- Σημείο Μηδέν -
Κάθε άνθρωπος, χωρίς καμμία απολύτως εξαίρεση, μέλλει να δοκιμαστεί τουλάχιστον μία φορά στη ζωή του σε ανατρεπτικές καταστάσεις που - μόνο φαινομενικά - αποσύρουν από μπροστά του, ό,τι μπορεί να θεωρούσε δεδομένο... Είναι Νόμος της Ζωής και πάντοτε, μα πάντοτε, για καλό σκοπό...
Συνήθως, οι άνθρωποι που έρχονται να με βρουν στις Συναντήσεις που πραγματοποιώ, είναι άνθρωποι σε μεταιχμιακή φάση... Που, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, διανύουν μία τέτοια κατάσταση για τη ζωή τους, όπως ανέφερα στην αρχή... Είναι αποκαλυπτικό και για μένα, το Μήνυμα που έρχεται κάθε φορά, χωρίς προφανώς τη δική μου πρόθεση να το επαναλάβω...Και είναι κάθε φορά όμοιο για τον καθένα, παρά την αναγνώριση πως πρόκειται για διαφορετικές περιπτώσεις...
Και το Μήνυμα είναι "Σε καλεί ο Θεός"...
Στο ξεκίνημά μου, χωρίς κι εγώ να έχω πλήρη επίγνωση της ουσίας των πραγμάτων που "λέγονται", θεωρούσα πως είναι μία έκφραση ποιητική και στην ευχέρεια του κάθε ανθρώπου να τη διαχειριστεί και να τη διοχετεύσει στην προσωπική του διαδρομή... Με την επανάληψη όμως του Μηνύματος, κατανόησα πως καθόλου δεν πρόκειται για κάτι τέτοιο... Και πως είναι μία άκρως αληθινή, δυνατή και επαναστατική έκφραση, που περιγράφει ένα Σημείο Μηδέν, ένα Σημείο Επανεκκίνησης για τον παρόντα... Ένα πολύ σημαντικό στοιχείο, για να το λάβει σοβαρά υπ΄όψιν...
Όπως καταλαβαίνω τώρα, μέσα και από την προσωπική μου διαδρομή, οι δοκιμασίες αυτές στη ζωή κάθε ανθρώπου, είναι για να σταματήσει να κοιτάζει και να μεταφράζει για "αλήθεια" και "πραγματικότητα" όλα αυτά που βλέπει γύρω του και να στρέψει το βλέμμα του προς τα εκεί που η κάθε Ψυχή γνωρίζει για Αλήθεια... Προς τα πάνω... Και πάλι, διευκρινίζω, δεν ομιλώ θρησκευτικώς πως, αλλά άκρως μετα-φυσικά... "Μετά" από αυτό που θεωρείται "φυσικό"....
Το Κάλεσμα του Θεού, συμβαίνει διαρκώς και για όλους... Και πρόκειται για την Κλήση της κάθε Ψυχής, να ανακαλύψει την Αληθινή της Κλίση... Και συνήθως, για να συμβεί αυτό, χρειάζεται σαν άνθρωποι να διαβούμε μέσα από αυτό που το μυαλό μας μόνο, θα ονομάσει "τραγωδίες" και "απώλειες", που ουσιαστικά είναι η απώλεια του "γνωστού" και το ξεκίνημα του ταξιδιού προς το Άγνωστο... Συνήθως εκεί, συνήθως έτσι, ξεκινάει η Πραγματική Ζωή του κάθε ανθρώπου... Μέσα από αυτή τη διαδικασία που οφείλει να εμπεριέχει Ιερότητα, του αποκαλύπτονται τα Μυστήρια του Κόσμου - πάντα στη δοσολογία εκείνη, τη σχετική με τις παρούσες πεποιθήσεις του και τη δυνατότητά του της απορρόφησης τέτοιων πληροφοριών από το σύστημα και τις απαντοχές του - και οι Απέραντες Δυνατότητες του... Πραγματική Επανεκκίνηση...
