- Χωρίς Όνομα -

Κάθε Συνάντηση, είναι ένα Δώρο... Κάθε Συνάντηση και μία Ευκαιρία... Για να μοιραστούμε, να μάθουμε και να ωριμάσουμε... 

Καμμία Συνάντηση - σε καμμία στιγμή της ζωής - δεν υπόκειται στο Τυχαίο... Συναντάμε πάντοτε, όλοι μας, τους ανθρώπους εκείνους που θα βοηθήσουν ένα μέρος της ψυχής μας στο επόμενο βήμα της... Είτε θα είναι για μία στιγμή - στο δρόμο ή στη σειρά του σούπερ μάρκετ - είτε θα είναι για μία ζωή - ο εραστής, ο σύντροφος, το παιδί μας, ο φίλος, με την όποια ιδιότητα - όλοι είναι μέρος του προσωπικού μας Σχεδίου Εκπαίδευσης... Με όλους, εξ' άλλου, έχουμε Συναντηθεί ξανά... Σε άλλες μορφές, σε άλλες συνθήκες, σε άλλα σενάρια... Μα δεν υπάρχει κανένας που να μην τον γνωρίζουμε ήδη από Παλιά... Θα Συναντήσουμε τις ψυχές εκείνες με τις οποίες έχουμε Συμβόλαιο, υπογεγραμμένο πρωτού κατέλθουμε εδώ... Όχι όλους τους ανθρώπους, μονάχα εκείνους που θα μας βοηθήσουν να ενθυμηθούμε... Το τι θα επιλέξουμε να "κάνουμε" με τη Συνάντηση, αυτό θα είναι μία προσωπική μας υπόθεση και επαφίεται στο κομμάτι εκείνο που λέγεται "ελεύθερη βούληση"... 

Η γνώση πως κάθε άνθρωπος που Συναντώ, φέρει κι ένα κομμάτι της ψυχής μου και αποτελεί μία εκπαιδευτική μου διαδικασία που μέλλει να ανακαλύψω, μου δημιουργούσε ανέκαθεν ένα βαθύ αίσθημα Ευλάβειας... Για το πρόσωπο και τη συνθήκη... Κι ακόμη κι αν στη διαδρομή το ξεχνούσα, επέμενα να επανέρχομαι συχνά σε αυτό... Μέσα από την ψυχή συνεννοούμαστε - από αυτό που είναι Άφατο και Αόρατο - κι όχι από τις εφήμερες συνθήκες, τις ιδιοσυγκρασίες και τα παρελθόντα... 

Σε μία πρόσφατη βόλτα μου στο κέντρο, συνάντησα τον "Π"... Ένα γλυκύτατο άντρα, με το χαμόγελο στα χείλη και τα γυαλιά του ηλίου, αναπόσπαστο μέρος της εμφάνισής του... Ευγενικός... Απροσδιορίστου ηλικίας και καταγωγής... Είχε, για μένα, κάτι ξενικό στον τρόπο και την ομιλία του... Καθόμασταν στο ίδιο πεζούλι, κάνοντας διάλειμμα από τους περιπάτους μας... Εκεί, σε κενό χρόνο, για να αφομιώσουμε τις εικόνες μέχρι να σηκωθούμε ξανά... 

Μου έπιασε την κουβέντα... Όχι μόνο δεν αντιστάθηκα σε αυτό, παρά συμμετείχα ένθερμα... Για το λόγο που προανέφερα... Ποτέ δεν ξέρεις - για κανέναν από τους δύο - τι είναι να φανερωθεί... Από τη μία κουβέντα στην άλλη, φτάσαμε να γελάμε μέχρι δακρύων... Το ότι μοιραζόμασταν γέλια τρανταχτά - εκεί, μέσα στη θλίψη της Αθήνας - ήταν για μένα ήδη το πρώτο θαύμα... 

