- "Ζητούνται Συνεργάτες" -
Μου αρέσει να πιάνω κουβέντα με τους ανθρώπους... Όπου βρεθώ κι όπου σταθώ... Γνωστούς και αγνώστους - χρησιμοποιώντας την τελευταία λέξη καταχρηστικά - αφού σε κάποιο επίπεδο, όλοι γνωριζόμαστε μεταξύ μας... Μου είναι εύκολο να ανοίγω κουβέντα, πάντοτε μου ήταν... Και είναι κάθε φορά φανερό πως και ο ενδεχόμενος συνομιλητής που συναντώ - ανεξάρτητα από τη διάρκεια της επαφής μας - έχει πραγματικά την ανάγκη να εκφράσει και να μοιραστεί την κατάστασή του... Ίσως κι αυτό να είναι ένα σημείο των καιρών...
Θα το έχεις συναντήσει κι εσύ, στις δικές σου διαδρομές... Υπάρχει ολοένα αυξανόμενος αριθμός ανθρώπων που μιλάει για ένα συγκεκριμένο πράγμα, παραπονούμενος σχετικά με αυτό, έτσι που όχι μόνο πια είναι φανερό, όχι μόνο πια έχει γίνει αποδεκτό, αλλά και πλέον τείνει να καθορίσει την καθημερινότητα που μοιραζόμαστε... Το βλέπεις γύρω σου, αν όχι και σε σένα τον ίδιο... Είτε φωναχτά παραδεχόμενος το γεγονός είτε από μέσα του, φέροντας την προσωπική του κατάθλιψη δεξιά κι αριστερά, αυτό που ακούς - σχεδόν από τον καθένα πια - είναι ..."Είμαι άνεργος", ή "Δεν έχω δουλειά", ή "Δεν ξέρω τι να "κάνω""...
Έχει πολύ ενδιαφέρον, αν το κοιτάξεις από μακρυά... Αυτή τη μόνη ζωή που έχουμε, για ετούτη τη φορά, την έχουμε δεσμεύσει κατά εγκληματικό τρόπο και την έχουμε περιορίσει στο επίπεδο της "απασχόλησης"... Και είναι λογικό, αφού για πολύ καιρό, για πολλά χρόνια, η "δουλειά" που έκανε ο καθένας, τον προσδιόριζε κιόλας... Αυτό ξέραμε, αυτό καταλαβαίναμε... Εκτός από την κάλυψη για τις υποχρεώσεις και τις ανάγκες του, του έδινε ταυτότητα... Κι αυτό ήταν το πιο σημαντικό... Γιατί χωρίς ταυτότητα, σχεδόν δεν υπάρχουμε... Γιατί πάντοτε, ψάχναμε την ταυτότητά μας "έξω" από εμάς...
Είναι μεγάλη παγίδα, αυτή που στήνουμε για τον εαυτό μας... Αυτή που λέει πως, ο κόσμος σε έχει - με ένα τρόπο - απορρίψει κι έτσι, αν δεν έχεις δουλειά, είσαι ένα τίποτα...
Είναι μεγάλη παγίδα... Σε κλειδώνει... Σε παγώνει... Σε μαζεύει... Και το γνωρίζω καλά... Από την κατ' επανάληψιν δική μου πείρα... Κι όχι μόνο τώρα, που τα πράγματα έχουν αναμφίβολα δυσκολέψει για τους περισσότερους... Τέτοια είναι η δική μου καθολική εμπειρία ζωής... Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, ξεκινούσα και σταματούσα από δουλειές με την ταχύτητα μιάς αναπνοής... Η προσωπική μου διαδρομή, με έφερε στο σημείο να κατανοήσω βαθιά το Εφήμερο των πραγμάτων και το αναπόφευκτο της Αλλαγής... Η διαρκής αλλαγή, είναι το μόνο σίγουρο πράγμα για αυτή τη ζωή... Το καλύτερο όμως ήταν - όπως το βλέπω φυσικά εκ των υστέρων - πως, μεταβαίνοντας από τη μία εργασία στην άλλη, δεν προλάβαινα να ησυχάσω... Δεν προλάβαινα να χορτάσω από ψευδαισθήσεις... Δεν προλάβαινα να αποκτήσω "ταυτότητα"... Δεν προλάβαινα να πω για τον εαυτό μου "κάνω αυτό" και άρα, να βγάλω το συμπέρασμα πως "είμαι αυτό"...
Και θυμάμαι, για κάθε τέτοια περίοδο της ζωής μου, έλεγα πως δεν πείραζε κιόλας... Κι όχι επειδή τα είχα όλα λυμένα... Απεναντίας... Αλλά, δεχόμουν την κάθε τέτοια περίοδο, σαν μία ακόμη περίοδο Εκπαίδευσης... Ακόμη και τότε που δεν μου ήταν τα Πράγματα τόσο ξεκάθαρα σαφή...