Το θέμα είναι πως δεν έχουμε την εκπαίδευση, την υπομονή, την πίστη, την υποστήριξη, τη γνώση και τις απαραίτητες πληροφορίες για την κάθε τέτοια φορά που "περνάμε μέσα από τη Στενωπό"... Ο περίγυρος θα θλιβεί και θα δείχνει με κάθε δυνατό τρόπο τον οίκτο του, οι ίδιοι θα πέσουμε σε κατάθλιψη και κοινωνικώς πως, θα θεωρήσουμε εαυτόν "αποτυχία"... Αν αυτό δεν δείχνει πόσα λίγα γνωρίζουμε για τη ζωή, δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να το πράξει τόσο αποτελεσματικά... Προσωπικά, από τη θέση που βρίσκομαι τώρα, μπορώ μόνο να πω το εξής... Όσο δύσκολο κι αν ήταν, κι όσο θυμάμαι τους μεγατόνους υπομονής που χρειάστηκαν, τα Δώρα από τις δικές μου διαδρομές στα Στενά Μονοπάτια ήταν ανομολόγητης αξίας... Και τελικά, δεν θα άλλαζα αυτές τις Διαδρομές μου με καμμία αλλιώτικη, εύκολη διαδρομή... Είμαι διαρκώς ευγνώμων για όλες τις Κατανοήσεις και τη Γνώση που έλαβα... Τι άλλο έχει αξία στη ζωή, πέρα από τις πνευματικές εμπειρίες και τις - μικρές ή μεγαλύτερες - επαναστάσεις που φέρνουν μαζί τους οι Αλλαγές... Για τη δική μου ζωή, το Σημείο Μηδέν ήταν το 2013 και το πρώτο άμεσο Δώρο του, το συνειδητό πλέον άνοιγμα της πνευματικής όρασης...
Με μία απίστευτη συγχρονικότητα σε καταιγιστικούς ρυθμούς που μου έκοβαν την ανάσα - όλα ακριβώς την ίδια εποχή έτσι που έμοιαζε σχεδόν ταυτόχρονα - βγήκα βιαίως από μία πολύ δυνατή σχέση, εκδιώχθηκα από την τότε εργασία μου, έμεινα χωρίς καθόλου χρήματα και με χρέη, η οικογένεια δεν διέθετε τη συμπαράσταση που ίσως χρειαζόμουν και τελικά, προσδιορίστηκε και η πολύ σοβαρή ασθένειά μου... Τον ίδιο καιρό, πολύ αγαπημένος μου άνθρωπος βρισκόταν νοσηλευόμενη, διανύοντας τις τελευταίες ημέρες της επίγειας διαδρομής της...
Ένιωθα το σώμα μου να κάνει μονίμως εκρήξεις σε όλη του την επιφάνεια... Σαν να αυτοδημιουργεί ρωγμές, σαν να αποσυντίθεμαι...
Το βασικό μου χαρακτηριστικό σαν ιδιοσυγκρασία, είναι πως τίποτα δεν επιτρέπω να με βάλει κάτω... Και έκρινα τότε πως, ό,τι κι αν μου συνέβαινε προσωπικά, δεν μπορούσε με τίποτα να μετρηθεί ανάλογο με αυτό που περνούσε ο δικός μου άνθρωπος... Για αυτό, ήμουν όσο πιο συχνά μπορούσα μαζί της στο νοσοκομείο, προσφέροντας ό,τι μπορούσα... Ακόμη και αν δεν μπορούσα και πολλά, τότε...
Είχα παρατηρήσει πως η πνευματική μου όραση, ανοιγόκλεινε από μόνη της σε κάτι άκαιρες στιγμές... Έφτασα αργά και σταθερά να το αποδεχθώ, ίσως το συνήθισα ή έτσι νόμιζα...
Σε μία επίσκεψή μου στο νοσοκομείο, διαπίστωσα πως υπήρχε εκεί και μία άλλη επισκέπτρια για το δικό μας άνθρωπο... Καθόταν δίπλα της στο κρεββάτι, μαζί της... Η ασθενής, ευτυχώς για την ίδια, ήταν σε λήθαργο...