Είχαμε και οι δύο την αίσθηση πως γνωριζόμαστε από παλιά... "Σαν να είσαι αδερφή μου", μου είπε κάποια στιγμή και αναρίγησα από τη βαθειά Αλήθεια της αίσθησής του και την Οικειότητα που έχουμε τη δυνατότητα να μοιραστούμε, όταν συναντάμε τον καθένα "εν ελευθερία"... Θα μπορούσαμε να μη συναντηθούμε ποτέ ξανά... Κι εκείνος, όπως κι εγώ, φάνηκε να έχει τη διάθεση να εκφραστεί, ακριβώς στον Τόπο και το Χρόνο που συναντηθήκαμε... Στη Στιγμή... 

Αποφασίσαμε να περπατήσουμε παρέα... Στα δρομάκια του Μοναστηρακίου, με ένα μήλο στο χέρι ο καθένας, για τη δροσιά... Μου έδειξε ένα όμορφο, παραδοσιακό καφενείο που πάντα το προσπερνούσα και πότε δεν είχα επισκεφθεί... Μπήκαμε μέσα για έναν καφέ...  Καθίσαμε απέναντι ο ένας στον άλλο και τον κοίταξα... Είχα ξεχάσει την ανανέωση που μπορεί να προσφέρει μια ξαφνική Συνάντηση... Ανάμεσα στα παλιακά πράγματα του καταστήματος, τις αντίκες και τις παραδοσιακές φιγούρες που ήταν έτοιμες καθ΄ όλα να υποδεχθούν ξένους από όλο τον κόσμο, είχαμε προλάβει να βρούμε το τραπεζάκι που θα μας φιλοξενούσε... 

Είπαμε πολλά πράγματα... Από αυτά που είναι "περί ανέμων και υδάτων", μέχρι εκείνα που βρίσκονται ενδομύχως για τα πρόσωπα, τα πράγματα και τις καταστάσεις του καθενός... Από έναν καφέ κι ένα άνοιγμα ψυχής για τον καθένα... Όπως θα μιλούσαμε σε ένα ψυχολόγο... Ή, σε ένα καλό φίλο... Με αυτή τη σειρά... Γιατί το έχουμε ξεχάσει αυτό και προτιμούμε - ή, αναγκαστικά κατευθυνόμαστε - προς τον ψυχολόγο... Να μας ακούσει κάποιος... Σαν να έχουν εκλείψει οι φίλοι που ανοίγουν τις καρδιές τους ή που δανείζουν - χωρίς δεύτερη σκέψη - τη σιωπή τους για να ακούσουν... Οι φίλοι είναι πολύτιμο πράγμα... 

Ανταλλάξαμε τηλέφωνα... Συμφωνήσαμε σε αυτό, θα ήταν ωραίο να επαναλάβουμε μία τέτοια Συνάντηση στο μέλλον... Και, είναι αλήθεια και για κείνον και για μένα, αλλιώς γυρίσαμε σπίτι, αλλιώς συνεχίσαμε την ημέρα μας... Συμβαίνει αυτό, όταν μοιράζεσαι τον εαυτό σου από καρδιάς... 

Και μετά, γυρνάς στο σπίτι... Επιστρέφεις σε αυτό που είναι η καθημερινότητά σου... Και σιγά-σιγά, ξεχνάς... Η εμπειρία όπως την έζησες, αρχίζει να φθείρεται... Να γίνεται κάτι μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, που δεν είσαι και τόσο σίγουρος πως το έζησες... Με τον τρόπο που το έζησες... Γιατί και ο τρόπος φθίνει... Και τότε είναι που παίρνει μπροστά το μυαλό... Κι αρχίζει να κάνει μεταφράσεις... Κι αρχίζει να τακτοποιεί τα πράγματα, όπως μόνο εκείνο ξέρει... Κι αρχίζει να τα ονομάζει, να τα μετατρέπει, να τα αλλοιώνει σε σχέση με αυτό που "ήταν", ό,τι ήταν αυτό που ήταν τη στιγμή που λάμβαναν χώρα... Θα δεις, αν το κοιτάξεις πραγματικά, πως όταν δίνεσαι σε κάτι την ώρα που το ζεις, δεν συμβαίνουν τέτοια πράγματα... Γιατί δεν προλαβαίνουν... Δεν υπάρχει χώρος... Είσαι, απλά, απολύτως Παρών σε αυτό που γίνεται... 

Η επόμενη επικοινωνία μας, ήταν τηλεφωνική... Η χαρά της πρώτης Συνάντησης, είχε διατηρηθεί στη φωνή... 

