- Χαρτοπόλεμος -

Διάφορα χρώματα, διάφορα σχήματα, διάφορες προελεύσεις... Φρέσκα φρούτα και λαχανικά, είναι από τα προνόμια της ευρύτερης περιοχής μας... Μου αρέσει να επισκέπτομαι μία φορά την εβδομάδα την τοπική λαϊκή αγορά...Για να αγοράσω τα απαραίτητα, αλλά και για να μιλήσω με τους ανθρώπους της... Οι περισσότεροι, άνθρωποι που θέλουν να κάνουν τη δουλειά τους, χωρίς να ξεχνούν να πουν με τη δυνατή τους φωνή μία "καλημέρα" ή να διαφημίσουν ουρλιάζοντας τα προϊόντα τους... Είναι κάθε φορά, σαν να επισκέπτομαι έναν άλλο κόσμο, από αυτόν που ζω... 

Εκείνη την ημέρα, δεν ξέρω για ποιο λόγο, τα πράγματα έτρεχαν πολύ πιο γρήγορα από άλλες φορές... Έτρεχα κι εγώ μαζί τους, να προλάβω... Ποιος ξέρει τι... 

Μέσα στην όλη αυτή βιασύνη, είχα αμελήσει να προσευχηθώ - όπως κάνω πια κάθε πρωί - για την καλύτερη έκβαση της ημέρας... Όλα ήταν βιαστικά... Και τα ψώνια μου, το ίδιο... 

Τελευταίο, επισκέφθηκα τον πάγκο με τα φασολάκια... Θα ετοίμαζα φαγητό για έναν αγαπημένο μου φίλο... Μου τα είχε παραγγείλει... Ο ιδιοκτήτης του πάγκου, δεν ήταν από τους γνωστούς μου... Μιλούσε κι εκείνος δυνατά, όπως όλοι... Έφτασα μπροστά στον πάγκο του, διάλεξα τα πράγματα που ήθελα και ετοιμάστηκα να πληρώσω... Άρχισε να κάνει διάφορες σπασμωδικές κινήσεις, που όμως εγώ, εκείνη την ώρα, δεν μπόρεσα να αξιολογήσω σωστά... Όταν έκανε να μου δώσει τα ρέστα, άρχισε να κάνει ακόμη μεγαλύτερη φασαρία... Σχεδόν είχε αρχίσει να πονάει το κεφάλι μου... Πήρε τα ρέστα από το συρτάρι που είχε μπροστά του, τυλίγοντας τα χαρτονομίσματα μεταξύ τους, σαν να ήθελε κάτι να κρύψει... 

Το ξέρεις κι εσύ... Εκείνες τις φορές που νιώθεις πως κάτι συμβαίνει, είσαι όμως τόσο βιαστικός που το παραβλέπεις... Σχεδόν γνωρίζεις ακριβώς τις λεπτομέρειες και ακριβώς τι παραβλέπεις, επιλέγεις όμως να τις αγνοήσεις... Ίσως, γιατί κι εσύ δεν "προλαβαίνεις"... 

Όντως έτσι ήταν... Όταν όμως ανακάλυψα το πώς ακριβώς είχαν τα πράγματα, βρισκόμουν ήδη μέσα στο ταξί που θα με μετακινούσε... 

Ξεδίπλωσα στα χέρια μου τα χαρτονομίσματα... Είχαν κάτι ιδιαίτερο, κάτι αλλιώτικο στην εμφάνιση... Μάλιστα...Ήταν πλαστά... 

Κάτι σαν να στάθηκε στο λαιμό μου... Ξερόβηξα... Κοίταζα μία τα χαρτονομίσματα και μία τον οδηγό που μέσα στη ζέστη του πρωινού, κοιτούσε κι αυτός να κάνει τη δουλειά του... Αποφάσισα να είμαι σύντομη και περιεκτική... Και - κυρίως - αληθινή... 

"Χρειάζεται να σας πω κάτι", του είπα... "Από εκεί που με πήρατε, μόλις είχα τελειώσει με τα ψώνια μου από τη λαϊκή αγορά...Αυτά είναι τα χρήματα που μου έδωσαν... Και, δυστυχώς, κουβαλώντας τις τσάντες, έτσι όπως βιαζόμουν, δεν τα κοίταξα καλά... Τα χαρτονομίσματα που μου έδωσαν ρέστα, είναι όλα πλαστά"... Ο οδηγός με κοιτούσε από τον καθρέφτη του... Για να κλείσω το μονόλογό μου ευχάριστα, είπα να του χαμογελάσω... Συγκρατημένα, μέσα στη σιωπή που είχε μόλις πέσει... 