Μπήκα στο δωμάτιο σιγά, για να μην ενοχλήσω κανέναν... Η επισκέπτρια είχε συγκινηθεί, φάνηκε, από τα τεκτενόμενα και είχε αρχίσει να κλαίει... Ακριβώς πάνω από το αφημένο σώμα της ασθενούς... Βρήκα μία άδεια καρέκλα και άφησα την τσάντα και το πανωφόρι μου... Ήμουν για πολύ λίγο, με το κεφάλι κατεβασμένο... Και μόλις το σήκωσα, διαπίστωσα ξανά την πνευματική μου όραση να έχει ανοίξει... Και έκπληκτη, παρατηρώ το ίδιο σκηνικό με αυτό που πριν περιέγραψα, όμως τώρα, στην πνευματική του διάσταση...
Η επισκέπτρια δεν έκλαιγε για την ασθενή τόσο, όσο για την ίδια της τη ζωή... Από τα μάτια της και από όλο το σώμα της έβγαινε μία σκοτεινή, πυκνή, σχεδόν μαύρη σκεπτομορφή... Η οποία, σαν να είχε δική της προσωπικότητα, ολοένα κάλυπτε - έσφιγγε - το σώμα της ασθενούς... Δεν διαχεόταν στο χώρο, όχι... Πήγαινε κατευθείαν στον τόπο όπου απευθυνόταν....
Θα μπορούσε φυσικά κάποιος να πει πως, από τη στεναχώρια μου ίσως, εκείνη την ώρα παραληρούσα... Κι εγώ θα το έλεγα για τον εαυτό μου, αν δεν έβλεπα εκείνη την ίδια ώρα την ασθενή, που ως τότε ήταν σε λήθαργο, να μη μπορεί ξαφνικά να αναπνεύσει... Και να πασχίζει...
Η σύνδεσή μου συνεχιζόταν, ενώ ένιωθα τα φυσικά μάτια μου να έχουν, έκπληκτα, γίνει τεράστια...
Και το σκηνικό συνεχίστηκε αναπάντεχα... Ενώ το φυσικό μου σώμα βρισκόταν ακίνητο, ένα άλλο μέρος του εαυτού μου που το είδα καθαρά μπροστά μου, ήταν σαν να αποσχίστηκε και να πλησίασε με ορμή και μαίνος την επισκέπτρια... Την άρπαξε από το μίζερο ρούχο της και με μία δύναμη που ποτέ δεν θα μπορούσα να φανταστώ πως διαθέτω, την πέταξε από το παράθυρο... Όροφος πέμπτος...
Το φυσικό μου σώμα έμεινε για λίγο ακόμη ακίνητο, ενώ άρχισα να πισωπατάω για να απομακρυνθώ...Χτύπησα στον τοίχο πίσω μου... Δεν μπορούσα να πιστέψω τι είχε συμβεί... Κι όμως...Κοιτάζοντας ξανά στην "πραγματικότητα", η αναπνοή της ασθενούς είχε επιστρέψει στα φυσιολογικά επίπεδα, η επισκέπτρια καθόταν πια ήσυχη και η σκοτεινή σκεπτομορφή δεν υπήρχε πλέον πουθενά...
Όπως αναφέρεται και στα Μαθήματα Θαυμάτων, "Κάθε σκέψη, δημιουργεί Μορφή σε κάποιο επίπεδο"... Και αυτό, όπως διαπίστωσα, δεν είναι θεωρία, όπως δεν είναι θεωρία και τίποτα άλλο μέσα στα Μαθήματα Θαυμάτων... Η κάθε μας σκέψη, δημιουργεί μορφή σε κάποιο - ορατό ή μη - επίπεδο... Το θλιβερό είναι πως βρισκόμαστε ακόμη στο σημείο να λέμε πως "ό,τι δεν βλέπουμε, δεν υπάρχει κιόλας"... Το οποίο είναι και τελείως ψευδές... Ομοίως, λοιπόν, ό,τι βλέπουμε και ό,τι πιστεύουμε πως ζούμε, δεν είναι η "αληθινή Αλήθεια"... Τα περισσότερα πράγματα - για να μην πούμε όλα - στη ζωή όλων μας εδώ, σε αυτή τη διάσταση, "παίζονται" στο μεγαλύτερο ποσοστό τους σε αυτό που δεν βλέπουμε... Στο περιβάλλον των ψυχικών κινήσεων που, προς το παρόν, δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό και κατανοητό μέσω των πέντε αισθήσεων...