"Περάσαμε πολύ ωραία", είπε κάποια στιγμή... "Είσαι πολύ γλυκειά, πολύ καλή και τα μάτια σου είναι πολύ φωτεινά"... "Αλλά..."... 

"Αλλά?, ρώτησα... Το "αλλά", πάντοτε μεταστρέφει τα πράγματα... Έχει προσωπικότητα, από μόνο του...

"Είσαι ιδιαίτερη, διορατική... Αλλά, έχεις και αυτό το...Πώς να το πω... "Απόκοσμο"... Να ξέρεις, το φοβάμαι, αυτό"... 

Η εμπειρία που μοιραστήκαμε, είχε ήδη μπει σε κουτάκι... Και το αποκαλυπτικό για μένα ήταν πως, κάθε φορά που μου απέδιδε ένα "όνομα", μία "ονομασία", ένα "χαρακτήρα", ένιωθα σαν να κόβεται από γύρω μου κι ένα κομμάτι του εαυτού μου... Ήταν παράξενο, γιατί δεν ένιωθα να "προστίθεται" κάτι, παρά να αφαιρείται...Σε κάθε του γενναία προσπάθεια να με περιγράψει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, εγώ ένιωθα ολοένα και πιο στερημένη... Για κάθε χαρακτηριστικό που μου απήυθυνε, ήταν σαν να ακούω ένα "χρατς" και μία πτώση... Η εμπειρία, είχε προλάβει να μετατραπεί σε νοητική περιγραφή και με αυτόν τον τρόπο, είχε χάσει τους ζωτικούς της χυμούς... Τη φρεσκάδα της... Κοίτα τώρα... 

Χαμογελούσα για καιρό, καθώς το σκεφτόμουν αυτό... 

"Αν με ονομάσεις, με αρνείσαι"... Και ισχύει, όπως διαπίστωσα, για όλα...  Για ένα λουλούδι, ένα δέντρο, για τον ήλιο ή τον ουρανό... Τα κοιτάζουμε μέσα από το όνομα που τους δίνουμε και σύντομα, δεν κοιτάμε πλέον το αντικείμενο παρά μόνο το ίδιο το όνομα που έχουμε δώσει... Λουλούδι, δέντρο, ήλιος, ουρανός... Και δεν τα βλέπουμε πια...

Η πλήρης κατανόηση ήρθε για μένα μέσα από έναν άλλο άνθρωπο που ζήτησε Οδηγίες, μέσα από τις Συναντήσεις που πραγματοποιώ... Και ο ίδιος, αναζητούσε μία διευκρίνιση σχετικά με την ταυτότητα και τον προορισμό του... 

Και, κάποια στιγμή, το Μήνυμα που ήρθε ήταν τόσο μακροσκελές, όσο και άκρως κατατοπιστικό... 

"Είμαι Και Τούτο  Και Κείνο Και Όλα Μαζί Και Πολλά Περισσότερα"... 

Μαζί με χειρονομίες που έδειχναν προς το Άπειρο... 

Αυτό χρειαζόταν να λέει εκείνος - σαν γιατρικό - για να επιτρέψει στην ψυχή του να ελευθερωθεί και για να αφαιρεθούν από το νου του άπαντες οι περιορισμοί, έσωθεν ή έξωθεν προερχόμενοι... 

Αυτό Είναι...
"Είμαι Και Τούτο Και Κείνο Και Όλα Μαζί Και Πολλά Περισσότερα"... 

Αυτή η πολύ απροσδιόριστη και απεριόριστη, είναι η Αληθινή μας Ταυτότητα... 

Και η δική μου και η δική σου και του καθένα μας... 

Ό,τι ισχύει για τον Έναν - άλλωστε - ισχύει για όλους... 

Χωρίς Όνομα, ούτε Όριο...

Δοκίμασε να το πεις, για να δεις....
"Είμαι Και Τούτο Και Κείνο Και Όλα Μαζί Και Πολλά Περισσότερα"... 

Ή, αλλιώς... "Εγώ - Ειμί"...

Τόσο Απλά...

https://www.youtube.com/watch?v=6WIfK-_WbTM