"Αυτό που εννοώ", του είπα, "είναι πως ζητάω να με κατεβάσετε από το ταξί σας... Αυτά είναι τα μόνα χρήματα που έχω... Αν και, υπό άλλες συνθήκες, θα ήταν όντως αρκετά"... 

Σταματήσαμε στη μία πλευρά του δρόμου, σε ένα άνοιγμα που μας το επέτρεπε... Ήθελε να τα δει, ιδίοις όμμασι... 

"Α, εντάξει", αναφώνησε.... "Δεν τρέχει τίποτα, ούτε που φαίνονται"....

"Μα τι εννοείτε?", επέμεινα... "Δείτε εδώ"... Και βάλθηκα να του δείξω αναλυτικά, σαν να ήμουν επαγγελματίας παραχαράκτης... 

"Α, μα μη σε νοιάζει", μου είπε... "Κοίτα εδώ κι εσύ"... Και βγάζει από το ταμείο του, μία χούφτα πλαστά νομίσματα των δύο ευρώ... Έμοιαζαν με αληθινά, μα ήταν κάλπικα... Του τα έχουν δώσει για πληρωμή, διαφορετικοί κάθε φορά επιβάτες... 

"Λοιπόν, μη σε νοιάζει", συνεχίζει... "Θα κρατήσω κι εγώ τα πλαστά χαρτονομίσματα που θα πάρω από εσένα για την κούρσα και θα τα δώσω κι εγώ ρέστα στον επόμενο... Όλο και κάποιος επόμενος θα την πληρώσει"... 

Αυτό που άκουγα εκείνη την ώρα, ήταν το πιο εξοργιστικό από όλα... Από τα πλαστά χαρτονομίσματα, από τη λαϊκή αγορά και τις φωνές του ιδιοκτήτη του πάγκου, από τη δική μου βιασύνη και τα φασολάκια που τώρα έκαναν βόλτα στους δρόμους της Αθήνας... Εκείνη τη στιγμή, με καλούσε να συμπράξω εν γνώση μου, σε αυτή την - αδιανόητη για μένα - αλυσίδα κλοπής... 

"Και δεν σε νοιάζει?", του λέω και ήδη η φωνή μου έχει αρχίσει να ακούγεται σαν γρύλισμα... "Δεν σε νοιάζει αν ο επόμενος άνθρωπος που θα πάρει τα πλαστά ρέστα, θα είναι τα μόνα χρήματα που θα έχει?...Αυτά που θα του δώσεις?... Δεν σε νοιάζει?..."

Σήκωσε τους ώμους, σήκωσε τα φρύδια, έκανε ό,τι μπορούσε αυτοσχεδιάζοντας για να μου δείξει πως δεν τον ένοιαζε καθόλου... Και, πως "αυτά έχει η ζωή"... 

"Όχι".... Βγήκε από μέσα μου, σαν λέαινα που βρυχάται... 

"Τι εννοείς όχι?", με ρώτησε ο οδηγός... 

"Όχι", επανέλαβα... 

"Αυτό - σταματάει - εδώ - τώρα - με μένα"... Οι λέξεις έρχονταν κοφτές και ταυτόχρονα κοφτερές... "Ακούς τι σου λέω?... Αυτό - σταματάει - εδώ - τώρα - με μένα"...

Χωρίς να σκεφτώ τίποτα άλλο, ούτε πως δεν είχα άλλα χρήματα μαζί μου, ούτε πως το ταξί θα με άφηνε στη μέση του πουθενά, άνοιξα και με τα δύο μου χέρια τα πλαστά χαρτονομίσματα και τα έσκισα σε κομματάκια.... Σαν να ήταν χαρτοπόλεμος...
Πήρα τα πράγματά μου από το ταξί και έκλεισα την πόρτα πίσω μου... Ούτε χαρά, ούτε θλίψη, ούτε καμμία άλλη σκέψη... Μόνο μία πηγαία δύναμη, από αυτή που έχεις μέσα σου, από αυτή που ξυπνάει και έρχεται και σε βρίσκει από μόνη της, όταν έχει γίνει το σωστό... 

"Αυτό - σταματάει - εδώ - τώρα - με μένα"... Χαμογελούσα, βαδίζοντας αυτή τη μεγάλη διαδρομή που με επέστρεφε σπίτι... Θα μπορούσε να πει κάποιος πως ήταν γραφικό από μέρους μου... Όμως, πες το να δεις... Η φράση από μόνη της, είναι αντίδοτο για τη χειρότερη των ασθενειών... Την Απάθεια... Για όλα τα πράγματα... 

"Αυτό - σταματάει - εδώ - τώρα - με μένα"...

https://www.youtube.com/watch?v=22u36FOXUQc&ab_channel=Minotaures