Από την ιστορία που μόλις διηγήθηκα, ποια πιστεύεις πως είναι η Αλήθεια?... Αυτή που έβλεπα μόνο εγώ και κανένας άλλος ή αυτό που γινόταν?....Ομοίως... Στη δική σου "τραγική ιστορία ζωής", ποια πιστεύεις πως είναι η Αλήθεια?... Αυτή που περιγράφεις στον εαυτό σου ή μήπως αυτή που δεν βλέπεις καν?...
Για κάθε Σημείο Μηδέν, υπάρχει ένα Δώρο που δεν μπορούμε ούτε να φανταστούμε ούτε και εκ των προτέρων να προσδιορίσουμε με τις - προς το παρόν - ελλειματικές και περιορισμένες δυνατότητές μας... Για κάθε "καταστροφή", υπάρχει μία Επανεκκίνηση προς αυτό που θα είναι το Ανώτερο Καλό για άπασες τις συμμετέχουσες πλευρές... Για κάθε "απώλεια", υπάρχει η δημιουργία του Κενού Χώρου που χρειάζεται για να περιέξει το Νέο στη ζωή σου... Και για κάθε φορά που σε "καλεί ο Θεός" και θα το ακούσεις, υπάρχει και για σένα ένα άνοιγμα της Ψυχής, προς αυτό που είναι η Καλύτερη Δυνατή Εκδοχή σου για αυτή τη φορά, σε αυτή τη ζωή... Βήμα το βήμα, κάθε φορά... Όλες τις ιδιότητές σου, όλα τα ταλέντα, όλα τα χαρίσματα, όλα στον υπερθετικό τους βαθμό...
Φυσικά και γνωρίζω πόσο δύσκολο μας είναι να το αντιληφθούμε αυτό, ενόσω διανύουμε την προσωπική μας Στενωπό... Η δυσκολία και η αντίστασή μας όμως, δεν κάνει το Γεγονός αυτό καθεαυτό, "λιγότερο Αλήθεια"...
"Τα πράγματα αυτού του κόσμου, δεν είναι Τίποτα από μόνα τους"... Όλα εξαρτώνται από την ιδιότητα που το ίδιο το μυαλό μας, τους δίνει... Κι αν μόνο αρχίσουμε να κατανοούμε αυτή την Αλήθεια, θα έχουμε κάνει ένα ωραίο ξεκίνημα προς την Κατάργηση της Κοσμικής Ψευδαίσθησης...
Για κάθε φορά που "καλεί κι εσένα ο Θεός", να γνωρίζεις πως είναι μόνο για να Γεννηθείς Ξανά...
Για να δεις με Άλλα Μάτια και να αρχίσεις μία Καινούργια Αρχή, σε ένα Νέο Επίπεδο...
Από το Σημείο Μηδέν...
Όπως καταλαβαίνω τώρα, μέσα και από την προσωπική μου διαδρομή, οι δοκιμασίες αυτές στη ζωή κάθε ανθρώπου, είναι για να σταματήσει να κοιτάζει και να μεταφράζει για "αλήθεια" και "πραγματικότητα" όλα αυτά που βλέπει γύρω του και να στρέψει το βλέμμα του προς τα εκεί που η κάθε Ψυχή γνωρίζει για Αλήθεια... Προς τα πάνω... Και πάλι, διευκρινίζω, δεν ομιλώ θρησκευτικώς πως, αλλά άκρως μετα-φυσικά... "Μετά" από αυτό που θεωρείται "φυσικό"....