Και δεσμευόμουν να την αξιοποιήσω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο...
Σηκωνόμουν λοιπόν το πρωί, με πρόγραμμα και πειθαρχία... Ντυνόμουν με τα καλύτερα ρούχα μου, περιποιόμουν τον εαυτό μου και πριν βγω από το σπίτι, καθόμουν για λίγο ήσυχη, με τα μάτια κλειστά κι έλεγα σαν μία δική μου προσευχή...
"Πατέρα... Πού θα με κατευθύνεις σήμερα?... Τι θα με οδηγήσεις να κάνω?... Τι θα με οδηγήσεις να πω και σε ποιόν?"...
Και μετά... "Είμαι Εδώ... Είμαι στη Διάθεσή Σου"...
"Πατέρα... Πού θα με κατευθύνεις σήμερα?... Τι θα με οδηγήσεις να κάνω?... Τι θα με οδηγήσεις να πω και σε ποιόν?"...
Και μετά... "Είμαι Εδώ... Είμαι στη Διάθεσή Σου"...
Κι έβγαινα στο δρόμο... Χαιρετούσα και χαμογελούσα σε όποιον συναντούσα, χωρίς να με ενδιαφέρει το τι εντύπωση θα κάνω... Προσευχόμουν από μέσα μου για όλους και όλα, δίνοντας ευχές... Κοιτούσα τον ήλιο και έλεγα "ευχαριστούμε"... Έπιανα κουβέντα με ανθρώπους... Ποτέ δεν ξέρεις ποια κουβέντα σου μπορεί να είναι χρήσιμη σε κάποιον... Από τι θα τον "σώσεις"... Κυριολεκτικά και μεταφορικά...Χωρίς υπερβολή... Και, αντιστρόφως, φυσικά... Μονόδρομος, ποτέ...
Και γύριζα σπίτι, γεμάτη... Δεν είχα στο νου μου πως "δεν έχω δουλειά"... Είχα υπ'όψιν μου πως, αντιθέτως, "είχα μία αποστολή"... Τότε ακόμη, δεν γνώριζα πόσο σημαντικό ήταν αυτό... Τότε ακόμη, δεν γνώριζα πόσο Αλήθεια ήταν αυτό...
Αυτός ο Τρόπος, έφτασε τελικά να αλλάξει ολόκληρη τη στάση μου, ακόμη και τις περιόδους που βρισκόμουν σε κάποια τυπική εργασία... Και εκείνα τα πρωινά, με τα ίδια λόγια στο νου μου ξεκινούσα...
Αυτός ο Τρόπος, έφτασε τελικά να αλλάξει ολόκληρη τη στάση μου, ακόμη και τις περιόδους που βρισκόμουν σε κάποια τυπική εργασία... Και εκείνα τα πρωινά, με τα ίδια λόγια στο νου μου ξεκινούσα...
Και τώρα πια, γνωρίζω και είναι μία γνώση από καταγεγραμμένη εμπειρία... Και τώρα πια, το λέω σε όσους Συναντώ... Και τώρα πια, το λέω και σε σένα...
Αν είσαι από εκείνους που αυτόν τον καιρό "δεν έχουν δουλειά", αναλογίσου το ενδεχόμενο να αποκτήσεις μία "αποστολή"...
Βάλε τον εαυτό σου στην άκρη... Και όλα όσα σου λέει το μυαλό σου με απαξία, για την - με βεβαιότητα - προσωρινή σου κατάσταση... Και ετοιμάσου...
Σήκω λοιπόν το πρωί... Με πρόγραμμα και πειθαρχία... Ντύσου με τα καλύτερα ρούχα σου, όποια κι αν είναι... Περιποιήσου τον εαυτό σου και πριν βγεις από το σπίτι, κάθισε λίγο ήσυχος... Πάρε μία βαθιά ανάσα και πες...
"Σε ποιο μέρος θα με οδηγήσεις σήμερα?... Τι θα με οδηγήσεις να κάνω?... Τι θα με οδηγήσεις να πω και σε ποιον?"...
Δεν χρειάζεται να πιστεύεις σε κάτι, ούτε να περιμένεις κάτι... Μόνο πες, "έχω μία αποστολή"... Διορίζεσαι άμεσα, με μόνη αυτή την Απόφασή σου...
Και δοκίμασε...
Ίσως χρειαστεί να χαιρετήσεις με το καλύτερό σου χαμόγελο όλους όσους Συναντάς... Ίσως, να νιώσεις πως χρειάζεται να δίνεις ευχές από όπου περνάς... Ίσως χρειαστεί να συνομιλήσεις με αγνώστους... Κάνε το, με τη βεβαιότητα στο μυαλό σου πως είστε γνωστοί... Μίλησε με οικειότητα, για όλα τα θέματα, για ό,τι προκύψει να πείτε... Άκου κι εσύ, με τη σειρά σου...
