- Σκωτία -

Το 2011 και με αφορμή μία ευτυχή δημιουργική συγκυρία, βρέθηκα στη Σκωτία.... Ο τόπος, αποδείχθηκε ένας ιδιαίτερος "τόπος δύναμης" για μένα... Περπατούσα στους δρόμους, με την ευκολία του γνώριμου... Σαν να είχα βρεθεί εκεί, πολλές φορές πριν... Ένιωθα μία πρωτόγνωρη αίσθηση αυτοπεποίθησης, βαθιά στον κορμό της ύπαρξής μου... 

Οι τηλεπαθητικές μου ικανότητες αυξήθηκαν και με μεγάλη ευκολία μπορούσα να "βλέπω" και να επικοινωνώ με το "εσωτερικό" των ανθρώπων που Συναντούσα...

Κάνοντας μία βόλτα στους δρόμους και τα μαγαζιά του Εδιμβούργου, μπήκαμε με τη συνάδελφό μου, την *Χ*, σε ένα κατάστημα καλλυντικών... Όχι για να ψωνίσουμε, μα περισσότερο για χάζι... 

Είχαμε σταθεί μπροστά σε ένα πάγκο, όταν κάτι μου τράβηξε την προσοχή από μακρυά... 

Ήταν μία γυναίκα, μίας κάποιας ηλικίας, πολύ περιποιημένη στην εμφάνισή της... Με προσεγμένα τα μαλλιά της και το βάψιμό της και φορώντας την ποδιά με το χαρακτηριστικό του καταστήματος...

Μιλούσε στο τηλέφωνο, προσπαθώντας βέβαια να το κάνει διακριτικά καθώς βρισκόταν σε ώρα εργασίας, καλύπτοντας με το ελεύθερο χέρι της το ακουστικό του κινητού τηλεφώνου και γυρνώντας αντίθετα με το πόστο της, προς τον τοίχο...

Ήταν με την πλάτη γυρισμένη, όταν άρχισα να "βλέπω" την ενέργειά της να αλλάζει, τους ώμους της να ανασηκώνονται... Οι τόνοι στο τηλεφώνημα είχαν αρχίσει να ανεβαίνουν... Σταδιακά, μιλούσε όλο και πιο έντονα έως που με μία απότομη κίνηση έκλεισε το τηλέφωνο... 

Γυρίζοντας το πρόσωπό της προς τα εμάς, παρατηρώ ότι είχε γεμίσει δάκρυα... Συνάδελφοί της, πλησίασαν να δουν τι συνέβη και εκείνη, με έντονες κινήσεις - όπως έβλεπα από μακρυά - και με λόγια που δεν άκουγα, προσπαθούσε να εξηγήσει...

Για άλλη μία φορά, ο τόπος γύρω μου άλλαζε... 

Ακούσια, το σώμα μου έστρεψε όλο προς το μέρος της... Δεν άντεχα να τη βλέπω να κλαίει... Και τότε, είδα να φεύγει από το κέντρο του στήθους μου και ευθεία μπροστά ένα δυνατό, κυλινδρικό λευκό φως... Έφτασε μέχρι το δικό της σώμα και την έλουσε... 

Παρατηρώ τις αντιδράσεις της που, χωρίς να έχει πάρει είδηση τι έχει συμβεί, η έκφραση του προσώπου της ήταν σαν να αναρωτιέται... Το κλάμα της, σταμάτησε γρήγορα και ένα χαμόγελο φώτισε ξανά το πρόσωπό της...  

Αν κάτι συνέβη που να βοηθήσε σε εκείνη τη στιγμή της, τότε είμαι χαρούμενη γι αυτό... 

Αλλά και την ευχαριστώ για τη μοναδική εμπειρία που μου χάρισε...

Η γυναίκα αυτή, μου έμαθε εκείνη την ημέρα με τη Συνάντησή μας, τι θα πει να μοιράζεσαι ακριβώς αυτό που είσαι... Χωρίς διεκδικήσεις και απαιτήσεις... Μόνο επειδή βρέθηκες εκεί... 

Απλά... 

Από καρδιάς...

https://www.youtube.com/watch?v=hoq4z8bCgyk&ab_channel=makissoflife