Το Κάλεσμα του Θεού, συμβαίνει διαρκώς και για όλους... Και πρόκειται για την Κλήση της κάθε Ψυχής, να ανακαλύψει την Αληθινή της Κλίση... Και συνήθως, για να συμβεί αυτό, χρειάζεται σαν άνθρωποι να διαβούμε μέσα από αυτό που το μυαλό μας μόνο, θα ονομάσει "τραγωδίες" και "απώλειες", που ουσιαστικά είναι η απώλεια του "γνωστού" και το ξεκίνημα του ταξιδιού προς το Άγνωστο... Συνήθως εκεί, συνήθως έτσι, ξεκινάει η Πραγματική Ζωή του κάθε ανθρώπου... Μέσα από αυτή τη διαδικασία που οφείλει να εμπεριέχει Ιερότητα, του αποκαλύπτονται τα Μυστήρια του Κόσμου - πάντα στη δοσολογία εκείνη, τη σχετική με τις παρούσες πεποιθήσεις του και τη δυνατότητά του της απορρόφησης τέτοιων πληροφοριών από το σύστημα και τις απαντοχές του - και οι Απέραντες Δυνατότητες του... Πραγματική Επανεκκίνηση...
Το θέμα είναι πως δεν έχουμε την εκπαίδευση, την υπομονή, την πίστη, την υποστήριξη, τη γνώση και τις απαραίτητες πληροφορίες για την κάθε τέτοια φορά που "περνάμε μέσα από τη Στενωπό"... Ο περίγυρος θα θλιβεί και θα δείχνει με κάθε δυνατό τρόπο τον οίκτο του, οι ίδιοι θα πέσουμε σε κατάθλιψη και κοινωνικώς πως, θα θεωρήσουμε εαυτόν "αποτυχία"... Αν αυτό δεν δείχνει πόσα λίγα γνωρίζουμε για τη ζωή, δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να το πράξει τόσο αποτελεσματικά... Προσωπικά, από τη θέση που βρίσκομαι τώρα, μπορώ μόνο να πω το εξής... Όσο δύσκολο κι αν ήταν, κι όσο θυμάμαι τους μεγατόνους υπομονής που χρειάστηκαν, τα Δώρα από τις δικές μου διαδρομές στα Στενά Μονοπάτια ήταν ανομολόγητης αξίας... Και τελικά, δεν θα άλλαζα αυτές τις Διαδρομές μου με καμμία αλλιώτικη, εύκολη διαδρομή... Είμαι διαρκώς ευγνώμων για όλες τις Κατανοήσεις και τη Γνώση που έλαβα... Τι άλλο έχει αξία στη ζωή, πέρα από τις πνευματικές εμπειρίες και τις - μικρές ή μεγαλύτερες - επαναστάσεις που φέρνουν μαζί τους οι Αλλαγές... Για τη δική μου ζωή, το Σημείο Μηδέν ήταν το 2013 και το πρώτο άμεσο Δώρο του, το συνειδητό πλέον άνοιγμα της πνευματικής όρασης...
Με μία απίστευτη συγχρονικότητα σε καταιγιστικούς ρυθμούς που μου έκοβαν την ανάσα - όλα ακριβώς την ίδια εποχή έτσι που έμοιαζε σχεδόν ταυτόχρονα - βγήκα βιαίως από μία πολύ δυνατή σχέση, εκδιώχθηκα από την τότε εργασία μου, έμεινα χωρίς καθόλου χρήματα και με χρέη, η οικογένεια δεν διέθετε τη συμπαράσταση που ίσως χρειαζόμουν και τελικά, προσδιορίστηκε και η πολύ σοβαρή ασθένειά μου... Τον ίδιο καιρό, πολύ αγαπημένος μου άνθρωπος βρισκόταν νοσηλευόμενη, διανύοντας τις τελευταίες ημέρες της επίγειας διαδρομής της...
Ένιωθα το σώμα μου να κάνει μονίμως εκρήξεις σε όλη του την επιφάνεια... Σαν να αυτοδημιουργεί ρωγμές, σαν να αποσυντίθεμαι...
Το βασικό μου χαρακτηριστικό σαν ιδιοσυγκρασία, είναι πως τίποτα δεν επιτρέπω να με βάλει κάτω... Και έκρινα τότε πως, ό,τι κι αν μου συνέβαινε προσωπικά, δεν μπορούσε με τίποτα να μετρηθεί ανάλογο με αυτό που περνούσε ο δικός μου άνθρωπος... Για αυτό, ήμουν όσο πιο συχνά μπορούσα μαζί της στο νοσοκομείο, προσφέροντας ό,τι μπορούσα... Ακόμη και αν δεν μπορούσα και πολλά, τότε...