Και θα δεις... Θα αρχίσεις να βλέπεις... Ένα - ένα, θα ξεδιπλώνονται θαύματα μπροστά σου... Μοιρασμένα θαύματα... Και για σένα και για εκείνον και για όλους... Θα είσαι στο σωστό σημείο, τη σωστή στιγμή, με το σωστό άνθρωπο και θα έχεις στο στόμα σου τα σωστά λόγια...
Θα είσαι γεμάτος, γιατί θα ξέρεις πως έχεις μία "αποστολή"... Κι εσύ και η ημέρα σου, θα είναι κινούμενες ευλογίες... Θα δεις...
Πρόκειται για μία Θεϊκή Αποστολή, μερικής ή πλήρους απασχόλησης, με δυνατότητα επέκτασης... Εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο... Κάθε μέρα... Χωρίς ρεπό...
Δεν είναι "δουλειά", είναι μία πολύ σημαντική και υπεύθυνη εργασία... Είναι μία Αποστολή που θα αλλάξει - πρώτα - εσένα τον ίδιο... Γιατί, γρήγορα θα φύγεις από τα "δικά σου"...
Τα "δικά σου" είναι που σε μικραίνουν, που περιορίζουν τον κόσμο σου... Τα "δικά σου" είναι που σε κάνουν να πιστεύεις πως είσαι κάτι διαφορετικό, κάτι ξεχωριστό από όλους τους άλλους και πως εσένα "μόνο" συντροφεύουν τα πιο μεγάλα από τα προβλήματα... Τα "δικά σου" είναι η καταδίκη σου, γιατί τα "δικά σου" θα σε κάνουν πάντα να νιώθεις μόνος και αδύναμος μπροστά στα πράγματα του κόσμου....
Η Μεταστροφή σου, από τον Ιδιωτισμό στην Προσφορά, θα είναι το γιατρικό σου... Για το σώμα, την ψυχή και το πνεύμα... Και σιγά-σιγά, θα κατανοήσεις πολλά από τα ερωτηματικά σου, για το ποιος είσαι, για το πού πας και για ποιο λόγο είσαι εδώ...
Τα "δικά σου" είναι που σε μικραίνουν, που περιορίζουν τον κόσμο σου... Τα "δικά σου" είναι που σε κάνουν να πιστεύεις πως είσαι κάτι διαφορετικό, κάτι ξεχωριστό από όλους τους άλλους και πως εσένα "μόνο" συντροφεύουν τα πιο μεγάλα από τα προβλήματα... Τα "δικά σου" είναι η καταδίκη σου, γιατί τα "δικά σου" θα σε κάνουν πάντα να νιώθεις μόνος και αδύναμος μπροστά στα πράγματα του κόσμου....
Η Μεταστροφή σου, από τον Ιδιωτισμό στην Προσφορά, θα είναι το γιατρικό σου... Για το σώμα, την ψυχή και το πνεύμα... Και σιγά-σιγά, θα κατανοήσεις πολλά από τα ερωτηματικά σου, για το ποιος είσαι, για το πού πας και για ποιο λόγο είσαι εδώ...
Για την Πληρωμή σου, να μην αναρωτηθείς... Ούτε και να ανησυχείς... Η Πληρωμή σου κι αν θα είναι αποκάλυψη... Η Πληρωμή σου θα έρχεται πάντα - δεν έχει σημασία από πού - για να καλύψει όλες τις ανάγκες σου... Φτάνει να μη Δρας για την Πληρωμή, φτάνει να μην την περιμένεις...
Η Αγάπη, είναι για Όλα Πάντα στην Ώρα Της... Και είναι έτσι...
Και τώρα πλέον, δεν θα είσαι "άνεργος"... Τώρα, θα έχεις Αναλάβει... Θα συμμετέχεις - με τη δύναμη της Θέλησής σου και την Παρουσία σου - σε μία σιωπηλή μα Καταλυτική Επανάσταση... Αυτή που λέει πως "τίποτα δεν θα μας βάλει κάτω"... Αυτή που λέει πως "είμαστε Εδώ και είμαστε όλοι μαζί"... Αυτή που λέει πως, το είδαμε το Σκοτάδι και τώρα ξέρουμε τι μπορεί να κάνει... Και, πεισματικά αρνούμαστε την περαιτέρω επίδρασή του σε εμάς και στις ζωές μας... Αυτή που λέει πως, εργαζόμαστε για το Φως, για τη Ζωή - όχι θεωρητικά ή φιλοσοφικά ή μεταφυσικά ή "όποτε το θυμόμαστε" - μα με πεποίθηση ταγμένοι στην Πλευρά Του... Πολύ πρακτικά... Με την ίδια μας την Ύπαρξη...
Ζητούνται Συνεργάτες, λοιπόν...
Χρειάζεσαι...
Είσαι Σημαντικός και Είσαι Απαραίτητος...
Έρχεσαι?...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.