια και τις φωνές, τα "κομπλιμέντα"... Οι γυναίκες, προτιμούσαν να κατηγορούν, να κουτσομπολεύουν, να ζηλεύουν, να διεκδικούν, να μηχανορραφούν... Βασίλισσες χωρίς θρόνο κι όλος ο κόσμος του χεριού τους... Σαν να χρειάζεται μονίμως να αποδείξουν κάτι... Ίσως, τη γενετική τους υπεροχή... Πιθανολογώ, κληρονομιά από τις οικογένειές τους ή από τις μανάδες τους τις ίδιες... Μιά παραμόρφωση και μία παρανόηση, από μία χρόνια κληρονομημένη καταπίεση... Μάλλον... Η οικογένεια είναι το πρώτο σχολείο του κάθε ανθρώπου... Εκεί μαθαίνει τα πρώτα του πράγματα... Και οι οικογένειες, το πρώτο που διδάσκουν είναι ο Πόλεμος... 

Μου ήταν ανατριχιαστικό... Η στάση τους, ήταν για μένα έκδηλα διαχωριστική... Ήταν πάντα, σαν να έχουμε να χωρίσουμε κάτι μεταξύ μας... Όμως, αν ήθελα να με φωνάξουν κι εμένα "φυσιολογική" - αν και, παρεμπιπτώντως, αυτό είναι κάτι που δεν κατάλαβα ποτέ τι σημαίνει - αν ήθελα να αποδείξω πως ανήκω στο "φύλο" μου, θα χρειαζόταν να συμπορευτώ μαζί τους και να ανεχτώ αυτό το διαχωρισμό... Κι ας έλεγα πάντα πως, δεν έχουμε τίποτα να χωρίσουμε... Κανένας με κανέναν... 

Δεν καταλάβαινα.... Ήταν για μένα προφανές πως, αφού μαθαίνουν από νωρίς σε τέτοια πράγματα, αφού υποστήριζαν τις θηριωδίες μεταξύ γυναικών σαν να είναι κάτι φυσιολογικό, πώς θα μπορέσουν αργότερα να είναι αλλιώς?... Πώς θα μπορούσαν να αγαπήσουν όταν θα χρειαζόταν?...Λυπόμουν - μυστικά - τους άντρες που θα γίνονταν "δικοί τους" στο μέλλον...

Βαδίζω πια κοντά στα πρώτα "-ήντα" μου... Και χρειάστηκε να περάσω από πολλές τρικυμίες μέχρι να καταλάβω πόσο σημαντικό είναι να "υπογραμμίζεις το προφανές"... Πόσο σημαντικό είναι να καταφέρουμε να υποστηρίζουμε - με το να το ζούμε - το Κληροδότημά μας... Πόσο υπεύθυνο είναι να Τιμάμε αυτά που σχεδόν προσπερνάμε...

Αναγνώρισα, πολύ εκ των υστέρων, πως κι εγώ η ίδια δεν ήξερα τι να κάνω και πως να υπάρχω με το φύλο μου... Δεν ήξερα πώς να Τιμήσω τη θηλυκότητά μου... Γιατί, πρώτα εμείς χρειάζεται να τιμήσουμε τον εαυτό μας, οι άλλοι έπονται... Δεν ήξερα πώς να αναγνωρίσω - πρώτη, εγώ - τις ανάγκες που πηγάζουν από αυτήν μου την ταυτότητα, δεν γνώριζα πώς να σεβαστώ το αίμα μου το ίδιο, πώς να εκτιμήσω το κορμί μου, τι χρειαζόταν να "κάνω" ώστε να ανταποκριθώ πλήρως σε αυτό το ρόλο που έλεγε πως γεννήθηκα γυναίκα....

Συνήθως κάνουμε τα αντίθετα από ό,τι χρειάζεται, ίσως γιατί συνήθως έτσι μαθαίνουμε... Κάνουμε πολύ δρόμο και πολύ κόπο στην προσπάθειά μας να απέχουμε από το προφανές, μόνο για να ξαναγυρίσουμε σε αυτή την Ουσία, χρόνια μετά...

Πρόσφατα, έτυχε να Συναντήσω μία άλλη γυναίκα και να μιλήσουμε για αρκετή ώρα και για διάφορα... Έφτασε η κουβέντα και σε τέτοια πράγματα... Και προς μεγάλη μου έκπληξη, όταν αρχίσαμε να μιλάμε για τη γυναικεία μας θέση και φύση, μεταμορφώθηκε σε αρσενικό... "Κανένας δεν θα με κάνει υποχείριό του, κανένας δεν θα μου πει πώς θα ζήσω τη ζωή μου, κανένας δεν θα με βάλει στην κουζίνα"... Είχε ενδιαφέρον... Το πώς παλεύουμε να υποστηρίξουμε τον εαυτό μας, με τον πλέον ασύμβατο τρόπο... Κι από ποιόν - άραγε - κινδυνεύουμε, παρεκτώς από την ίδια μας τη συμπεριφορά?....

Kαι δεν έχουμε και πολλά να κάνουμε... Μόνο, κοίτα... Κοίταξε στον καθρέφτη σου... 