Είχα παρατηρήσει πως η πνευματική μου όραση, ανοιγόκλεινε από μόνη της σε κάτι άκαιρες στιγμές... Έφτασα αργά και σταθερά να το αποδεχθώ, ίσως το συνήθισα ή έτσι νόμιζα...
Σε μία επίσκεψή μου στο νοσοκομείο, διαπίστωσα πως υπήρχε εκεί και μία άλλη επισκέπτρια για το δικό μας άνθρωπο... Καθόταν δίπλα της στο κρεββάτι, μαζί της... Η ασθενής, ευτυχώς για την ίδια, ήταν σε λήθαργο...
Μπήκα στο δωμάτιο σιγά, για να μην ενοχλήσω κανέναν... Η επισκέπτρια είχε συγκινηθεί, φάνηκε, από τα τεκτενόμενα και είχε αρχίσει να κλαίει... Ακριβώς πάνω από το αφημένο σώμα της ασθενούς... Βρήκα μία άδεια καρέκλα και άφησα την τσάντα και το πανωφόρι μου... Ήμουν για πολύ λίγο, με το κεφάλι κατεβασμένο... Και μόλις το σήκωσα, διαπίστωσα ξανά την πνευματική μου όραση να έχει ανοίξει... Και έκπληκτη, παρατηρώ το ίδιο σκηνικό με αυτό που πριν περιέγραψα, όμως τώρα, στην πνευματική του διάσταση...
Η επισκέπτρια δεν έκλαιγε για την ασθενή τόσο, όσο για την ίδια της τη ζωή... Από τα μάτια της και από όλο το σώμα της έβγαινε μία σκοτεινή, πυκνή, σχεδόν μαύρη σκεπτομορφή... Η οποία, σαν να είχε δική της προσωπικότητα, ολοένα κάλυπτε - έσφιγγε - το σώμα της ασθενούς... Δεν διαχεόταν στο χώρο, όχι... Πήγαινε κατευθείαν στον τόπο όπου απευθυνόταν....
Θα μπορούσε φυσικά κάποιος να πει πως, από τη στεναχώρια μου ίσως, εκείνη την ώρα παραληρούσα... Κι εγώ θα το έλεγα για τον εαυτό μου, αν δεν έβλεπα εκείνη την ίδια ώρα την ασθενή, που ως τότε ήταν σε λήθαργο, να μη μπορεί ξαφνικά να αναπνεύσει... Και να πασχίζει...
Η σύνδεσή μου συνεχιζόταν, ενώ ένιωθα τα φυσικά μάτια μου να έχουν, έκπληκτα, γίνει τεράστια...
Και το σκηνικό συνεχίστηκε αναπάντεχα... Ενώ το φυσικό μου σώμα βρισκόταν ακίνητο, ένα άλλο μέρος του εαυτού μου που το είδα καθαρά μπροστά μου, ήταν σαν να αποσχίστηκε και να πλησίασε με ορμή και μαίνος την επισκέπτρια... Την άρπαξε από το μίζερο ρούχο της και με μία δύναμη που ποτέ δεν θα μπορούσα να φανταστώ πως διαθέτω, την πέταξε από το παράθυρο... Όροφος πέμπτος...
Το φυσικό μου σώμα έμεινε για λίγο ακόμη ακίνητο, ενώ άρχισα να πισωπατάω για να απομακρυνθώ...Χτύπησα στον τοίχο πίσω μου... Δεν μπορούσα να πιστέψω τι είχε συμβεί... Κι όμως...Κοιτάζοντας ξανά στην "πραγματικότητα", η αναπνοή της ασθενούς είχε επιστρέψει στα φυσιολογικά επίπεδα, η επισκέπτρια καθόταν πια ήσυχη και η σκοτεινή σκεπτομορφή δεν υπήρχε πλέον πουθενά...
Όπως αναφέρεται και στα Μαθήματα Θαυμάτων, "Κάθε σκέψη, δημιουργεί Μορφή σε κάποιο επίπεδο"... Και αυτό, όπως διαπίστωσα, δεν είναι θεωρία, όπως δεν είναι θεωρία και τίποτα άλλο μέσα στα Μαθήματα Θαυμάτων... Η κάθε μας σκέψη, δημιουργεί μορφή σε κάποιο - ορατό ή μη - επίπεδο... Το θλιβερό είναι πως βρισκόμαστε ακόμη στο σημείο να λέμε πως "ό,τι δεν βλέπουμε, δεν υπάρχει κιόλας"... Το οποίο είναι και τελείως ψευδές... Ομοίως, λοιπόν, ό,τι βλέπουμε και ό,τι πιστεύουμε πως ζούμε, δεν είναι η "αληθινή Αλήθεια"... Τα περισσότερα πράγματα - για να μην πούμε όλα - στη ζωή όλων μας εδώ, σε αυτή τη διάσταση, "παίζονται" στο μεγαλύτερο ποσοστό τους σε αυτό που δεν βλέπουμε... Στο περιβάλλον των ψυχικών κινήσεων που, προς το παρόν, δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό και κατανοητό μέσω των πέντε αισθήσεων...
Από την ιστορία που μόλις διηγήθηκα, ποια πιστεύεις πως είναι η Αλήθεια?... Αυτή που έβλεπα μόνο εγώ και κανένας άλλος ή αυτό που γινόταν?....Ομοίως... Στη δική σου "τραγική ιστορία ζωής", ποια πιστεύεις πως είναι η Αλήθεια?... Αυτή που περιγράφεις στον εαυτό σου ή μήπως αυτή που δεν βλέπεις καν?...
Για κάθε Σημείο Μηδέν, υπάρχει ένα Δώρο που δεν μπορούμε ούτε να φανταστούμε ούτε και εκ των προτέρων να προσδιορίσουμε με τις - προς το παρόν - ελλειματικές και περιορισμένες δυνατότητές μας... Για κάθε "καταστροφή", υπάρχει μία Επανεκκίνηση προς αυτό που θα είναι το Ανώτερο Καλό για άπασες τις συμμετέχουσες πλευρές... Για κάθε "απώλεια", υπάρχει η δημιουργία του Κενού Χώρου που χρειάζεται για να περιέξει το Νέο στη ζωή σου... Και για κάθε φορά που σε "καλεί ο Θεός" και θα το ακούσεις, υπάρχει και για σένα ένα άνοιγμα της Ψυχής, προς αυτό που είναι η Καλύτερη Δυνατή Εκδοχή σου για αυτή τη φορά, σε αυτή τη ζωή... Βήμα το βήμα, κάθε φορά... Όλες τις ιδιότητές σου, όλα τα ταλέντα, όλα τα χαρίσματα, όλα στον υπερθετικό τους βαθμό...
Φυσικά και γνωρίζω πόσο δύσκολο μας είναι να το αντιληφθούμε αυτό, ενόσω διανύουμε την προσωπική μας Στενωπό... Η δυσκολία και η αντίστασή μας όμως, δεν κάνει το Γεγονός αυτό καθεαυτό, "λιγότερο Αλήθεια"...
"Τα πράγματα αυτού του κόσμου, δεν είναι Τίποτα από μόνα τους"... Όλα εξαρτώνται από την ιδιότητα που το ίδιο το μυαλό μας, τους δίνει... Κι αν μόνο αρχίσουμε να κατανοούμε αυτή την Αλήθεια, θα έχουμε κάνει ένα ωραίο ξεκίνημα προς την Κατάργηση της Κοσμικής Ψευδαίσθησης...
Για κάθε φορά που "καλεί κι εσένα ο Θεός", να γνωρίζεις πως είναι μόνο για να Γεννηθείς Ξανά...
Για να δεις με Άλλα Μάτια και να αρχίσεις μία Καινούργια Αρχή, σε ένα Νέο Επίπεδο...
Από το Σημείο Μηδέν...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.