Είμαι Γυναίκα... Θηλυκό... O Yποδοχέας της Ζωής... Η Δεκτικότητα... Το Διαπερατό... Η Ήρεμη Δύναμη... Η Αποδοχή... Η Μη-Βία... Η Τροφός... Η Μάνα, ανεξάρτητα με τον αν θα αποκτήσουμε δικά μας παιδιά για αυτή τη ζωή...Μία παρουσία που λέει "είμαι εδώ για σένα"... Η έμμηνος ρύση... Το Αίμα το ίδιο, δηλαδή η Ζωή... Οι ορμόνες... Οι καμπύλες... Η Φύση... 

Αυτό είναι το πρώτο που χρειάζεται να υπηρετήσουμε... Να το Τιμήσουμε... Είναι σοβαρό.... Εϊναι σημαντικό...Και μόνο όταν το αποδεχθούμε - κι όχι αγνοώντας το - θα προχωρήσουμε... 

Ονομάσαμε "καταπίεση" το σπίτι, τα παιδιά, την κουζίνα, γιατί πιστέψαμε πως δεν μας αρμόζουν... Και πως - και στη δική μας περίπτωση - πάντα "κάτι άλλο" είναι αυτό που "αξίζουμε"... Κι όμως, λέω πως, αν όλα αυτά τα κάναμε με την καρδιά μας, γιατί όλα αυτά είναι η Υπηρεσία μας για αυτή τη ζωή, θα είμασταν πολύ καλύτερα και με τον εαυτό μας και με τους άλλους... Ο Σεβασμός, ξεκινάει από εκεί... Και η αντιπαλότητα, μόνο μέσα μας... 

Και μεταξύ μας?... Μεταξύ γυναικών?... Υπάρχει αλήθεια κάτι που να μας διαχωρίζει τόσο δραματικά?... Πόσο δύσκολο είναι να δούμε πως περπατάμε τους ίδιους δρόμους?... Πως μας συνδέουν τόσα πολλά?... Και σε προτρέπω... Μην κοιτάξεις έξω από σένα για να απαντήσεις... Δες την Αλήθεια, όπως περιγράφεται καθαρά σε αυτό το Πρώτο Ρούχο που φοράει η ψυχή μας, για αυτή τη ζωή... Σε αυτή τη σάρκα, που γνωρίζει τον Πόνο στη σάρκα της...
Τι άλλο πιο κοινό, αλήθεια?...
Γυναίκες πρώτα, αυτό χρειάζεται να ζήσουμε... Γυναίκες, στην καλύτερη εκδοχή μας...

https://www.youtube.com/watch?v=8Cy-AzcefpI

Περπατάω ανάμεσα στους ανθρώπους και τώρα, μου είναι πιο καθαρό... Σε κάθε άντρα, βλέπω κι έναν "αδερφό"... Σε κάθε γυναίκα, κοιτάζω το πρόσωπο μιάς "φίλης" που αναπόφευκτα περνάει από τις ίδιες με μένα διαδρομές... Και καταφέρνω να χαμογελάω που ακόμη η Ουσία της κυτταρικής μας συγγένειας, μας διαφεύγει...

Η Νέα Εποχή, αυτή που μόλις και ξημερώνει, φέρει μαζί της και ανάλογες νοητικές και συμπεριφορικές Μετακινήσεις... 

Ο κάθε άνθρωπος, άσχετα με το φύλο του, θα γνωρίζει τη θέση του... Γιατί πια, θα έχει υπηρετήσει πλήρως το Συμβόλαιο της Ψυχής του, χωρίς αντίδραση και χωρίς αντίσταση, χωρίς φόβο και πάθος - μέσα στο οποίο είναι σημειωμένο και το φύλο του - θα έχει εισπράξει την εμπειρία που θα χρειάζεται η Ψυχή του για να ωριμάσει και θα έχει κάνει ένα βήμα πιο πέρα... Μακρυά από τις λέξεις "πατριαρχία", "μητριαρχία" και άλλους εγωισμούς.... Μακρυά από κάθε είδους Πόλεμο... 

Η Νέα Εποχή, φέρει μαζί της την Αδελφοσύνη... 

Μπορεί να μην είμαστε εδώ για να το δούμε, όμως μπορούμε να πούμε πως δεχόμαστε να γίνουμε οι Προάγγελοί της... 

Με την Αποδοχή του προφανούς... Με την επιστροφή στην Απλότητα... Με το Σεβασμό στην Ουσία μας... 

Μπορούμε να πούμε πως δεχόμαστε να την Κυοφορήσουμε... Και να αλλάξουμε το Παράδειγμά μας, για χάρη των παιδιών μας και των παιδιών όλου του κόσμου... 

Να το συμφωνήσουμε - μυστικά - έτσι, μεταξύ γυναικών...

Και τώρα, έτσι όπως γράφω αυτά, καταλαβαίνω κι εγώ με τη σειρά μου, το γιατί εκτιμούσα τόσο πολύ την παρέα των αγοριών, τότε αλλά και αργότερα... 

Επέμεναν στην Αθωότητά τους... 

Η εγγενής τους απλότητα, τους έφερνε πιο κοντά στο Θεό... 

Και με εκείνα τα γέλια τους, έπαιρναν μαζί τους κι εμένα...